Η κοινή πάλη τ/κ και ε/κ στο προσκήνιο

Μια ακόμα διαδικασία δικοινοτικών συνομιλιών για το Κυπριακό αρχίζει υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα και των εγγυητριών δυνάμεων .

Η πολιτική κωλυσιεργίας του Νίκου Αναστασιάδη στο Κυπριακό τερματίστηκε κακήν κακώς ενώ οι «μεγαλόπνοες προσδοκίες» του τον έφεραν πίσω και από τα κοινά ανακοινωθέντα και τις συγκλίσεις των Χριστόφια - Ταλάτ. Η πολιτική στατικότητας που επέλεξε για να στήσει την κυβερνητική συμμαχία τον αποξένωσε από τις ραγδαίες μεταβολές πολιτικών και συσχετισμών στην Ανατολική Μεσόγειο και άφησε κενό χώρο για μια άμεση παρέμβαση των Αμερικάνων στο Κυπριακό.

Σημαντικές κινήσεις όπως η επαναπροσέγγιση Τουρκίας - Ισραήλ, οι πιέσεις ευρωπαϊκών χωρών όπως η Γαλλία και η Γερμανία για άνοιγμα κεφαλαίων που μπλοκάρει η Κύπρος στον ευρωτουρκικό διάλογο, και η δυναμική εμφάνιση των Αμερικάνων στην περιοχή και στο Κυπριακό άμεσα, άφησαν τον κ. Αναστασιάδη να ισορροπεί πάνω «στο φτερό του καρχαρία».

Επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεργούν, όπως όλοι συμφωνούν, στη βάση των συμφερόντων τους στη διαμόρφωση της νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής, ενδιαφέρονται όπως φαίνεται με σαφήνεια να αλλάξουν εκείνες τις πτυχές του status quo στην Κύπρο που ενοχλούν τους σχεδιασμούς τους στην περιοχή. Τόσο σε σχέση γενικά με τις νέες ισορροπίες όσο και με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Αυτό φαίνεται να τους οδηγεί  στην στήριξη και προώθηση της λύσης του Κυπριακού η οποία είναι μία αναγνωρισμένη διεθνώς διαδικασία. Μπορεί όμως εύκολα να αντιληφθεί κανείς ότι αν η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν γίνεται σύντομα αποδεκτή ως λύση, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν εύκολα να προσανατολιστούν στη διχοτόμηση και τα δύο κράτη ως μία εξ ίσου βολική λύση για τη νέα αρχιτεκτονική που σχεδιάζουν στην περιοχή, στο βαθμό που μπορεί και αυτή η επιλογή να ενταχθεί μέσα σε ένα πλαίσιο σταθερότητας.

Επομένως για δεύτερη και ίσως τελευταία φορά τίθεται ουσιαστικά  μπροστά στους Κυπρίους το διακύβευμα ομοσπονδία ή δύο ξεχωριστά κράτη ή τουλάχιστον μια σημαντική μετακίνηση προς τα δύο κράτη. Η πρώτη  φορά ήταν το 2004. Η χειροτέρευση των δεδομένων στο έδαφος και στις συνειδήσεις από το 2004 μέχρι σήμερα δείχνει τί θα μπορούσε να σημαίνει μια ακόμα αναβολή της λύσης. Όχι μόνο για το μέλλον των Κυπρίων.

Η ΕΡΑΣ δεν θεωρεί την ομοσπονδία οδυνηρό συμβιβασμό όπως επαναλαμβάνουν πολλοί, αλλά την ενδεικνυόμενη λύση ανάμεσα σε δύο εθνότητες που δυστυχώς κατάφεραν να καταγράψουν μια αιματηρή ιστορία στις σχέσεις τους. Μέσα από αυτή τη λύση μπορεί ενδεχομένως να ανοίξει ένα παράθυρο ευκαιρίας για το δικοινοτικό εργατικό κίνημα και τους επαναπροσεγγιστές των κοινοτήτων για να παλέψουν με καλύτερους όρους για την οικοδόμηση ενός κράτους ειρηνικής και δημοκρατικής συμβίωσης και κοινωνικής διεκδίκησης. Για τους λόγους αυτούς η ΕΡΑΣ εργάζεται με υπομονή και επιμονή για την καλλιέργεια ομοσπονδιακής συνείδησης. Η αντίληψη της Κύπρου ως ολότητας, αν είναι ειλικρινής, εξυπακούει το κοινό μέτωπο Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ως το υποκείμενο του αγώνα.

Οι απορριπτικές δυνάμεις χρησιμοποιούν ένα αντιιμπεριαλιστικό βερμπαλισμό εναντίον της Δύσης  για να καλύψουν  τη διχοτομική τους στόχευση και την παρωχημένη ιδεολογική τους ανάγκη να έχουν ένα φυλετικά καθαρό κράτος έστω και μισό. Αυτό το μισό είναι ήδη όμως δεδομένο εφαλτήριο για τον ιμπεριαλισμό και υποταγμένο πιόνι στους νέους σχεδιασμού του ούτως ή άλλως. Ο υπουργός του της Άμυνας ανεβαίνει πάνω σε κάθε πολεμικό πλοίο των διαφόρων στόλων που σταθμεύει σε κυπριακό λιμάνι και καμαρώνει σαν κομπάρσος μιας τραγικής σαπουνόπερας ενώ πρόσφατες συμφωνίες συνδέουν σε διάφορα επίπεδα την Κύπρο με την κατ’ εξοχή εμπροσθοφυλακή της Δύσης στην περιοχή, το κράτος του Ισραήλ.

Η ενότητα του εργατικού κινήματος των κοινοτήτων το οποίο προσπαθούμε να οικοδομήσουμε στοχεύει στη συγκρότηση ενός αντιιμπεριαλιστικού και αντιμνημονιακού μετώπου το οποίο σε συνεργασία με το ανερχόμενο κίνημα της νότιας Ευρώπης θα δώσει το παρόν του στην πάλη για μια καινούργια Κύπρο κι’ ένα καινούργιο κόσμο. Στο βαθμό που οι συνομιλίες μπορεί να καταλήξουν σε αποτελέσματα τα οποία εξυπηρετούν ή διευκολύνουν  σε κάποιο βαθμό τις στοχεύσεις μας όπως τις περιγράψαμε πιο πάνω, τις υποστηρίζουμε.

Βοσνία: «Δεν είναι πια μια εξέγερση,είναι κοινωνική επανάσταση»!

του Γιώργου Μητραλιά

«Δεν είναι πια μια εξέγερση, είναι μια κοινωνική επανάσταση». Η δήλωση είναι του προέδρου του συνδικάτου Polihema Σαχίμπ Κόπιτς, έγινε προχτές Πέμπτη και συμπυκνώνει όλη την ουσία της –πάντα υπό εξέλιξη- μαζικής εξέγερσης των εξαθλιωμένων εργαζομένων, ανέργων και καταφρονεμένων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ενάντια στη φτώχεια, στην ανεργία, στις ιδιωτικοποιήσεις των εργοστασίων τους και στη διαφθορά των κυβερνητών τους.

Μήπως όμως όλα αυτά θυμίζουν κάτι στους Έλληνες και ειδικά στα προοδευτικά μέσα επικοινωνίας τους; Αν κρίνουμε από την προκλητική αδιαφορία – για μέρες, σχεδόν καμία είδηση- με την οποία αντιμετωπίζεται η βοσνιακή εργατική λαϊκή εξέγερση και, ακόμα χειρότερα, από την σκανδαλώδη παραπληροφόρηση  μερικών όπως π.χ. ενός κατεξοχήν αριστερού ραδιοφωνικού σταθμού που έφτασε να αναρωτηθεί μήπως αυτή η εξέγερση είναι «κατευθυνόμενη» (!) και «ακροδεξιών φρονημάτων» (!!), η απάντηση είναι αρνητική. Όχι, καθώς φαίνεται ούτε η μαζική ανεργία και φτώχεια, ούτε οι ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα και η διάλυση του Κράτους Πρόνοιας, ούτε η διαφθορά των κυβερνώντων έχουν τη παραμικρή σχέση με τη σημερινή ελληνική δυστυχία. Ντροπή και πάλι ντροπή!...

Και όμως, υπάρχει τουλάχιστον άλλος ένας λόγος που θα έπρεπε να κάνει την ελληνική αριστερά όχι απλώς να ασχοληθεί με τα κατακλυσμικά βοσνιακά γεγονότα, αλλά μάλλον να τους δώσει απόλυτη προτεραιότητα. Αναφερόμαστε στο γεγονός ότι στις κινητοποιήσεις μετέχουν από κοινού Μουσουλμάνοι, Κροάτες, Σέρβοι και «Γιουγκοσλάβοι» διαδηλωτές, ότι διαδηλώσεις με τα ίδια ακριβώς αιτήματα γίνονται σε τουλάχιστον 36 πόλεις σε όλη την (εθνικά κατακερματισμένη) Βοσνία (ακόμα και στη Μπάνια Λούκα της «Σερβικής Δημοκρατίας»). Και όχι μόνο αυτό. Οι οργισμένοι διαδηλωτές επιτίθενται εξίσου σε όλα τα λεγόμενα «εθνικά κόμματα» που τους δυναστεύουν εδώ και 20 χρόνια, πυρπολώντας (όπως π.χ. στο Μόσταρ) τόσο το «μουσουλμανικό» SDA όσο και το «κροατικό» HDZ! Ένα τέτοιο  μάθημα έμπρακτου αντιεθνικισμού από μια εξεγερμένη εργατική τάξη και μάλιστα εκεί ακριβώς όπου οι πιο εγκληματικοί εθνικισμοί διέλυσαν και αιματοκύλισαν μόλις πριν από δυο δεκαετίες το πιο πολυεθνικό κράτος των Βαλκανίων –στα οποία και εμείς ανήκουμε-, δεν μπορεί να μην ενδιαφέρει άμεσα την κοινωνία και την αριστερά της χώρας μας...

Ας δούμε όμως τι λέει για τα γεγονότα της Βοσνίας η  πάντα καλά πληροφορημένη γαλλόφωνη ιστοσελίδα Courrier des Balkans  (balkans.courriers.info/), που καλύπτει καθημερινά την τόσο γειτονική μας περιοχή που εμείς επιμένουμε να αγνοούμε:

«Αυτές οι διαδηλώσεις σημαδεύουν την αρχή της αφύπνισης συνειδήσεων του συνόλου του πληθυσμού, πέρα από κάθε εθνική απόχρωση. Πράγματι, ο μεγάλος φόβος των αρχών είναι μήπως μια μέρα ενωθούν οι πολίτες της χώρας για να δράσουν από κοινού θέτοντας σε κίνδυνο είκοσι χρόνια εθνικιστικού λόγου που επέτρεψε στους πολιτικούς να διατηρηθούν στην εξουσία.

Η κυβέρνηση  μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι διαδηλωτές χειραγωγούνται, όμως οι ίδιοι βεβαιώνουν ότι αυτό που τους έσπρωξε να κινητοποιηθούν είναι η απελπιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονται.  Τονίζουν μάλιστα ότι οι αντιδράσεις της Πέμπτης και Παρασκευής είναι η απάντηση του λαού στις συλλήψεις και στις πράξεις υπέρμετρης βίας της αστυνομίας ενάντια στους διαδηλωτές, και κυρίως στους νέους.

Ο ιδρυτής της ομάδας Facebook UDAR («Σοκ») και ένας από τους πρωτεργάτες  της διαδήλωσης της Τούζλα, ο Αλντίν Σιράνοβιτς, που συνελήφθη την Πέμπτη, δήλωσε κατά την απελευθέρωσή του το ίδιο βράδυ ότι κακοποιήθηκε από τους αστυνομικούς: «Όταν με συνέλαβαν, με χτύπησαν στη πλάτη με τα ρόπαλά τους και στο κεφάλι με τις μπότες τους. Η ειδική αστυνομία  χρησιμοποίησε εναντίον μου όλα τα μέσα που διέθετε». Και συνέχισε: «Σε όλες τις πόλεις, σε όλα τα καντόνια να ξεσηκωθούμε όλοι και να πολεμήσουμε για τα δικαιώματά μας, ήλθε η ώρα να πούμε σε αυτή τη διεφθαρμένη κυβέρνηση ότι δεν πάει άλλο»!

Ο πρόεδρος του συνδικάτου της επιχείρησης Konjuh Μεβλουντίν Τράκιτς, που συνελήφθη τη Τετάρτη ενώ καθόταν στην άσφαλτο και διαδήλωνε ειρηνικά  στο σταυροδρόμι που είναι δίπλα στο κυβερνητικό κτίριο του καντονίου της Τούζλα, σχολίασε κι αυτός τη δράση της αστυνομίας: «Δεν αντιστεκόμασταν στην αστυνομία. Δεν είχαμε έλθει για να κάνουμε βανδαλισμούς.  Εδώ και τέσσερα χρόνια, ζητάμε να αναγνωρίσουν τα δικαιώματά μας αλλά, πιστέψτε με, χτες αιφνιδιαστήκαμε όταν οι ειδικές δυνάμεις μας πέρασαν χειροπέδες και μας έβαλαν μέσα. Μας λευτέρωσαν το ίδιο βράδυ αλλά μας έριξαν ένα πρόστιμο 300 μάρκων (150 ευρώ), που φυσικά δεν είμαστε σε θέση να πληρώσουμε  με τα 40 μάρκα (20 ευρώ) που έχουμε για να ζούμε.  Τις τελευταίες μέρες, είδα νέους 15 χρονών να κακοποιούνται από την ειδική αστυνομία. Η αστυνομία επιτίθεται σε άοπλους ανθρώπους, αλλά αν χρειαστεί, μπορούμε κι εμείς να οπλιστούμε. Το ξαναλέω, δεν ήλθαμε για αυτό, αλλά αν μας αναγκάσουν θα το κάνουμε».

Χρεοκοπία των δημόσιων επιχειρήσεων

Οι διαδηλωτές κατηγορούν τις τοπικές αρχές  ότι επέτρεψαν να χρεοκοπήσουν πολυάριθμες δημόσιες επιχειρήσεις μετά από την ιδιωτικοποίησή τους από το 2000 μέχρι το 2008, αφήνοντας τους εργαζόμενούς τους χωρίς δουλειά. Μετά από το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, κατά τη τιτοϊκή περίοδο, η Τούζλα έγινε μεγάλο βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο.  Από το 2000 μέχρι το 2010, οι παλιές δημόσιες επιχειρήσεις που απασχολούσαν τη πλειοψηφία του πληθυσμού, μεταξύ των οποίων  τα εργοστάσια Dita, Polihem (Hak), Guming, Konjuh και Aida, πουλήθηκαν σε ιδιώτες ώστε αυτοί να επενδύσουν και να τα κάνουν βιώσιμα.  Αντί για αυτό, αυτοί πούλησαν τα περιουσιακά στοιχεία, σταμάτησαν να πληρώνουν τους εργαζόμενους και…έβαλαν λουκέτο. Η ιδιωτικοποίηση αυτών των επιχειρήσεων έγινε υπό τον έλεγχο της  Εταιρίας ιδιωτικοποιήσεων του καντονίου.

Η επιχείρηση απορρυπαντικών Dita απασχολούσε παλιότερα 750 άτομα. Σύμφωνα με το συμβόλαιο ιδιωτικοποίησης  του 2007, ο νέος ιδιοκτήτης της επιχείρησης δεσμευόταν να διατηρήσει τις θέσεις απασχόλησης για τρία χρόνια και τη παραγωγή για πέντε χρόνια.  Όμως, στα χρόνια που ακολούθησαν, η νέα διεύθυνση δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της και δεν κατέβαλε καμιά υποχρεωτική εισφορά κοινωνικής ασφάλισης για τους εργαζομένους της που στερούνται σήμερα κάθε κοινωνικού δικαιώματος.  Δεν μπορούν να βγουν στη σύνταξη επειδή μεγάλο μέρος τους δεν διαθέτει τον ελάχιστο αριθμό ετών εργασίας.  Παρά την έρευνα της αστυνομίας το 2010 που απέδειξε τις εγκληματικές πράξεις της νέας διεύθυνσης, η υπόθεση παραμένει μπλοκαρισμένη στο επίπεδο του εισαγγελέα της Τούζλα. Εδώ και δυο χρόνια, οι εργαζόμενοι ζητούν την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους αλλά οι αρχές σιωπούν. Ο πρωθυπουργός του καντονίου περιορίστηκε να δηλώσει ότι αυτή η υπόθεση δεν αφορά τη κυβέρνηση του καντονίου καθώς η επιχείρηση έχει πια ιδιωτικοποιηθεί.

Για το πληθυσμό, τα διάφορα κόμματα στην εξουσία δεν είναι οι μόνοι υπεύθυνοι. Ευθύνη έχουν και τα διεφθαρμένα συνδικάτα.

Παραίτηση των κυβερνήσεων των καντονίων  της Τούζλας και της Ζένιτσα

Η συλλογικότητα Front ζήτησε την Παρασκευή την άμεση παραίτηση του πρωθυπουργού Σεάντ Τσαούσεβιτς και του υπουργού Εσωτερικών του καντονίου της Τούζλα Ζόραν Τεοφίλοβιτς επικαλούμενη «μια οργανωμένη απόπειρα δολοφονίας πολιτών της Τούζλα που διαδηλώνουν και απαιτούν τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά τους». Ο πρωθυπουργός του καντονίου της Τούζλα παραιτήθηκε  το βράδυ της Παρασκευής, προκαλώντας έτσι τη πτώση της κυβέρνησης του καντονίου. Ο πρωθυπουργός του καντονίου της Ζένιτσα-Ντομπόϊ Μουνίμπ Χουσεϊναγκιτς και η κυβέρνησή του παραιτήθηκαν επίσης το βράδυ της Παρασκευής»…

Τα γεγονότα στη Βοσνία είναι καταιγιστικά, συναρπαστικά και συνάμα άκρως διδακτικά. Και φυσικά, βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Ας κάνουμε λοιπόν όλοι μια προσπάθεια να τα καλύψουμε πληροφορώντας την ελληνική κοινή γνώμη για το πώς αντιμετωπίζουν οι Βόσνιοι γείτονες μια κατάσταση που μοιάζει τόσο πολύ με τη δικιά μας. Εξάλλου, στους χαλεπούς νεοφιλελεύθερους καιρούς μας, δεν συμβαίνουν κάθε μέρα καθαρόαιμες εργατικές εξεγέρσεις σαν κι αυτή των Βόσνιων γειτόνων μας…

Το κραχ του 1929 και το σήμερα- μέρος Δ

Ξανά ο Μαρξ στο προσκήνιο. 

Η αδυναμία της αγοράς σε κάποια φάση της ανάπτυξης να αναπαράγει τον εαυτό της, να συντηρήσει αυτό που δημιούργησε, η πτωτική τάση των ποσοστών του κέρδους,

«.. είναι με κάθε έννοια ο πιο σημαντικός νόμος της πολιτικής οικονομίας, ο πιο ουσιώδης για κατανόηση των πιο δύσκολων σχέσεων.  Είναι ο πιο σημαντικός νόμος από ιστορικής άποψης.  Είναι ένας νόμος που παρά την απλότητα του δεν έχει γίνει κατανοητός ποτέ προηγουμένως και, ακόμα λιγότερο, δεν διατυπώθηκε με ένα συνειδητό τρόπο.» (Μαρξ, Grundrisse σελ.748)

Αυτή την φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης φανέρωσε το κραχ του 1929, αυτή την φάση ανάπτυξης φανερώνει το κραχ του 2008.

Πια είναι η πηγή του κέρδους;

Σύμφωνα με τον Μαρξ, αυτό που ο καπιταλιστής καταβάλλει ως μισθό είναι η αξία της εργατικής δύναμης, το χρηματικό ποσό που ο εργάτης χρειάζεται για να συντηρήσει τον εαυτό του.  Η επιπλέον αξία που ο εργάτης παράγει, είναι αυτό που ο Μαρξ ονομάζει Υπεραξία. Η ιδιοποίηση από τον καπιταλιστή της Υπεραξίας και η μερική επανεπένδυση της,  κάνει δυνατή την συσσώρευση κεφαλαίου. Αν δεν υπάρχει υπεραξία, δεν υπάρχει κέρδος, δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλιστική συσσώρευση.

Το Ποσοστό του Κέρδους είναι η υπεραξία σαν ποσοστό του συν­ο­λι­κού κόστους παραγωγής. Όσο πιο μεγάλη είναι η Υπεραξία τόσο πιο μεγάλη η δυνατότητα για ψηλό Ποσοστό του Κέρδους.  Φυσικά, εδώ υπάρχει το επιχείρημα ότι μια επιχείρηση μπορεί να αυξήσει την κερδοφορία της, εξασφαλίζοντας αγορά ενέργειας, για παράδειγμα, σε χαμηλότερες τιμές. Αυτό που αγνοεί όμως το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι ότι αυτό που μια επιχείρηση κερδίζει σε κατανάλωση ενέργειας, ή σε οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιείται στην παραγωγή, είναι αυτό που η εταιρεία ενέργειας χάνει.  Έτσι, παρόλο που η συγκεκριμένη επιχείρηση έχει κέρδος, η εθνική οικονομία στο σύνολό της δεν έχει.  Δεν μπορεί να υπάρξει κέρδος και, συνεπώς, ούτε καπιτα­λιστική συσσώρευση για μια εθνική οικονο­μία, ούτε βέβαια για το παγκόσμιο σύστημα, μέσα από εξοικονομήσεις της μιας επιχείρησης σε βάρος των άλλων. 

Πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους

Καπιταλιστική συσσώρευση μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την κατακράτηση  μέρους της παραγωγής των εργαζομένων. Η δημιουργία όμως στις μητροπόλεις τεράστιων μονάδων παραγωγής, μέσα από την απορρόφηση αυτού που ανήκει στους εργαζόμενους, καθιστά σταδιακά τους εργαζόμενους, την περιφέρεια, ανίκανη να  συντηρήσει αυτό που στη μητρόπολη δημιουργήθηκε. Έτσι, ξεκινά ο δανεισμός για ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας- το κύριο χαρακτηριστικό των τελευταίων δεκαετιών-η μετάθεση στις μελλοντικές γενιές της ευθύνης να πληρώσουν για την τη σημερινή κατανάλωση. Έτσι ξεκινά η αποικιοποίηση του μέλλοντος (colonizing the future- ακαδημαϊκός Φώτης Λυσάνδρου). 

Επιβεβαίωση του μαρξιστικού νόμου.

Τα κραχ του 1929 και 2008  ήταν διορθώσεις σε υπερβολές στον χρηματοπιστωτικό τομέα, σε ένα όμως παγκόσμια εξαντλημένο οικονομικό σύστημα. Οι αναπόφευκτες αυτές διορθώσεις  υπερβολών που συντηρούσαν το σύστημα, αποκάλυπταν απότομα την πραγματική εικόνα. Εικόνα κρίσης, που χωρίς πια πλασματικές μεθόδους να την συγκαλύπτουν, ξεσπούσε με μανία, χωρίς δυνατότητες αναχαίτισης της.

Με το1929, τα σημάδια της αδυναμίας της αγοράς να απορροφήσει την παραγωγή, παρά τις υπερβολές, ήταν σαφή σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, με μεγάλο μέρος του να βρίσκεται σε κρίση σε όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1920.

Στις ΗΠΑ οι πωλήσεις αυτοκινήτων,  ατσαλιού, από τις βασικές βιομηχανίες της χώρας, σπιτιών, βρίσκονταν σε  πορεία σοβαρής μείωσης. Η κατάρρευση των ποσοστών κέρδους στην αγροτική παραγωγή, οδηγεί μαζικά αγρότες εκτός του επαγγέλματος.

Το 2008, και πάλιν στις ΗΠΑ, η κατάρρευση των ποσοστών κέρδους αγγίζει το 50%, σε σχέση με το 2006.

Χωρίς προηγούμενο υπερβολές πριν το 2008

Στα χρόνια που προηγήθηκαν του 2008, οι υπερβολές του χρηματοπιστωτικού τομέα  στις ΗΠΑ, αλλά και παγκόσμια, στο επίπεδο των πλασματικών μεθόδων ενίσχυσης της οικονομίας, ήταν ασύλληπτα πιο μεγάλες από αυτές του 1929. Παρόλα αυτά, δεν κατάφεραν να εμποδίσουν κατάρρευση της κερδοφορίας.

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008, ο χρηματιστηριακός κολοσσός, Lehman Brothers, κήρυξε πτώχευση. Δύο εικοσιτετράωρα μετά, ο τότε Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Hank Paulson,  παρουσιάστηκε σε έκτακτη συνεδρία υψηλόβαθμων γερουσιαστών του Αμερικάνικου Κογκρέσου, κάνοντας μια δραματική δήλωση, που ίσως, πιο ανάγλυφα από οτιδήποτε άλλο, κατέγραφε το μέγεθος της υπερβολής που είχε προηγηθεί:

“Εκτός και αν δράσετε άμεσα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα αυτής της χώρας, και του κόσμου, θα διαλυθούν (melt down) μέσα σε λίγες μέρες.”( Α Colossal failure of Common Sense, Larry Macdonald, σελ.330)

Σωτήρης Βλάχος

Να μετατρέψουμε την οργή μας σε δύναμη ανατροπής του μνημονίου

Όλοι, όλες στη μεγάλη συγκέντρωση  διαμαρτυρίας - Σάββατο 8 Φεβρουαρίου στις 10 το πρωί στο Υπουργείο Οικονομικών

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Εργαζόμενοι, άνεργοι συνταξιούχοι, λήπτες κοινωνικών παροχών, Κύπριοι και μετανάστες, άνδρες και γυναίκες νέοι και νέες, φοιτητές και μαθητές.

Η εικόνα είναι πια καθαρή και δεν δικαιούται κανένας να κάνει πως δεν καταλαβαίνει.

Η κυπριακή κοινωνία οδηγείται με γοργούς ρυθμούς στην εξαθλίωση και το μαρασμό. Η ανεργία ξαπλώνεται ως επιδημία την ίδια ώρα που οι μεγάλες επιχειρήσεις αυξάνουν τα κέρδη τους και οι μισθοί εξαϋλώνονται.

Η δεξιά συγκυβέρνηση σε συνεργασία με την Τρόικα ανέλαβαν ευλαβικά να κρατικοποιήσουν τις ζημιές του ιδιωτικού τομέα στις τράπεζες και την ανάπτυξη γης και να αποκρατικοποιήσουν την ίδια στιγμή τους κερδοφόρους δημόσιους οργανισμούς. Και ενώ η μια μνημονιακή ρύθμιση διαδέχεται την άλλη, οι κυβερνώντες μας φλομώνουν στα ψέματα για την κρίση που θα ξεπεραστεί σ’ ένα δύο χρόνια, ενώ είναι σαφές ότι η κάθε μνημονιακή σύμβαση οδηγεί σε εξάπλωση της δυστυχίας, της διάβρωσης του συστήματος υγείας και της παιδείας.

Πέραν αυτού, οι κυβερνώντες έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν τους Κύπριους ως «πειθαρχημένους και συνετούς» δηλαδή υποταγμένους. Ο υπουργός Οικονομικών σε συνέντευξή του στο BBC περηφανεύτηκε ότι στην Κύπρο εφαρμόζεται το μνημόνιο χωρίς να χαθεί μια μέρα σε απεργία.

Η ΕΡΑΣ καλεί όλους σε ενότητα, αλληλεγγύη, και ουσιαστική δυναμική αντίσταση και διεκδίκηση. Δεν διαμαρτυρόμαστε απλά για να δείξουμε την απαρέσκεια μας. Παλεύουμε για να ξανακερδίσουμε όσα μας κλέβει σήμερα η πλουτοκρατία.

Ζητούμε:

·        Προστασία του ελάχιστου βιοτικού επιπέδου του κυπριακού λαού με τη διασφάλιση ελάχιστου εισοδήματος και επέκταση των κοινωνικών παροχών (υγεία, παιδεία κλπ)

·        Εθνικοποίηση των τραπεζών και ενοποίησή τους σε ένα ενιαίο τραπεζιτικό φορέα που να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της οικονομίας, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και της κοινωνίας.

·        Άμεση κατάσχεση των μπόνους των τραπεζιτικών των τελευταίων πέντε χρόνων και τη δέσμευση των περιουσιών όσων φαίνεται να ευθύνονται για την οικονομική κατάσταση μέχρι τη διαπίστωση των ευθυνών τους.

·        Επίταξη όλου του αδρανούς πλούτου και μετατροπή του σε μεσοπρόθεσμα κυβερνητικά ομόλογα για να καλυφτούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της οικονομίας.

·        Λογιστικό έλεγχο και επαναδιαπραγμάτευση των οφειλών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αναστολή πληρωμών σε περίπτωση που αυτό καταστεί αναγκαίο.

·        Άμεση προώθηση της λύσης του Κυπριακού και λύση των διαφορών με την Τουρκία για τη δημιουργία κλίματος συνεργασίας που θα αντιστρέψει τα αρνητικά δεδομένα της κυπριακής οικονομίας, τόσο σε συνδυασμό με το θέμα των υδρογονανθράκων όσο με άλλους τομείς της οικονομικής ανάπτυξης.

·        Άμεση μείωση της στρατιωτικής θητείας σε 12 μήνες και σταδιακή κατάργηση της.

·        Ενότητα και αλληλεγγύη με τα κινήματα της Ευρώπης και της περιοχής.

Εκδήλωση ΕΡΑΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση - ΕΡΑΣ

σας προσκαλεί στην Ημερίδα

Αριστερά και εξουσία

που διοργανώνει το απόγευμα του Σαββάτου 8 Φεβρουαρίου 2014

στη Δημοσιογραφική Εστία (Λευκωσία)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

15.30-16.30:

o               Εισαγωγή από τον Συντονιστή

o               Θέμος Δημητρίου (ΕΡΑΣ)

Μεταρρυθμίσεις και Επανάσταση

o               Νεοκλής Συλικιώτης (ΑΚΕΛ)

Κυπριακή εμπειρία και οι δυνατότητες

o               Σύντομη Συζήτηση

16.30-16.50: Διάλειμμα

16.50-18.30:

o               Πάνος Κοσμάς (ΣΥΡΙΖΑ)

Πού πάει η Ελλάδα

o               Σταύρος Τομπάζος (EΡΑΣ)

Πρόγραμμα και προϋποθέσεις μιας αριστερής,

κυβερνητικής εξουσίας

o               Συζήτηση

Συντονιστής: Ντίνος Αγιομαμίτης (ΕΡΑΣ)