Το Αυτονόητο και τα Κοινωνικά Δικαιώματα

            Είναι το δικαίωμα στην ξεκούραση και τον ύπνο για κάποιες ώρες το εικοσιτετράωρο αυτονόητο; Ευτυχώς, σήμερα ναι. Τα πράγματα δεν ήταν όμως πάντοτε έτσι.

            Στην Αγγλία του ώριμου ήδη καπιταλισμού του 19ου αιώνα, περί τα τέλη του Ιουνίου του 1863, οι εφημερίδες του Λονδίνου δημοσίευσαν μιαν είδηση με την επικεφαλίδα "Θάνατος απλώς και μόνο από υπερβολική εργασία". Η Μαίρη-Άννα Ουέλκλυ πέθανε δύο μέρες  μετά από μια βάρδια 26.5 συνεχόμενων ωρών εργασίας και δύο ημερών ασθένειας λόγω εξάντλησης. Εργαζόταν σε ένα περίφημο οίκο μόδας που προμήθευε την Αυλή με τουαλέτες. Προς μεγάλη κατάπληξη της αξιοσέβαστης κυρίας Ελίζας που εκμεταλλευόταν τον οίκο, η εικοσάχρονη Μαίρη-Άννα πέθανε χωρίς να τελειώσει το τελευταίο της κέντημα.

            Η Μαίρη-Άννα εργαζόταν μαζί με άλλα 60 κορίτσια. Εργάζονταν 16,5 ώρες ημερησίως, αλλά οι συνεχόμενες βάρδιες των 30 ωρών δεν ήταν καθόλου σπάνιες για την περίοδο της σαιζόν. Απολάμβαναν την πολυτέλεια του ύπνου, μετά από το τριαντάωρο, δυο-δυο στο κρεβάτι, σε βρόμικα καταλύματα που λειτουργούσαν ως υπνοδωμάτια.

            Ο γιατρός που κλήθηκε πολύ αργά στο νεκροκρέβατό της, ο κ. Κέυς, δήλωσε στο δικαστήριο: "Η Μαίρη-Άννα Ουέλκλυ πέθανε γιατί εργάστηκε πολλές ώρες σε ένα παραγεμισμένο δωμάτιο και γιατί κοιμόταν σε ένα εξαιρετικά στενό και κακοαριζόμενο δωμάτιο ύπνου."  (Βλέπε Κ. Μαρχ, Το Κεφάλαιο, 1^ος Τόμος, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1978, σ. 267)

            Τα εξαντλητικά ωράρια ήταν εξαιρετικά διαδεδομένα εκείνη την εποχή, θύματα των οποίων δεν ήταν μόνο ενήλικοι, άντρες και γυναίκες, αλλά και ανήλικα παιδιά, συχνά και κάτω των 10 χρονών.       

            Είναι το δικαίωμα στην παιδεία, στη στοιχειώδη παιδεία, τη γραφή, την ανάγνωση, την αριθμητική, αυτονόητο; Ευτυχώς, σήμερα ναι (εκτός βέβαια για τον δημοσιογράφο του Πολίτη κύριο Δημήτρη Γεωργιάδη – βλέπε « Δεν έχετε δικαιώματα, τα αποκτάτε», http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=255561&-V=stiles 20/1/2014). Τα πράγματα δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα της Επιτροπής για την Παιδική Απασχόληση του Λονδίνου (Children's Employment Commission) σχετικά  με το μορφωτικό επίπεδο των παιδιών που εργάζονταν στα εργοστάσια μέσα στην δεκαετία του 1860.  Στην Τέταρτη Έκθεση της Επιτροπής του 1865 (σελίδες ΧΙΙΙ-XV), το μορφωτικό επίπεδο αυτών των εργατικών δυνάμεων διαφαίνεται από τα πιο κάτω μαργαριτάρια:

Ιερεμίας Χέινς, 12 ετών: "4 επί 4 ίσον 8, αλλά 4 τεσσάρια κάνουν 16...". "Έχουμε ένα Βασιλιά, λένε ότι είναι Βασίλισσα, την λένε Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα."

Ουμ Τέρνερ, 12 ετών: "Δεν ζω στην Αγγλία. Μου φαίνεται πως υπάρχει μια τέτοια χώρα, αλλά πρώτα δεν ήξερα τίποτα γι αυτήν."

Έντουαρτ Τέυλορ, 15 ετών: "Δεν ξέρω τίποτα για το Λονδίνο".

Χένρυ Ματγιούμεν, 17 ετών: " Που και που πάω στην εκκλησία... Κάποιο όνομα που για δαύτον μιλούν εκεί είναι ο Ιησούς Χριστός, δεν μπορώ όμως να θυμηθώ άλλα ονόματα και δεν μπορώ να πω τίποτα γι' αυτόν".   "Ο διάβολος είναι ένα καλό πρόσωπο. Δεν ξέρω που ζει."

            Αυτό το μορφωτικό επίπεδο δεν ήταν η εξαίρεση, ήταν ο κανόνας για τα παιδιά που εργάζονταν στη βιομηχανία, χωρίς να εξαιρούνται από τη νυκτερινή εργασία που ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στη μεταλλοβιομηχανία και στα εργοστάσια υαλουργίας και  χαρτιού.

            Είναι ο αέρας που αναπνέουμε στον εργασιακό χώρο αυτονόητο δικαίωμα; Ευτυχώς, σήμερα ναι (ενδεχομένως, ακόμη και για τον δημοσιογράφο του Πολίτη κύριο Δημήτρη Γεωργιάδη). Ωστόσο, όπως και το δικαίωμα στον ύπνο, την ξεκούραση και την παιδεία, δεν ήταν πάντα αυτονόητο. 

            Η ελάχιστη ποσότητα αέρα που χρειάζεται ο άνθρωπος για να επιβιώσει και να αποφύγει τις αναπνευστικές ασθένειες είναι 500 τετραγωνικά πόδια. Ωστόσο, περί τα μέσα του 19ου αιώνα, αυτή η ποσότητα αέρα, όπως σημειώνει ο Μαρξ, έκοβε την ανάσα της εργατικής νομοθεσίας: "Οι υγειονομικές υπηρεσίες, οι εξεταστικές επιτροπές για τη βιομηχανία και οι επιθεωρητές εργασίας επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά την ανάγκη των 500 κυβικών ποδών αέρα και το αδύνατο να επιβληθούν στο κεφάλαιο. Έτσι, στην πράξη εξαγγέλλουν  σαν όρο ύπαρξης του κεφαλαίου τη φθίση και άλλες πνευμονικές αρρώστιες." (Βλέπε Κ. Μαρχ, Το Κεφάλαιο, 1^ος Τόμος, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1978, σελ. 500).

            Συνεπώς, κανένα απολύτως δικαίωμα, ούτε καν το δικαίωμα στην αναπνοή,  δεν είναι αυτονόητο πέραν ή εκτός ιστορίας. Κάθε ιστορική στιγμή έχει τα αυτονόητά της. Το αυτονόητο είναι κεκτημένο του πολιτισμού και το επίπεδο πολιτισμού μιας χώρας κρίνεται από τα αυτονόητά της. Κανένα νεωτερικό ή προ-νεωτερικό κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τα αυτονόητά του, χωρίς δηλαδή ένα αξιακό υπόβαθρο το οποίο δεν χρειάζεται συνεχώς να επερωτούμε.

            Τα κοινωνικά δικαιώματα είναι κατακτήσεις των κοινωνικών κινημάτων στην καρδιά των οποίων βρίσκεται το εργατικό κίνημα με τις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τη συνδικαλιστική δράση του και την πολιτική εκπροσώπησή του. Ακόμη και το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα της πολιτικής εκπροσώπησης όλων των πολιτών, ανδρών και γυναικών, είναι κατάκτηση των κινημάτων. Στα αρχικά στάδια του κοινοβουλευτισμού, μόνο οι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής είχαν δικαίωμα ψήφου και μόλις περί τα μέσα του 19ου αιώνα κατακτήθηκε, σε κάποιες αναπτυγμένες χώρες, το καθολικό δικαίωμα ψήφου των ανδρών. Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών κατακτήθηκε τον 20ό αιώνα (το 1919 στη Γερμανία, το 1920 στις ΗΠΑ, το 1928 στην Αγγλία, το 1945 και 1946 στη Γαλλία και Ιταλία αντίστοιχα).

            Το αυτονόητο καθορίζεται κάθε ιστορική στιγμή από  τον συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Είναι γι' αυτό που μέσα στην παρούσα, παγκόσμια κρίση, κάποιες πριμαντόνες της αγοράς αμφισβητούν το αυτονόητο: Γνωρίζουν ότι έχει ελαστικά όρια. Όπως και το επίπεδο πολιτισμού δεν ακολουθεί γραμμική πορεία προόδου. Είναι δυνατό να υποχωρήσει και αυτό ακριβώς επιδιώκει το πλουτοκρατικό κατεστημένο και οι αφελείς παπαγάλοι του.

            Έτσι, οι ομιλητικοί παπαγάλοι της περίφημης ράτσας άφρικαν γκρέϊ, που νοσταλγούν καθώς φαίνεται το επίπεδο κοινωνικού κεκτημένου της ηπείρου τους, βάλθηκαν να μας πείσουν ότι η πολιτική του κραταιού πολιτικού δικομματισμού στην Ελλάδα, του ίδιου δικομματισμού που ευθύνεται για τη διαφθορά που οι ίδιοι παπαγάλοι θεωρούν ως αποκλειστική σχεδόν αιτία της κρίσης, είναι μια μυαλωμένη και μετριοπαθής πολιτική. Η παραγωγικότητα της εργασίας μειώνεται, η ανεργία πλησιάζει το 30%, η ανεργία των νέων το 55%, οι σοβαρά ασθενείς πεθαίνουν λόγω έλλειψης φαρμάκων, χιλιάδες οικογένειες βγάζουν το χειμώνα χωρίς θέρμανση και χιλιάδες άνθρωποι αυτοκτόνησαν. Μετριοπαθής πολιτική η πολιτική των ταλιμπάν της αγοράς, που μέχρι χθες ακόμη χρησιμοποιούσε φανερά τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή ως σύγχρονο τάγμα ασφαλείας! Τώρα που το σκυλί δαγκώνει και το χέρι του αφέντη, η ιερά συμμαχία του χοντρού και του λιγνού αποφάσισε να το περιορίσει. 

            Η Κύπρος ποτέ στο παρελθόν δεν ακολουθούσε τόσο πιστά τα αχνάρια της μητέρας πατρίδας. Πολλοί από αυτούς που δυσανασχετούν γιατί οι μαθητές ζητούν το αυτονόητο, δωρεάν παιδεία και δωρεάν μεταφορά στα σχολεία, ανησυχώντας δήθεν μήπως επωφεληθεί και κανένας εύπορος από την δωρεάν μεταφορά,  ανέχτηκαν τους Κουλίες να ανεμίζουν στο γυαλί  τις "υπέρογκες" επιταγές των μεταναστών, των οποίων το κούρεμα οδήγησε στον τραγικό θάνατο της σαραντάχρονης Ρουμάνας.  Όλοι αυτοί ανέχτηκαν τις "ατυχείς" δηλώσεις του υπουργού των εσωτερικών στην περίπτωση του ξυλοδαρμού του Αφρικανού μετανάστη που ερμηνεύτηκε από κάποιους υψηλής ευφυΐας αστυνομικούς ως δικαίωμα να πυροβολούν για ασήμαντες αιτίες με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.  Όλοι αυτοί αγνόησαν τις προειδοποιήσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων (της ΚΙΣΑ π.χ.) σχετικά με τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές που οδηγούν στην αυτοκτονία πολλούς κρατούμενους, μεταξύ των πιο ευάλωτων.

            Ο κύριος Γεωργιάδης εξανίσταται διότι οι μαθητές ζητούν δωρεάν μεταφορά στα σχολεία και ανησυχεί μήπως θα αυξηθούν και άλλο οι φόροι. Δεν γνωρίζει φαίνεται ότι το λειτουργικό πλεόνασμα  (δηλαδή το κέρδος) των επιχειρήσεων στην Κύπρο αυξήθηκε το 2013 κατά 700 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής! Η ανεργία αυξάνεται και πλησιάζει το 20%,  οι κοινωνικές παροχές μειώνονται, οι μισθοί μειώνονται, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα μικρομεσαία καταστήματα κλείνουν, οι παροχές στην υγεία και την παιδεία μειώνονται, αλλά τα κέρδη ανθίζουν.  Πρόκειται για τα κέρδη του ίδιου κατεστημένου που είναι ο κύριος υπεύθυνος  για την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και το επαχθές, δημόσιο χρέος που προκάλεσε η διάσωση των τραπεζών. Που πάει λοιπόν το κέρδος; Μήπως μεταναστεύει λαθραία σε ανώνυμους ελβετικούς λογαριασμούς ή μήπως επενδύεται σε ακίνητα στο Λονδίνο στο όνομα της εξαδέλφης, την ίδια στιγμή που το ίδιο κατεστημένο αρνείται να εξυπηρετήσει το τραπεζικό του χρέος;

            Ακόμη και με την οικονομικά ανορθόδοξη και αποδεδειγμένα πλέον κοινωνικά καταστροφική  λογική της τρόικας, οι θυσίες του Κύπριου εργαζόμενου, για να έχουν κάποιο νόημα, θα έπρεπε να οδηγήσουν σε μείωση των τιμών και αύξηση της ανταγωνιστικότητας της κυπριακής οικονομίας και όχι σε κέρδη ενός ληστρικού καπιταλισμού, που με τις ευλογίες της εκκλησίας και την ενεργό συμβολή της κυβέρνησης συνεχίζει να αναπτύσσεται. Γιατί λοιπόν να μας φοβίζει η αύξηση των φόρων; Η  μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση συγκεκριμένων κοινωνικών στρωμάτων είναι σήμερα αναγκαία για την προώθηση της παραγωγικής επένδυσης και της οικονομικής μεγέθυνσης, καθώς και για τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων.   

            Για την κατάντια της κυπριακής οικονομίας έφταιγε αρχικά το "υπερτροφικό" κράτος. Ακόμη και κάποιοι που είναι οι ίδιοι μισθωτοί του δημοσίου, όπως η κυρία Ρένα Χόπλαρου,  προτίμησαν να κάνουν δημοσιογραφική καριέρα φορτώνοντας του τις δικές του αλλά και ξένες ευθύνες. Όπως το εύκολο χρήμα, υπάρχει και εύκολη δημοσιότητα: ούτε έρευνα ούτε κόπος, ρουτινιάρικο σκεπτικό, στερεότυπα τετριμμένα, μηχανική επανάληψη ενός νεοφανούς και μοδάτου "αυτονόητου", το οποίο ωστόσο δεν αντέχει στην παραμικρή κριτική. Ας εξηγήσουν λοιπόν στον πεντάχρονο γιο της Ρουμάνας γιατί παρέλειψαν να αναφέρουν ότι το κατά τα άλλα "υπερτροφικό" κράτος πάσχει από υποστελέχωση σε πολλές ζωτικές υπηρεσίες του.

            Τώρα που τέλειωσαν με τον δημόσιο υπάλληλο, που τον διαπόμπευσαν αρκετά  προστατεύοντας έτσι εκούσια ή ακούσια τους πραγματικούς ενόχους, τα έβαλαν και με τα παιδιά. Ε λοιπόν ναι κύριε Γεωργιαδή: Τα παιδιά γεννιούνται με δικαιώματα! Γεννιούνται με τα δικαιώματα που επέβαλαν οι προηγούμενες γενεές για τον εαυτό τους, τα παιδιά τους, ακόμα και για τα ζώα τους, τα οποία προστατεύονται όσο προστατεύονται από νομοθεσίες, ηθικές αξίες ή ακόμη από το ιστορικά διαμορφωμένο αυτονόητο. Αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό είναι πρώτα απ' όλα αυτό το αυτονόητο. Το εξασφαλίσαμε με τα κοινωνικά μας κινήματα και όχι με τη "χριστιανική" φιλανθρωπία που με καθέδρας ύφος χιλίων καρδιναλίων ταυτίζεται εντελώς λανθασμένα με τον σοσιαλισμό. Ιστορικά ομιλούντες, η φιλανθρωπία σας δεν εξασφάλισε κανένα κοινωνικό δικαίωμα, ούτε καν το δικαίωμα στην αναπνοή. 

Σταύρος Τομπάζος           

Λιτότητα και Κοινωνικό Κράτος είναι έννοιες ασυμβίβαστες και η στήριξη της αντίθετης άποψης επί του συγκεκριμένου είναι υποκριτική και χυδαία

Από το ρατσισμό του Κουλία και του Βαρνάβα

στον κανιβαλισμό των ευρωπαϊστών των μνημονιακών πολιτικών

Τα κοινωνικά παντοπωλεία είναι απλώς ένας ήπιος πρόλογος που οδηγεί σε μια μαύρη εποχή

Η σαραντάχρονη γυναίκα που πρόσφατα ξεψύχησε στη Λάρνακα μπροστά στο πεντάχρονο παιδί της, έθεσε ακόμα μια φορά την κοινωνία μπροστά στις ευθύνες της. Πρόκειται για ένα γεγονός που εγγράφεται στη σειρά από μακάβρια γεγονότα που χτυπούν βάναυσα τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Όπως για παράδειγμα οι αυτοχειρίες και οι βιασμοί στις φυλακές. Την ώρα που γράφεται το κείμενο έχει δημοσιοποιηθεί μια ακόμα απόπειρα αυτοκτονίας στο κέντρο κράτησης της Μενόγειας.

Όλα αυτά και άλλα που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι αδιάψευστοι δείχτες που σηματοδοτούν την είσοδο για καλά στην εποχή των μνημονιακών συνθηκών διαβίωσης. Τα κοινωνικά παντοπωλεία είναι απλώς ένας ήπιος πρόλογος που οδηγεί, όπως βλέπουμε στην Ελλάδα και αλλού, σε μια μαύρη εποχή.

Ο ρατσισμός των κκ Κουλία, Βαρνάβα και άλλων, με τη συνεργασία της πλειοψηφίας των ΜΜΕ και τη συνένοχη σιωπή των περισσοτέρων πολιτικών ηγεσιών, απόκτησε ηγεμονική θέση στο δημόσιο λόγο τα τελευταία χρόνια. Υπενθυμίζουμε ακόμα την πρόσφατη ρατσιστική παράκρουση του υπουργού Χάσικου σε ημερίδα μάλιστα του Ινστιτούτου Δημογραφίας και Μετανάστευσης. Όλα αυτά αποτέλεσαν την πολιτική προπαγάνδα που στήριξε τις μειώσεις κονδυλίων προς τις ευάλωτες ομάδες και την πολιτική της λιτότητας γενικά.

Η περίπτωση της κωλυσιεργίας στην παροχή κονδυλίων για εξειδικευμένα φάρμακα για τους θαλασσαιμικούς και τους ασθενείς που υποφέρουν με κατά πλάκας σκλήρυνση, καθώς και για άλλες ομάδες ασθενών όπως οι διαβητικοί, δείχνουν με αρκετή σαφήνεια ότι δεν είναι μόνο οι μετανάστες που κινδυνεύουν αλλά το σύνολο των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι οι μνημονιακές πολιτικές όχι μόνο δεν στοχεύουν στη στήριξη των ευάλωτων ομάδων αλλά αντίθετα τις παράγουν και τις πολλαπλασιάζουν. Λιτότητα και Κοινωνικό Κράτος είναι έννοιες ασυμβίβαστες και η στήριξη της αντίθετης άποψης επί του συγκεκριμένου είναι υποκριτική και χυδαία.

Οι εκδηλώσεις θυμού και οργής, τόσο μέσα στο λαό όσο και μέσα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αλλά και σε αρκετά ΜΜΕ, δημιουργούν βάσιμες ελπίδες ότι επιτέλους βρισκόμαστε μπροστά στην εκδήλωση κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων.

Ως ΕΡΑΣ, σας καλούμε να κάνουμε την οργή μας πολιτική αντίστασης και ανατροπής. Πρέπει να απαιτήσουμε αναδιανομή του πλούτου προς τα κάτω, και όχι προς τα πάνω όπως κάνει η δεξιά συγκυβέρνηση. Πρέπει με δύναμη να απαιτήσουμε άμεσα να γίνουν αποδεκτές οι πολιτικές ευθύνες αυτών των θανάτων, που στην ουσία αποτελούν δολοφονίες από τις αρμόδιες υπηρεσίες

Ραδιομαραθώνιος: Η αγάπη δεν είναι πάντοτε ωφέλιμη

Η κυπριακή κοινωνία ζει και πάλιν αυτές τις μέρες τα πανηγύρια του Ραδιομαραθώνιου. Δεν θα ασχοληθούμε με την ερμηνεία του πώς και γιατί τελικά κατέληξε στο να είναι θεσμός ούτε και με όσους έχουν οικονομικά, πολιτικά και άλλα συμφέροντα από τη διεξαγωγή του.

Θα προσπαθήσουμε όμως να μιλήσουμε με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα με εκείνους τους πολλούς που ίσως και να κοπιάζουν για να ολοκληρωθεί η διεξαγωγή του, αισθανόμενοι πραγματικά ότι συμμετέχουν σε εκδηλώσεις που βοηθούν τον συνάνθρωπό τους, αισθανόμενοι ότι επιτελούν κοινωνικό έργο. Θα προσπαθήσουμε επίσης να μιλήσουμε με την κοινωνία την ίδια, η οποία καλείται με μελοδραματικές εκκλήσεις και λόγια αλλά και με παροτρύνσεις που εξευτελίζουν την έννοια της αγάπης μετατρέποντάς την σε μέσον εκμετάλλευσης.

Η αγάπη είναι μια αφηρημένη έννοια, γεμάτη με θετικά συναισθήματα. Όταν εκφράζεται στην πράξη αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο και δεν είναι πάντοτε ωφέλιμη. Η συγκεκριμένη εκδήλωση αγάπης μέσα από τον Ραδιομαραθώνιο κατακλύζεται από αίσθημα φιλανθρωπίας και λύπης προς τους κακόμοιρους συνανθρώπους μας. Οι κουμπαράδες στα σχολεία, οι συγκεντρώσεις στις αυλές των σχολείων, τα ποιήματα για την αγάπη μας στα παιδάκια με ειδικές ανάγκες, οι κάμερες που απαθανατίζουν τις «όμορφες» αυτές στιγμές κλπ, όλα αυτά δημιουργούν στα σημερινά παιδιά κι αυριανούς ενήλικες πολίτες αρνητική εικόνα για τα άτομα με αναπηρία. Όση αγάπη και να προστεθεί, η εικόνα θα μένει πάντα η ίδια: τα άτομα με αναπηρία μειονεκτούν, είναι υποδεέστερα των υπολοίπων, χρειάζονται την αγάπη τους. Διαιωνίζονται έτσι οι διαχωριστικές γραμμές, διαιωνίζεται ο κοινωνικός παραγκωνισμός προς τους ανθρώπους που υποτίθεται αγαπάμε και θέλουμε να βοηθήσουμε. 

Όταν διεξαγόταν ο Ραδιομαραθώνιος το 2011, ένα κοριτσάκι τεσσεράμισι περίπου χρονών, του οποίου η οικογένεια διατηρεί φιλικές σχέσεις με τον Ποσειδώνα (ψευδώνυμο) ο οποίος διακινείται με τροχοκάθισμα, ρώτησε τη μαμά του αν θα του δώσει λεφτά να πάρει στο σχολείο. Η μαμά απάντησε: Ό,τι θέλεις εσύ. Η επόμενη απορία εκφράστηκε με το ερώτημα: Μαμά πρέπει να μαζέψουμε λεφτά να δώσουμε και στον Ποσειδώνα; Η εικόνα που στη σκέψη του κοριτσιού σχηματίστηκε, από αυτά  που άκουσε στο σχολείο, συνδέθηκε αμέσως και με τον Ποσειδώνα, που σημαίνει πως η εικόνα που είχε για τον Ποσειδώνα τέθηκε σε αμφισβήτηση.

Φέτος, μια μάνα λέει: Χτες βρήκα στη τσάντα του γιου μου (πάει νηπιαγωγείο) μιαν ανακοίνωση που γράφει ότι την Τρίτη θα περάσει ο κουμπαράς από το σχολείο και ότι όλα τα παιδιά πρέπει να είναι έγκαιρα εκεί για να δώσουν την εισφορά τους. Στην πόρτα του νηπιαγωγείου τοποθετήθηκε μια μεγάλη αφίσα για το Ραδιομαραθώνιο και ο γιος μου με ρωτά (για άλλη μια χρονιά) να εξηγήσω τι είναι αυτό το πράγμα. Ένας συμμαθητής του έχει εμφανή κινητική αναπηρία. Μέχρι σήμερα, είναι απλά ο φίλος του ο Ποσειδώνας. Από την ερχόμενη βδομάδα θα είναι το παιδάκι με τις ειδικές ανάγκες που χρειάζεται τα χρήματα και την αγάπη μας.

Δεν είναι μόνο αυτά τα παραδείγματα, είναι πάμπολλα και μας φωνάζουν: Βρίσκεστε σε λάθος δρόμο! Θα ακούσουμε επιτέλους τη φωνή τους; Θα ωριμάσουμε εμείς για να πάψουμε να δηλητηριάζουμε την αυριανή κοινωνία με τις δικές μας ανεπάρκειες; Θα αφουγκραστούμε την αγωνία του εντεκάχρονου παιδιού με εγκεφαλική παράλυση που ευθέως μας λέει να τον αφήσουμε να είναι αυτός υπεύθυνος για τον εαυτό του; Εσείς οι δάσκαλοι, οι νηπιαγωγοί, οι καθηγητές, οι άνθρωποι των γραμμάτων θα σηκώσετε επιτέλους ανάστημα ή θα παραμείνετε στον λήθαργο;

Μιχάλης Δημοσθένους

Πρόεδρος της Οργάνωσης Μαθητών και Αποφοίτων του ΚΕΑΑ

Email: mdem@cytanet.com.cy

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ - ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΡΑ!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ -

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΡΑ!

Η ΕΡΑΣ καταδικάζει με τον πιο έντονο και κατηγορηματικό τρόπο την απροκάλυπτη πολιτική παρεμπόδιση της δράσης διεθνών περιβαλλοντικών οργανώσεων και κυρίως του έργου του Κλιμακίου Πάταξης Λαθροθηρίας της Αστυνομίας Κύπρου.

Καλούμε τις αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αναλάβουν άμεσα τις ευθύνες που τους αναλογούν και εντείνουν τις προσπάθειες πάταξης της λαθροθηρίας, κυρίως όσον αφορά την παράνομη και μη-επιλεκτική παγίδευση και θανάτωση άγριων πτηνών με ξόβεργα, δίκτυα και ηλεκτρονικές ηχομιμητικές συσκευές.

Οι αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει επιτέλους να επιδείξουν μηδενική ανοχή ενάντια όχι μόνο στη λαθροθηρία, αλλά και τη ψηφοθηρία και κυρίως όσους κομματικούς τραμπούκους θεωρούν ότι μπορούν να παραβιάζουν τα θεμελιώδη κοινωνικά και περιβαλλοντικά δικαιώματα όλων μας, Κύπριων και ξένων. 

Τα πρόσφατα γεγονότα παρεμπόδισης των εσωκομματικών εκλογών του ΔΗΣΥ από λαθροθήρες στο Παραλίμνι και η συνεπακόλουθη απομάκρυνση των περιπολικών του Κλιμακίου Πάταξης Λαθροθηρίας της Αστυνομίας Κύπρου από την περιοχή αποτελεί άλλο ένα τρανό παράδειγμα της ταυτόχρονης εξυπηρέτησης κομματικών σκοπιμοτήτων και παράνομων κυνηγετικών δραστηριοτήτων.

Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας προς τους ακτιβιστές και τα μέλη των περιβαλλοντικών οργανώσεων, καθώς επίσης και την υποστήριξη μας στο έργο που επιτελούν. 

Οι πελατειακές σχέσεις μεταξύ κομμάτων και τραπεζών

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας για διαγραφή, από μέρους τραπεζών, χρεών εκατομμυρίων ευρώ που αφορούν εταιρίες που ελέγχονται από κόμματα, είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα. Αν ισχύουν όλα αυτά, τότε μιλάμε για ένα πάρε δώσε μεταξύ τραπεζιτών και κομμάτων, σε μια σχέση διαπλοκής συμφερόντων. Και φυσικά, καμιά τέτοια σχέση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ανταπόδοση της «εξυπηρέτησης» τού ενός προς τον άλλο. Ούτε φυσικά χωρίς αμοιβαίο όφελος.

Οι τραπεζίτες μέσα από την πράξη αυτή, κερδίζουν προφανώς την ανοχή και την εύνοια των κομμάτων και των πολιτικών, όσον αφορά ατομικά και επαγγελματικά τους συμφέροντα, ενώ τα τεράστια ποσά που διαγράφονται και που ζημιώνουν τις τράπεζες, μεταφέρονται ,εν τέλει, στους ώμους των πολιτών. Ακόμη χειρότερα όμως, τα κόμματα καταντούν υποχείρια των τραπεζιτών και του οικονομικού κατεστημένου. Μέσα από μια τέτοια σχέσης εξάρτησης, αναπόφευκτα επηρεάζεται η πολιτική τους και η φυσιογνωμία τους.

Από μέρους μελών του ΑΚΕΛ προωθείται η άποψη ότι η σχετική αποκάλυψη αποτελεί μια κίνηση αντιπερισπασμού από την πλευρά των τραπεζιτών με στόχο να στραφεί η προσοχή του κοινού προς άλλη κατεύθυνση από τους ίδιους και να επηρεαστεί παράλληλα το προεκλογικό παιγνίδι. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο συγκεκριμένος σχολιασμός ισχύει και οι αποκαλύψεις γίνονται τώρα λόγω συγκεκριμένης στόχευσης. Παραμένει όμως πάντα το στοιχείο της διαπλοκής , το οποίο για την Αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ζωτικού ενδιαφέροντος , διότι περιορίζει και επηρεάζει την πολιτική ελευθερία και τις πολιτικές συμμαχίες.

Ως ΕΡΑΣ, θεωρούμε ότι αυτές οι υπόγειες συμφωνίες μεταξύ τραπεζών και κομμάτων εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα μιας μερίδας διαπλεκόμενων και σε καμιά περίπτωση δεν είναι «συμφέρουσες» για το σύνολο της κοινωνίας. Η έρευνα και η αποκάλυψη όλων των περιπτώσεων που αφορούν διαγραφές χρεών εταιριών που ανήκουν σε κόμματα είναι επιτακτική ανάγκη.

Για την ΕΡΑΣ, η κερδοσκοπική λογική των τραπεζών και η ασύδοτη συμπεριφορά των ανώτερων στελεχών τους ,ευθύνονται για τις τεράστιες ζημιές που προκάλεσαν στην οικονομία του τόπου. Οι διαγραφές των χρεών αυτών, αν και εφόσον αποδειχτούν, θα είναι μια συνέχεια των τόσων και τόσων σκανδάλων με πρωταγωνιστές τους τραπεζίτες: αγορά ελληνικών ομολόγων, τεράστια δάνεια σε κόμματα, πολιτικούς και μέλη των συμβουλίων των τραπεζών με προνομιακά επιτόκια και χωρίς ουσιαστικές εξασφαλίσεις, απάτη αξιόγραφων και πολλά άλλα.

Εκ των πραγμάτων, η θέση για μόνιμη κρατικοποίηση και ριζική αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, ώστε να λειτουργεί προς όφελος της ανάπτυξης και των αναγκών της κοινωνίας, είναι σήμερα αναγκαία και απαραίτητη.

Γραφείο Τύπου ΕΡΑΣ 

Αντιραδιομαραθώνιος

Έγινε και φέτος η φιλανθρωπική εκδήλωση του ραδιομαραθωνίου. Για πολλές μέρες βομβαρδιστήκαμε από κανάλια και εφημερίδες με διαφημίσεις για το πόσο σημαντική είναι και η πιο «μικρή εισφορά» μας στον έρανο, είδαμε εικόνες και ταινίες με πρωταγωνιστές άτομα με αναπηρίες, κυρίως παιδιά. Εικόνες που προσπαθούσαν να προκαλέσουν την συμπάθια και την συγκίνηση μας για τα άτομα αυτά.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές μαζεύτηκε ένα ποσό γύρω στα 1.2 εκατομμύρια ευρώ.

Ζούμε τα χρόνια μιας παγκόσμιας και τοπικής οικονομικής κρίσης πού απειλεί να πάρει την κυπριακή κοινωνία δεκαετίες πίσω, όπου τα δικαιώματα και το εισόδημα των εργαζομένων είναι στο στόχαστρο της τρόικας και των εργοδοτών. Τα δισεκατομμύρια ευρώ που δίνονται από το κράτος για να σωθούν οι τράπεζες, ανάμεσα τους και ένας από τους βασικούς διοργανωτές αυτής της εξοργιστικής φιέστας, είναι σε διψήφιο αριθμό. Με το μνημόνιο τόσο της τρόικας όσο και της κυβέρνησης καλούμαστε να σώσουμε τους κερδοσκόπους που έπαιξαν την ευημερία μας στο τζόγο της αγοράς.

Με τον ραδιομαραθώνιο έρανο δεν έχουμε μια προσπάθεια που θα μαζέψει χρήματα για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των αμεα. Αυτές είναι πολύ μεγάλες για τα ψίχουλα που μαζεύτηκαν. Στην πραγματικότητα είναι μια επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, που τους έχουν αναγνωριστεί τουλάχιστον στο χαρτί από το κράτος.

Το πιο εξοργιστικό είναι το άλλοθι που προβάλλεται από τους διοργανωτές ότι ο έρανος γίνεται για τα ανήλικα άτομα με αναπηρίες, δηλαδή το πιο αδύναμο κομμάτι του αναπηρικού κινήματος που τις περισσότερες φορές εκφράζεται μέσα από κηδεμόνες, κύρια τους γονείς. Μεγάλο κομμάτι από αυτούς, και κάτω από την πίεση των καθημερινών προβλημάτων αναγκάζεται στην αποδοχή της φιλανθρωπίας παρά να στραφεί στην δυναμική διεκδίκηση από το κράτος της εφαρμογής των διαφόρων διεθνών συνθηκών για τα δικαιώματα των αμεα που έχει υπογράψει και οφείλει να εφαρμόσει.

Για να πληρώσουμε τον λογαριασμό που άφησε πίσω του το κερδοσκοπικό αφήνιασμα των τραπεζιτών, σύμφωνα με το κυβερνητικό μνημόνιο, ανάμεσα στα άλλα μέτρα, θα κοπούν 150 εκατομμύρια ευρώ από τις κοινωνικές παροχές, για κάθε χρόνο του μνημονίου. Ακόμα και ολόκληρο το πόσο που έχει μαζευτεί στα 23 χρόνια ζωής του ραδιομαραθώνιου δεν καλύπτει τις περικοπές ενός χρόνου στις κοινωνικές παροχές. Είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, ένα ψέμα που κρύβει πόσο μεγάλες είναι οι ανάγκες που υπάρχουν και τις ευθύνες του κράτους που δίνει προτεραιότητα στις ανάγκες των τραπεζών και όχι των αναπήρων.

Είναι ακόμα μια προσπάθεια για να βελτιώσει τη εικόνα μιας τράπεζας που θα μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων και θα απολύσει άλλους 600 την επόμενη περίοδο, ανάμεσα τους άτομα που έχουν ιστορικό ιατρικών προβλημάτων διαλεγμένα για να φύγουν σαν οι λιγότερο παραγωγικοί.

Η εικόνα που δείχνουν τα ΜΜΕ, με μπροστάρη το κρατικό κανάλι, για άκριτη αποδοχή του ραδιομαραθωνίου δεν είναι αληθινή. Υπάρχει στην κυπριακή κοινωνία ένα μεγάλο κομμάτι που βλέπει τι πραγματικά είναι ο ραδιομαραθώνιος, τόσο άτομα με αναπηρία όσο και αρτιμελείς, που βλέπει τον πραγματικό χαρακτήρα της εκδήλωσης και ότι δεν είναι η απάντηση στα προβλήματα των αμεα. Είναι μια φωνή που πνίγεται από κάθε δημόσια έκφραση τόσο στα κανάλια όσο και στον τύπο. Για πολλά χρόνια οι οργανώσεις των αμεα εκφράζουν την αντίρρηση τους μέσα στις διάφορες επιτροπές και συμβούλια χωρίς αποτέλεσμα.

Για να δώσουμε την δική μας απάντηση μαζευτήκαμε στις 23 του Οκτώβρη στα φώτα της λεωφόρου Μακαρίου και Σπύρου Κυπριανού. Μέλη και φίλοι της Παγκύπριας Οργάνωσης Τυφλών, του σύνδεσμου γονέων ατόμων με νοητική υστέρηση, φοιτητές από το πανεπιστήμιο Κύπρου και άλλες οργανώσεις και ακτιβιστές με φυλλάδια και πανό για διαμαρτυρηθούμε και να καταγγείλουμε το ραδιομαραθώνιο και τους διοργανωτές του, να σπάσουμε την εικόνα ότι τα αμεα της Κύπρου αποδέχονται και στηρίζουν τον ραδιομαραθώνιο που καταρρακώνει τη αξιοπρέπεια, να καταγγείλουμε ότι καταπατεί και επιτίθεται στα δικαιώματα, και σπρώχνει τα πραγματικά προβλήματα και ανάγκες μας κάτω από το χαλί της φιλανθρωπίας και του οίκτου.

Ήταν μια χαρούμενη και ζωντανή εκδήλωση που βρήκε ανοικτά αυτιά από όσους περνούσαν από εκεί, κανένας δεν διαφώνησε με τα μηνύματα μας και πολλοί χάρηκαν μαζί μας για την καθαρή καταδίκη του ραδιομαραθωνίου.

Πέρα από μία δημοσιογράφο που κάλυψε την εκδήλωση απόντα ήταν τα ΜΜΕ που τα εκκωφαντικά χειροκροτήματα και οι επευφημίες του ραδιομαραθώνιου τα εμπόδισαν ν' ακούσουν μια άλλη φωνή οργής και καταγγελίας.

Είναι μια εκδήλωση διαμαρτυρίας που δείχνει τον δρόμο τόσο για να φύγει το βαρίδι του ραδιομαραθώνιου από πάνω μας όσο και για το πώς μπορούμε να αναγκάσουμε το κράτος να αλλάξει τις προτεραιότητες του και να αναγνωρίσει το μέγεθος και την προτεραιότητα που έχουν οι ανάγκες και των ανθρώπων και όχι των τραπεζών. Άνοιξε μια μικρή χαραμάδα για να προχωρήσουμε μπροστά.

Σταύρος Σιδεράς

Νικηφόρος: Οικονομική δυσπραγία και θεία τιμωρία

του Σωτήρη Κάττου στον Πολίτη

Φαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας κ Νικηφορος, θα πρέπει να είναι ο πιο ηθικός άνθρωπος εις την νήσον καθότι τον ευλόγησε ο θεός του και τον έχει καταστήσει τον μεγαλύτερο κάτοχο περιουσίας και πλούτου στην Άγια αυτή νήσον. Εξ άμβωνος φορώντας την πολυτελή και απαστράπτουσα από χλιδή αρχιερατική μίτρα και περιστοιχιζόμενος από επενδυμένο χρυσό εικονοστάσι, απευθύνθηκε προς το ποίμνιο του καταλογίζοντας τους ευθύνες για την πνευματική και την ηθική τους κατάπτωση και επομένως, αναπόφευκτα, ο θεός έρχεται να τους τιμωρήσει με οικονομική δυσπραγία. Φαίνεται ότι ο μητροπολίτης κ. Νικηφόρος ομού μετ’ άλλων κληρικών της ιεραρχίας, ανησυχούν για την επικείμενη οικονομική λαίλαπα που τυχόν ένα μνημόνιο θα επιφέρει εις το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων τον ανησυχεί μήπως το χριστεπώνυμο πλήρωμα από ανάγκη, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας απευθυνθεί προς τον ευλογημένο αυτόν επίσκοπο που ο θεός τον προικοδότησε με ευμάρεια, πλούτο, ευρυμάθεια και «ταπεινοφροσύνη». Φρόντισε προληπτικά να ανεγείρει πνευματικό ανάχωμα ούτως ώστε να αποτρέψει την μάζα του ποιμνίου του να προστρέξει προς αυτόν για πιθανή βοήθεια στο μέλλον. Πιστός στην λαϊκή θυμοσοφία «όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά» και όχι στο χριστιανικό δίδαγμα «ο έχων δύο χιτώνας δίνει τον ένα» υπέβαλε εξ’ άμβωνος με έπαρση και αλαζονεία στους πιστούς ψυχαναγκαστικά ψευτοδιλήμματα ως ένας ικανότατος προπαγανδιστής του φόβου και της ανθρώπινης αμαρτίας. Με πνευματική βαναυσότητα βίασε τα μυαλά και τις ψυχές της ευάλωτης κοινωνικής μάζας. Μιας κοινωνικής μάζας που την χαρακτηρίζει η σχηματική νοηματική λειτουργία και που είναι επιρρεπής στην αποδοχή του μεγάλου ψέματος, όπως αυτό που τους υπέβαλε ο κ. Νικηφόρος, ότι δηλαδή ο θεός τους έφερε την οικονομική δυσπραγία ελέω πνευματικής και ηθικής πτώσης.

Το τραγικότερο όμως αυτής της κατάστασης αφορά τον θεσμικό ρόλο της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, η οποία την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου ολόκληρο σχεδόν το δελτίο ειδήσεων αφιερώθηκε στην θρησκευτική εξαλλοσύνη, στην κοινωνική αφέλεια, στους θρησκευτικούς αφορισμούς και πνευματικούς ψυχαναγκασμούς. Και ενώ είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο διαχωρισμός Εκκλησίας και κράτους, μέσα από την νοοτροπία του ΡΙΚ απεκαλύφθη η κυριαρχία και το μεγαλείο του θεοκρατισμού. Ήταν μια πρωτόγνωρη παρουσίαση του θεοκρατικού βιασμού της ελεύθερης σκέψης και κριτικής αντίληψης. Από την άλλη μέσα από το "ηθικό δίδαγμα" του κ. Νικηφόρου αποτελούσε μια συντονισμένη προσπάθεια εκφοβισμού των μαζών, που αποσκοπούσε στην αποδοχή της επικείμενης οικονομικής δυσπραγίας ελέω μνημονίου, ουσιαστικά ως θέλημα Θεού. Και πράγματι ο κ. Νικηφόρος, στην προσπάθεια του να προστατέψει τα εκκλησιαστικά συμφέροντα και πλειοψηφικά πακέτα μετοχών στο τραπεζικό κατεστημένο υπερέβη εαυτόν στην καθυπόταξη της αλήθειας και την ανάδειξη του ψεύδους.

Τουρκοκύπριοι-Πολιτικό Ισλάμ: Σχέση αντιπαράθεσης, του Νίκου Μούδουρου

Οι εξελίξεις στα κατεχόμενα και οι αντιπαραθέσεις που προκαλούν, υποχρεώνουν σε μια προσεκτική ματιά στη νέα κοινωνική πραγματικότητα που εμφανίζεται.
 

Οι προσανατολισμοί αυτής της πραγματικότητας, επηρεάζουν το σύνολο της Τουρκοκυπριακής κοινότητας και θα καθορίσουν μέρος των εξελίξεων στο Κυπριακό. Σε μια πρώτη παρατήρηση, το πολιτικό πεδίο στιγματίζεται από την «βίαιη μεταβίβαση» της εξουσίας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας προς το τουρκικό στοιχείο, με τρόπο μάλιστα που να αλλάζει την μέχρι σήμερα αντίληψη για τον έλεγχο της Τουρκίας. Η αλλαγή στη λειτουργία των οικονομικών δομών, φέρνει σημαντικά ρήγματα στο ιδεολογικό περιβάλλον που πλαισιώνει την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Όπως γίνεται ξεκάθαρο από τα στοιχεία που δημοσιεύονται, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων, η τουρκική παρουσία εξοστρακίζει σε καθημερινή βάση την τουρκοκυπριακή. Το τρίπτυχο «νέες δομές-νέα οικονομία-νέα πολιτική», φαίνεται να αποτελεί μια πορεία που επιβάλλεται από την κυβέρνηση Έρντογαν στα κατεχόμενα και που την ίδια όμως στιγμή φέρει μαζί της ξένα προς τους Τουρκοκύπριους στοιχεία. Το χαρακτηριστικότερο από αυτά είναι η ισλαμική θρησκεία, η ενίσχυση της οποίας προκαλεί σοβαρές αντιπαραθέσεις.

 

«Η Βόρεια Κύπρος είναι μια τουρκική και μουσουλμανική χώρα. Θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτές μας τις ιδιαιτερότητες και χωρίς αμφιβολίες να τις προωθούμε. Για παράδειγμα τη στιγμή που η ελληνοκυπριακή πλευρά δείχνει τόση αφοσίωση στους δεσμούς της με την Εκκλησία, θα πρέπει και εμείς να συνειδητοποιήσουμε τις πολιτιστικές μας διαφορές με περισσότερα τζαμιά, με περισσότερη θρησκευτική εκπαίδευση» (Yeni Düzen, 2.2.2012). Τα πιο πάνω δήλωσε ο Έρντογαν σε Τουρκοκύπριους δημοσιογράφους. Δηλώσεις που δίνουν με ξεκάθαρο τρόπο το περιεχόμενο της αλλαγής που βιώνει η Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Μάλιστα η ένταση με την οποία εφαρμόζονται τα μέτρα ενίσχυσης της ισλαμικής παρουσίας στα κατεχόμενα, προκάλεσαν τέτοιες αντιδράσεις που ακόμα και οι εκδηλώσεις για την τουρκική εισβολή επισκιάστηκαν από τις διαμαρτυρίες οργανωμένων συνόλων ενάντια στη δημιουργία της ισλαμικής Θεολογικής Σχολής στην περιοχή της Μιας Μηλιάς.

Η ενίσχυση της ισλαμικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, από τη μια αντικατοπτρίζει την αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού και την ισχυροποίηση Τούρκων εποίκων. Από την άλλη όμως, είναι μια σχεδιασμένη ιδεολογική παρέμβαση συντηρητικής αλλαγής που συνοδεύει τα θεμέλια του νέου πολιτικού καθεστώτος που οικοδομείται. Στο σημείο αυτό, αναδεικνύεται η δεύτερη σημαντική παρατήρηση για τις εξελίξεις που αφορά τη διαλεκτική σχέση μεταξύ των νέων δομών που οικοδομούνται και του Ισλάμ. Σύμφωνα με το πολιτικό πρόγραμμα που υιοθετεί η τουρκοκυπριακή Δεξιά, οι ανανεωμένες δομές του «κράτους» έχουν ρόλο στην ανάδειξη του Ισλάμ ως συστατικό στοιχείο του πολιτικού πλαισίου. Θα πρέπει να «φυσιολογικοποιήσουν» την ενίσχυση της θρησκείας σε μια ομολογουμένως κοσμική κοινότητα και να συνεργαστούν με νέους πολιτικούς παράγοντες που θα προκύψουν, ούτως ώστε ο ιδεολογικός μετασχηματισμός να γίνει «αναίμακτα». Μέτρα που κινούνται στο πιο πάνω πλαίσιο είναι τα εξής: δημιουργία ισλαμικού κτιριακού συγκροτήματος στη Μια Μηλιά που θα συμπεριλαμβάνει Θεολογική Σχολή, δημιουργία Θεολογικής Σχολής στο πανεπιστήμιο «Εγγύς Ανατολής», μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών σε υποχρεωτικό, έναρξη κορανικών μαθημάτων και δημιουργία τμήματος αρμόδιου για ισλαμικά-θεολογικά ζητήματα εκπαίδευσης στο «Υπουργείο Παιδείας».

Την ίδια στιγμή που το «κράτος» μπαίνει στην υπηρεσία ενίσχυσης της ισλαμικής θρησκείας, το Ισλάμ μετατρέπεται σε εργαλείο ενίσχυσης χωριστών δομών. Έργα όπως η Θεολογική Σχολή, αποτελούν βήματα εμπέδωσης κράτους. Ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπεσίρ Αταλάϊ, περιγράφοντας τη σημασία ενός τέτοιου έργου στην εκδήλωση κατάθεσης του θεμέλιου λίθου στη Μια Μηλιά τόνισε: «Οι χώρες δε δημιουργούνται εύκολα. Μια χώρα γίνεται μεγάλη με τις υποδομές της, με την επένδυση στους ανθρώπους, αλλά και με την ενίσχυση της κουλτούρας, των εθίμων και της θρησκείας» (Haberdar, 21.7.2012).

 

Η τρίτη και σημαντικότερη παρατήρηση αφορά την τουρκοκυπριακή αντίδραση. Η προσπάθεια προστασίας του κοσμικού χαρακτήρα της κοινότητας αντικατοπτρίζεται καλύτερα από τους δάσκαλους, καθηγητές και τα προοδευτικά κόμματα. Όμως είναι γεγονός ότι η αντίσταση στον εξισλαμισμό, συγκεντρώνει πλατύτερη υποστήριξη. Οι διαμαρτυρίες των Τουρκοκυπρίων δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο περιστατικό που εκδηλώνεται στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης συγκυρίας. Αντιθέτως αποτελούν έκφραση μιας αντιπολίτευσης προς την σημερινή Τουρκία, η οποία εμφανίζεται δυναμικά αναλόγως της οργανωτικής και ιδεολογικής της συγκρότησης. Οι αντιδράσεις των προοδευτικών Τουρκοκυπρίων σε αυτό το θέμα είναι σημαντικές γιατί θέτουν σε προτεραιότητα την προστασία της κυπριακής τους ταυτότητας, γιατί αμφισβητούν το νέο πλαίσιο ηγεμονίας της Τουρκίας. Υπό αυτή την έννοια απονομιμοποιούν τις υφιστάμενες σχέσεις της κοινότητας με την Άγκυρα και συνεπώς βροντοφωνάζουν για τον περιορισμό του ρόλου της Τουρκίας στην ίδια την κυπριακή ιστορία. Οι αντιδράσεις αυτές δεν πρέπει να υποτιμηθούν από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα. Ούτε θα πρέπει να γίνουν κατανοητές ως μια «εσωτερική τουρκοκυπριακή υπόθεση». Οι διαμαρτυρίες έχουν περιεχόμενο κυπριακής εμβέλειας, αξιολογούνται στο κυπριακό τους περιβάλλον και αποτελούν ένα νέο πεδίο δημιουργικού διαλόγου για την δημοκρατική ανανέωση των σχέσεων των δύο κυπριακών κοινοτήτων. Για όσους βέβαια ενδιαφέρονται…

 http://cyprusnews.eu/nikos-moudouros/490571-2012-08-23-08-10-30.html

ΟΙ «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» ΤΟΥ 1% Γιατί η ρεαλιστική Δεξιά αγκάλιασε τους έξαλλους σοβινιστές

ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΦΛΩΡΕΝΤΙΝ & ΔΑΦΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

http://www.defterianaynosi.com/

Σε χώρες του Δυτικού κόσμου γίνονται μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις ενάντια στη νεοφιλελεύθερη φτώχια. Οι πιο χτυπητές ονομασίες των κινητοποιημένων είναι οι «Αγανακτισμένοι» και «Είμαστε το 99%».

Οι εκδηλώσεις για την επέτειο της φονικής έκρηξης στο Μαρί είχαν την ιδιομορφία να δηλώνουν οι συμμετέχοντες «Αγανακτισμένοι» ή «Αφυπνισμένοι», αλλά να εξυπηρετούν τις επιδιώξεις του 1%.

Μπορεί το μεγαλύτερο τους μέρος να μην ανήκει κοινωνικά στο 1 %, ούτε να είχε συνείδηση ότι αυτούς εξυπηρετεί.

Ωστόσο, τιμώμενο πρόσωπο και ήρωας των πρόσφατων επετειακών εκδηλώσεων ήταν ο Πόλυς Πολυβίου. Εκτός από τη σεπτή παρουσία του στην εκδήλωση στο Μαρί, στη συγκέντρωση έξω από το Προεδρικό αναμεταδίδονταν αποσπάσματα από το περιβόητο του «πόρισμα». Ο Πολυβίου ανήκει στο 1%, και μάλιστα στο πιο τοξικό του κομμάτι, στο τραπεζικό κατεστημένο. (Για λεπτομέρειες δες το οnline περιοδικό Δέφτερη Ανάγνωση, «Τα τραπεζικά κυκλώματα: Οικογενειοκρατία, δικηγόροι και τραπεζίτες στην Τράπεζα Κύπρου»).[1]

Ο Χριστόφιας κατηγορήθηκε χαιρέκακα: «Όποιος βάζει αυτογκόλ είναι άξιος της μοίρας του». Με απορία: «Μα πως του κατέβηκε να βάλει τον Πολυβίου;» Και βέβαια με αφ’ υψηλού αυστηρότητα: «Τραυμάτισε ανεπανόρθωτα τους θεσμούς μη αποδεχόμενος το πόρισμα της μονομελούς διερευνητικής που ο ίδιος διόρισε». O Πολυβίου αντίθετα χαιρετίστηκε από ολόκληρη τη Δεξιά – δηλαδή το κατ’ εξοχήν κατεστημένο – ως ο «πρώτος» που τόλμησε, «επιτέλους», να τα βάλει με το κατεστημένο.

             

ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ

Αυτά, επιεικώς, είναι ανοησίες. Ο Πολυβίου και το πόρισμα του καθόλου δεν ξέφευγαν της πεπατημένης: Και σε αυτή την περίπτωση είχαμε ένα μέλος του οικονομικού κατεστημένου να υπηρετεί το κατεστημένο, αυτούς που έχουν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία. Για όποιον δεν είναι αφελής ώστε να πιστεύει ότι πράγματι ο Πολυβίου εξέτασε τα γεγονότα και κατέληξε σε αντικειμενικά συμπεράσματα, η επιλογή του από τον Χριστόφια καθώς και η όλη στάση και συμπεριφορά του ίδιου του Πολυβίου αντανακλούν απλά τις οικονομικές και πολιτικές πραγματικότητες της περιόδου.

Όταν ο Χριστόφιας επέλεξε τον Πολυβίου ήταν ήδη φανερό ότι την ηγεσία των κινητοποιήσεων για το Μαρί είχαν πάρει τα πιο ακραία σοβινιστικά ακόμα και νεοναζιστικά στοιχεία. Από αυτούς που εδώ και χρόνια προπηλακίζουν την ηγεσία του ΔΗΣΥ ως εθνοπροδοτική στα μνημόσυνα του Γρίβα ή ματαιώνοντας εκδηλώσεις του ΔΗΣΥ στο οίκημα του ΑΠΟΕΛ. Ο Χριστόφιας επέλεξε λοιπόν ένα καθαρόαιμο δεξιό της «ρεαλιστικής σχολής» στο Κυπριακό[2], στην παράδοση Κληρίδη και Αναστασιάδη. Ο Πολυβίου είχε το πλεονέκτημα ότι ήταν σημαίνουσα προσωπικότητα της Δεξιάς και άρα δεν μπορούσε να κατηγορηθεί ότι θα έκανε χάρες στην Αριστερά. Και ανήκε συγχρόνως σε μια πολιτική κατηγορία σχεδόν εξίσου μισητή στην σοβινιστική ηγεσία των συγκεντρωμένων έξω από το προεδρικό όσο και ο Χριστόφιας.

Γιατί το χάσμα που χώριζε τον Πόλυ Πολυβίου – πρώην καθηγητή του Lincoln College της Οξφόρδης, μέλος της Ελληνοκυπριακής διαπραγματευτικής ομάδας στη Γενεύη τον Αύγουστο του 1974 και «γόνο επιφανούς οικογένειας νομικών» – από τους ντεσπεράντο ακροδεξιούς που συντηρούσαν το ντελίριο έξω από το προεδρικό έμοιαζε για άβυσσος. Ο Πολυβίου αφιέρωσε ολόκληρα βιβλία στην απόκρουση του απορριπτικού «παραλογισμού». Επικαλούμενος δήλωση του Δ. Χριστόφια για την «αξιοθρήνητη» κατάσταση του «εσωτερικού μετώπου», πρόσαπτε στο μεγαλύτερο μέρος της απορριπτικής (και όχι μόνο) πολιτικής ηγεσίας «ένα κράμα αφέλειας, ρηχής σκέψης, άγνοιας, παραγνώρισης των πραγματικών διαστάσεων του προβλήματος, και εσκεμμένης παραπλάνησης». Επιμένοντας ότι:

«[θ]α πρέπει να αποκλεισθούν “λύσεις” διπλής ένωσης, διχοτόμησης, συνομοσπονδίας και συνειδητής συνέχισης του αδιεξόδου. Οι μόνες επιλογές κατ’ ουσίαν είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία… ή η συνέχιση της υφιστάμενης κατάστασης… απλούστατα διότι δεν προσφέρεται οποιαδήποτε άλλη αποδεκτή λύση.»[3]

Πως εξηγείται λοιπόν ότι ο Πολυβίου αποφάσισε να παραδώσει τον Χριστόφια στους
σοβινιστές μπράβους του ΕΛΑΜ;

Το καλοκαίρι του 2011 η «παράδοξη» περίοδος όπου η επίσημη συμπολίτευση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ λειτουργούσε ως αξιωματική αντιπολίτευση και η αξιωματική αντιπολίτευση του ΔΗΣΥ ως ανεπίσημη συμπολίτευση έφτανε γοργά στο τέλος της.[4]

Το Μαρί συνέπεσε με τη δημοσιοποίηση της επικείμενης εκρηκτικής κατάληξης των προβλημάτων των ελληνικών τραπεζών και του ελληνικού δημόσιου χρέους. Οι οικονομικοί παράγοντες – μεταξύ αυτών και ο μεγαλοδικηγόρος και εκ των διοικητών της Τράπεζας Κύπρου Πόλυς Πολυβίου – γνώριζαν ήδη πόσο καταστροφικές θα ήταν οι επιπτώσεις του τζόγου των τραπεζών με τα ελληνικά ομόλογα.

Για αυτούς το βασικό ζητούμενο διαγραφόταν με σαφήνεια. Πως θα εξαναγκάζονταν οι κύπριοι εργαζόμενοι να πληρώσουν τα σπασμένα; Πως θα εφαρμοζόταν και εδώ η γνωστή από άλλες χώρες συνταγή;: «Διάσωση» των τραπεζών από το κράτος. Αποτέλεσμα, κίνδυνος χρεοκοπίας του δημόσιου τομέα. Ταχυδακτυλουργική μετατόπιση και απόδοση ευθυνών στο δήθεν «χρόνια νοσούντα» και «σπάταλο» δημόσιο τομέα από τους πολιτικούς της Δεξιάς και τα ΜΜΕ. Οι εργαζόμενοι πληρώνουν την «εξυγίανση» του Δημόσιου Τομέα με περικοπές των πιο σημαντικών δημόσιων δαπανών, στην Δημόσια Υγεία (τραγική ειρωνεία), στην Δημόσια Εκπαίδευση, στις Συντάξεις, με τη μείωση του αριθμού των εργαζόμενων στις δημόσιες υπηρεσίες. Η μείωση των εισοδημάτων μεγάλου αριθμού εργαζόμενων μεταδίδει την κρίση σε ολόκληρη την οικονομία και μαζί έρχονται όλα τα υπόλοιπα βασανιστήρια που συνοδεύουν την κατ’ ευφημισμό «λιτότητα».

ΔΕΞΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Να σημειωθεί ότι ο κρατικός προϋπολογισμός γίνεται ελλειμματικός αρκετά πριν την κρίση των τραπεζών και τη διάσωση τους. Δεν έγινε όμως ελλειμματικός εξαιτίας κάποιας κακοδιαχείρισης από την κυβέρνηση Χριστόφια, όπως επαναλαμβάνουν οι προπαγανδιστές της Δεξιάς. Το ίδιο συνέβηκε σε πολλά άλλα κράτη, πολλά με Συντηρητικές κυβερνήσεις. Ο μηχανισμός λίγο διαφέρει ανάμεσα στις διάφορες εθνικές οικονομίες. Η έκθεση όλων στην διεθνή οικονομία σημαίνει ότι η διεθνής οικονομική κρίση συρρικνώνει παντού την οικονομική δραστηριότητα και μαζί τα φορολογικά έσοδα. Ο κρατικός τομέας γίνεται «προβληματικός» επειδή αναλαμβάνει τα βάρη του προβληματικού, σπάταλου και επιρρεπή σε κρίσεις ιδιωτικού τομέα. Τον οποίο όμως κανένας τους δεν καταγγέλλει. Ούτε για τα υπέρογκα εισοδήματα των μετόχων, ιδιοκτητών και μάνατζέρ του, ούτε για την ανώφελη σπατάλη της διαφήμισης. Ούτε για την ακραία ανευθυνότητα πρακτικών όπως της «πατέντας» των φαρμακοβιομηχανιών σε φάρμακα που θα μπορούσαν να σώσουν αναρίθμητες ζωές. Ούτε για την αναποτελεσματικότητα που προκύπτει από τα εμπορικά και τεχνολογικά εταιρικά μυστικά. Ούτε για τη διάσταση ανάμεσα στην δημοκρατία και τον αυθαίρετο έλεγχο που ασκούν στις πιο ζωτικές ανθρώπινες δραστηριότητες οι κεκλισμένων των θυρών συνεδριάσεις των διοικήσεων των εταιρικών κολοσσών.

Αρκετοί στο χώρο της Αριστεράς ελπίζουν πως μια κυβέρνηση του ΑΚΕΛ θα καταφέρει να διαχειριστεί αποτελεσματικά τη βαθειά οικονομική κρίση, και να λειτουργήσει ικανοποιητικά ως ασπίδα για τους εργαζόμενους, χωρίς να μπει σε τροχιά ρήξης με βασικές δομές και ιεραρχίες του συστήματος. Οι ελπίδες αυτές μέρα με τη μέρα, δυστυχώς, διαψεύδονται. Όχι γιατί μειονεκτεί το ΑΚΕΛ ως διαχειριστής, αλλά εξαιτίας του χαρακτήρα της ίδιας της – διεθνούς, συστημικής – κρίσης. Όμως η προπαγάνδα της Δεξιάς και προπαντός του ΔΗΣΥ, πως αυτό ξέρει και μπορεί να διαχειριστεί την κρίση καλύτερα από το ΑΚΕΛ θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν καιρός για κλάματα. Κατηγορούν το ΑΚΕΛ ότι «δεν καταλαβαίνει τον σημερινό κόσμο»! Μια ματιά στα πρόσφατα «κατορθώματα» των δεξιών κυβερνήσεων σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο, πείθει για τη σοφία της παροιμίας: «Απ’ ον αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του». Η αλήθεια είναι ότι οι ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου, σε εποχές κρίσης όχι μόνο μπορούν αλλά – για να επιβληθούν – χρειάζεται να είναι ξεδιάντροποι.

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Οι δεξιές οικονομικές και πολιτικές ελίτ και τα ΜΜΕ προσπαθούν λοιπόν να μεταμφιέσουν τη δική τους κρίση, την κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας στο νεοφιλελεύθερο της στάδιο, σε κρίση του δημόσιου τομέα και της πολιτικής του ΑΚΕΛ και του Χριστόφια. Φάνηκε όμως από την αρχή πως αυτό δεν θα ήταν και τόσο εύκολη υπόθεση. Άρπαξαν οπότε την ευκαιρία που τους έδινε η τραγωδία στο Μαρί, για να συμπληρώσουν – να θυμίσουμε – την αποπροσανατολιστική ρατσιστική εκστρατεία εναντίον της «σπατάλης» για τους αιτητές πολιτικού ασύλου, που μεσουρανούσε εκείνη την περίοδο.

Αν κοιτάξει κανείς τη χρονική διαδοχή των γεγονότων, θα δει πως και γιατί η τραγωδία του Μαρί χρησιμοποιήθηκε για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου. Τρεις μέρες πριν την έκρηξη στο Μαρί στις ειδήσεις κυριαρχεί η συμφωνία στην οποία κατέληξαν όλα τα κόμματα – της Δεξιάς και του ΑΚΕΛ – για την «αναγκαιότητα λήψης σοβαρών μέτρων λιτότητας». Όχι προφανώς εξαιτίας του Μαρί, που ακόμα δεν είχε συμβεί, αλλά γιατί τα κύματα από την ελληνική κρίση πλησίαζαν όλο και πιο ορμητικά τις κυπριακές οικονομικές ακτές.

Ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, όμως, επέμεναν πως αυτό θα έπρεπε να γίνει με τον παλιό καλό τρόπο – με τη σύμφωνη γνώμη των συντεχνιών, με «κοινωνικό διάλογο»:

«Όλοι οφείλουν να επιδείξουν το σεβασμό στις διαδικασίες του κοινωνικού διαλόγου και οι όποιες προτάσεις για τροποποιήσεις στους όρους απασχόλησης ή στα δικαιώματα των εργαζομένων να είναι αποτέλεσμα διαλόγου και διαβούλευσης… [Ο]ι φορείς και οι εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού ας συγκρατήσουν λίγο τις ορέξεις τους και να μην τα θέλουν όλα υπέρ του πλούτου…Τα κόμματα τα οποία απ’ αφορμή την οικονομική κρίση άδραξαν την ευκαιρία να κτυπήσουν το συνδικαλισμό, να αλλάξουν ρότα.» (Χαραυγή, 8/7/2011 – 3 μέρες πριν την έκρηξη στο Μαρί)

Αυτό ήταν κάτι που δεν σκόπευε να κάνει το 1%. Λίγες μέρες μετά το Μαρί ο
Χριστόφιας ανακοίνωνε ότι έπρεπε να περιμένουν να ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις του με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι οποίες δεν είχαν δεχθεί τις προτάσεις των πολιτικών. «Δεν υπάρχει χρόνος» για τέτοιες διαβουλεύσεις ήταν η «γραμμή» που έθεσαν σε κυκλοφορία οι διάφοροι οικονομικοί παράγοντες. Ο πρόεδρος του ΚΕΒΕ, Μάνθος Μαυρομάτης, δήλωνε χαρακτηριστικά ότι για τον δημόσιο τομέα «δεν υπάρχει πλέον χρονικό περιθώριο» και «η ανάγκη διαλόγου δεν μπορεί να χρησιμοποιείτε ως δικαιολογία για την καθυστέρηση στη λήψη μέτρων» (Φιλελεύθερος, 9/7/2011). Οι παπαγάλοι του κεφαλαίου στη σφαίρα της πολιτικής και στα ΜΜΕ επαναλαμβάνουν έκτοτε ευλαβικά αυτό το τροπάρι. Ο ΔΗΣΥ έφτασε στο σημείο να κατηγορεί τον Χριστόφια πως αντί για Πρόεδρος προσπαθεί να το παίξει «συνδικαλιστής».

Η κατάργηση του «κοινωνικού διαλόγου» ήταν το άνοιγμα της αυλαίας στην μετωπική επίθεση της Δεξιάς και του οικονομικού κατεστημένου εναντίον των εργαζομένων. Αυτό απαιτούσε την εξουδετέρωση των οργανώσεων τους και της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας – αριστερής και δεξιάς αδιακρίτως.  Ο για δεκαετίες παγιωμένος ρόλος και θέση τους έπρεπε να κατεδαφιστούν πάραυτα. Αυτό απαιτούσε την εξουδετέρωση, επιπλέον, του Προέδρου και του κόμματος της Αριστεράς, που έδειξαν διάθεση να λειτουργήσουν σαν πολιτική ασπίδα του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ήταν αυτά τα νέα δεδομένα που άλλαξαν τη σχέση του, «ρεαλιστή» στο Κυπριακό μεν, εκπρόσωπου των τραπεζών δε, Πόλυ Πολυβίου με τους ξεσαλωμένους σοβινιστές και φασίστες έξω από το Προεδρικό. Μετατρέποντάς την από πολιτικά αδιανόητη σε ευκαιρία για εξουδετέρωση του ΑΚΕΛ. Όχι μόνο, ούτε καν κύρια, ως του διαχρονικού εκλογικού τους αντίπαλου, αλλά ως του άμεσου πολιτικού και ιδεολογικού εμποδίου στην γρήγορη και σε βάθος καταλήστευση της κυπριακής εργατικής τάξης και των υπόλοιπων φτωχών στρωμάτων – του 99%. Να θυμίσουμε πως την ίδια περίοδο άνθισε η συμμαχία Αβέρωφ Νεοφύτου και Νικόλα Παπαδόπουλου, που δεν ήταν παρά μια επανάληψη της συμμαχίας του ρεαλιστή Πολυβίου με τους άγριους απορριπτικούς έξω από το Προεδρικό σε επίπεδο πολιτικής κορυφής.

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Η ελληνοκυπριακή Δεξιά, οι πολιτικοί διεκπεραιωτές των αναγκών του 1%, εδώ και δεκαετίες έχουν να χειριστούν δυο προβλήματα: Το πρώτο είναι το Κυπριακό στο οποίο προ πολλού έχει εμπεδωθεί ότι η Δεξιά είναι διασπασμένη ανάμεσα στους υποστηρικτές μιας «συμφωνημένης συμβιβαστικής λύσης» και στους «απορριπτικούς» αντίπαλους της. Οι «ενδοτικοί», παρόλα τα σκαμπανεβάσματα, έστω και άτυπα, συνεργάζονται με το ΑΚΕΛ στο Κυπριακό. Το δεύτερο πρόβλημα είναι βέβαια η Δεξιά να εξυπηρετεί όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται τις ανάγκες του 1% στην κυριαρχία του πάνω στο 99%. Έχει να αντιμετωπίσει δηλαδή ένα εξωτερικό (Τουρκία και τουρκοκύπριοι) και ένα εσωτερικό (εργαζόμενοι) εχθρό.

Απέναντι σε αυτόν τον δεύτερο εχθρό η κυπριακή Δεξιά δεν υπήρξε ομοιογενής, είτε στις μεθόδους της, είτε στο ποιό τμήμα του κεφαλαίου υπηρετούσε πρωτίστως. Ήταν όμως πάντα ομόφωνη στο ότι οι απλοί εργαζόμενοι πρέπει να είναι έτοιμοι να αποδεχτούν τις ρυθμίσεις-«θυσίες» που κρίνει το κεφάλαιο αναγκαίες, και βέβαια πάντα στο όνομα του «καλού της εθνικής μας οικονομίας».

Από την εποχή του πολέμου του 1974 και του μετέπειτα «οικονομικού θαύματος», αυτή η ανάγκη έμοιαζε να ικανοποιείται, με τις λιγότερες αναταράξεις, από την πολιτική της «τριμερούς συνεργασίας», μεταξύ κράτους, εργοδοτών και εργαζομένων, όπως αυτοί εκπροσωπούνταν από τις κατά γενική παραδοχή «υπεύθυνες» συνδικαλιστικές τους οργανώσεις.

Ήταν μια κατάσταση που έμοιαζε να ωφελεί όλες τις πλευρές. Και πλαισιώνονταν από σεβαστούς από όλες τις πλευρές – τουλάχιστον στα λόγια – θεσμούς όπως η ΑΤΑ, ο Κώδικας Βιομηχανικών Σχέσεων, και κυρίως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι κρατικές μεσολαβήσεις, και η παράδοση της συνεννόησης ανάμεσα σε κυβέρνηση, βουλή και εκπροσώπους των εργαζομένων και των εργοδοτών. Μια διαδικασία γνωστή με το όνομα «κοινωνικός διάλογος», όρο που τελευταία υπενθυμίζουν συχνά οι συντεχνίες, η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ.

Σε ένα πολιτικό σύστημα όπου το ένα από τα δύο κυρίαρχα κόμματα αυτοχαρακτηρίζεται κομμουνιστικό, η πάλη των τάξεων είναι αναπόφευκτα μια έννοια και μια πραγματικότητα γνωστή στις πλατιές μάζες των εργαζομένων, πολύ πέρα από το χώρο της Αριστεράς. Διεξαγόταν όμως ταυτόχρονα μέσα από διαδικασίες ιδιόμορφα εξημερωμένες.

Το ΑΚΕΛ ανέβαλε επίσημα τον «αγώνα για τον σοσιαλισμό» για το «μετά τη λύση του Κυπριακού» μέλλον – ταυτίζοντας, αυθαίρετα νομίζουμε, αυτή την αναβολή με τη διασφάλιση μιας σχετικά εξημερωμένης διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Έμοιαζε με κόμμα που έπαιρνε εμπόλεμη στάση μόνο όταν αντιμετώπιζε τον Δυτικό ιμπεριαλισμό, τους «ντόπιους εκφραστές και πράκτορες του» και την Τουρκία. Η συμμετοχή του στην πάλη των τάξεων, στην άμεση τοπική της έκφραση, δεν είχε σταματήσει. Αυτή όμως έμοιαζε περισσότερο με μια σειρά από φιλικές ποδοσφαιρικές συναντήσεις, ή, σπανιότερα, με αγώνες μποξ, που πάντα όμως διεξάγονταν εντός σταδίου – με κανόνες, διαιτητές και όρους – παρά με ολικό πόλεμο στον οποίο όλα επιτρέπονται. Με το τέλος κάθε αγώνα αναμενόταν οι διαγωνιζόμενοι να δώσουν τα χέρια και να συνεχίσουν ως «Κύπριοι», «χωρίς νικητές και ηττημένους», και όχι ως οι εργοδότες από τη μια και οι εργαζόμενοι από την άλλη.

Σε ποίο βαθμό η νεοφιλελεύθερη καταιγίδα που πλήττει τις οικονομίες της «ελεύθερης αγοράς» από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 άργησε να έρθει στην Κύπρο εξαιτίας της παρουσίας του μεγαλύτερου και ανθεκτικότερου παγκόσμια Κομμουνιστικού Κόμματος σε μια Δυτική χώρα; Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον αλλά και καθόλου απλό ερώτημα που αξίζει να απασχολήσει. Το βέβαιο είναι ότι θεσμοί όπως η ΑΤΑ δέχτηκαν κατά καιρούς επιθέσεις από τμήματα του οικονομικού κατεστημένου, οι οποίες όμως δεν απέδωσαν το ποθητό για αυτούς αποτέλεσμα. Από την άλλη, οι περισσότεροι εργοδότες φαίνεται να ήταν – ως τώρα! – ικανοποιημένοι σε γενικές γραμμές από την «εργατική ειρήνη» και την «κοινωνική συνοχή», για να χρησιμοποιήσουμε την κουτοπόνηρη φράση του συρμού, που συνόδευαν την πολιτική της «τριμερούς συνεργασίας».

Ήταν μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ιδεολογικής κυριαρχίας του «Κυπριακού» και της προσπάθειας λύσης του και σε κλίμα συναίνεσης για μια όσο το δυνατόν ειρηνική διεξαγωγή της ταξικής πάλης, που το ΑΚΕΛ μπορούσε να συμμαχεί με δεξιά κόμματα, να στηρίζει κυβερνήσεις, να συμμετέχει σε κυβερνήσεις και, τελικά, μετά από πολλά, να αναδείξει το ίδιο τη δική του κυβέρνηση.  

Οι καιροί όμως άλλαξαν. Η παγκόσμια οικονομική κρίση και η τοπική της έκφραση μέσα από την κρίση χρέους του τραπεζικού συστήματος, δεν ευνοούν πια πολιτικές και θεσμούς όπως ο «κοινωνικός διάλογος». Οι συντεχνίες, όσο «υπεύθυνα» και να φέρονται, δεν βολεύουν την απεγνωσμένη προσπάθεια της οικονομικής ολιγαρχίας να σώσει την κατάσταση, εφαρμόζοντας τις ίδιες νεοφιλελεύθερες φόρμουλες που οδήγησαν στη σημερινή παγκόσμια κρίση, αλλά σε ακόμα πιο άγρια μορφή. Το Κυπριακό και οι σχετικές διαφωνίες ανάμεσα στις οικονομικές και πολιτικές ελίτ – μια πραγματικότητα που επέτρεπε προηγούμενα στο ΑΚΕΛ να ελίσσεται και να συναλλάσσεται με δεξιές πολιτικές δυνάμεις – μπήκε σε περίοδο χειμερίας νάρκης, που προοιωνίζεται πολύ πιο ανθεκτική από προηγούμενες. Κάτι που εξηγείται και από το γεγονός ότι η «ευρωπαϊκή τακτική» της ελληνοκυπριακής άρχουσας τάξης, τουλάχιστον προς το παρόν, μπαίνει και αυτή στον πάγο: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το καρότο και το ραβδί με τα οποία δελέαζαν αλλά και εκβίαζαν τους τουρκοκύπριους και την Τουρκία, σήμερα έχει επιεικώς ξεθωριάσει. Τα νέα δεδομένα αποδίδει παραστατικά η Σλοβένα ευρωβουλευτής, Tanja Fajon, στους New York Times:

«Αυτά που γίνονται στην Ευρώπη ήδη προκαλούν αρνητικές ψυχολογικές επιδράσεις … [Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη] ήρθε σαν η εκπλήρωση ενός ονείρου… Πρόκειται όμως για ένα όνειρο που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.»[5]

Όσο για τον «κοινωνικό διάλογο», την «εργατική ειρήνη» και την «κοινωνική συνοχή», οι εκπρόσωποι του 1%, ιδιαίτερα αυτοί που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα προβλήματα των τραπεζών, όπως ο Πολυβίου, ήξεραν ότι είχε έρθει ή ώρα η θεσμοθετημένα εξημερωμένη πάλη των τάξεων να αντικατασταθεί από τον ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμο. Αν ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ δεν έδειχναν διατεθειμένοι να πετάξουν στα σκουπίδια την πραγματικότητα που τούς όριζε ως ένα αριστερό Πρόεδρο και ένα αριστερό εργατικό κόμμα, τότε έπρεπε να πεταχτούν και οι ίδιοι στα σκουπίδια.

Αυτόν ακριβώς το ρόλο βρέθηκε σε θέση να παίξει ο Π. Πολυβίου. Τον έπαιξε εξυπηρετώντας όχι κάποιες προσωπικές φιλοδοξίες ή δημαγωγικές παρορμήσεις του, αλλά τις πραγματικές ανάγκες του συστήματος που υπηρετεί – των κυπριακών τραπεζών ιδιαίτερα – οι οποίες άρχισαν να οξύνονται και να γίνονται ευρύτερα αντιληπτές κατά την μετά το Μαρί θερμή εποχή.

Μπορεί το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας να έβαλαν αυτογκόλ διορίζοντας τον Πολυβίου, αλλά αυτό δεν έγινε ούτε από βλακεία ούτε από ανικανότητα. Ίσως από κεκτημένη ταχύτητα; Αν κάτι διευκόλυνε το αυτογκόλ, αυτό ήταν ίσως η αδυναμία του ΑΚΕΛ όχι να κατανοήσει τις τρέχουσες εξελίξεις, αλλά να το πάρει απόφαση πως για πρώτη φορά από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μπαίναμε και στην Κύπρο σε περίοδο ανοιχτού και ανένδοτου ταξικού πολέμου – σαφώς κηρυγμένου από το κεφάλαιο, από το 1%.

Οι όποιες εκκλήσεις σήμερα για «ενότητα» με όλους ή έστω με την «προοδευτική κεντροδεξιά» δεν έχουν κανένα περιεχόμενο. Η συμπεριφορά ολόκληρου του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου, οι συνεχείς καταγγελίες κατά της κυβέρνησης για «αναποφασιστικότητα στη λήψη μέτρων σωτηρίας της οικονομίας» τα οποία στρέφονται κατά των εργαζομένων – συμπεριλαμβανομένης της ενίοτε διφορούμενης ΕΔΕΚ – δείχνει καθαρά πως έχουν όλοι τεθεί στην υπηρεσία των αναγκών του κεφαλαίου.

«Βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο καράβι» ήταν η έκκληση του νεοδιορισμένου τότε υπουργού Οικονομικών, Κίκη Καζαμία, τρεις βδομάδες μετά την έκρηξη στο Μαρί. Οι τελευταίοι που πείθονται από τέτοια είναι τα μέλη της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων και οι συνάδελφοί τους στις τράπεζες, έστω και αν αυτή η προτροπή συμπυκνώνει τη δική τους παραδοσιακή προπαγάνδα.

Ο αντικομμουνισμός στις μέρες μας έπαψε να είναι βίτσιο και αγκύλωση κάποιων περιθωριακών ακροδεξιών. Σήμερα γίνεται ένα από τα βασικά ιδεολογικά όπλα όλων αυτών που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στους εργαζόμενους. Για αυτό η Αριστερά οφείλει να βρει νέους τρόπους πολιτικής παρέμβασης και νέους συμμάχους. Οι ηγεσίες των περισσοτέρων συντεχνιών, με χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα τον Γλ. Χατζηπέτρου της ΠΑΣΥΔΥ, αλλά ακόμα και στελέχη της ΣΕΚ, έχουν σε πολλές περιπτώσεις σταθεί αντιμέτωποι με την νεοφιλελεύθερη Δεξιά, και στο πλάι της Αριστεράς. Σε τέτοιες συμμαχίες θα πρέπει να προσανατολιστεί η Αριστερά για να ενισχύσει τους αγώνες των μισθοσυντήρητων, των φοιτητών, των ανέργων, των συνταξιούχων, και όλων των άλλων θυμάτων του νεοφιλελευθερισμού – του 99%.

Οι ειδήσεις του ΡΙΚ στις 30 Ιουλίου σημείωναν ότι «η ΠΑΣΥΔΥ διαμηνύει ότι ο μισθωτός δεν είναι η εύκολη λύση». Αυτή είναι και η απάντηση στον Πολυβίου και το σινάφι του, της Τρόϊκας συμπεριλαμβανομένης. Αυτοί που μπορούν να φροντίσουν ώστε να μην αποτελέσουν οι εργαζόμενοι την εύκολη λύση, είμαστε εμείς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τις συνδικαλιστικές μας οργανώσεις. Πρέπει να γίνουμε η πιο δύσκολη λύση. Σε αυτό δικαιούμαστε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα αναγκαία μέσα, όπως ήδη κάνει ο αντίπαλος.

---

[1] http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=151

[2] Ένας γνωστός φιλελεύθερος blogger, της «ρεαλιστικής σχολής», περιγράφει εκείνη την περίοδο τον Πολυβίου ως «ο νούσιμος Πολυβίου» σε συνάρτηση με την όλη στάση του στο Κυπριακό: http://strovoliotis.wordpress.com/2011/10/06/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%82/ 

[3] Πολύβιος Πολυβίου, Το Κυπριακό Πρόβλημα: Παραλογισμοί και Προβληματισμοί, Αθήνα, 2010.

[4] Πρόκειται για μια «παραδοξότητα» που κρατά από το 1985, όταν για πρώτη φορά τα «άκρα» ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συνεργάστηκαν εναντίον των υπολοίπων, οπότε και εισήχθηκαν στην καθημερινή πολιτική ορολογία οι όροι «ενδοτικοί», «απορριπτικοί», «ρεαλιστές» κλπ.

[5] New York Times, 16/6/2012 http://www.nytimes.com/2012/06/16/world/europe/fears-of-social-and-political-unrest-if-greece-leaves-euro.html?pagewanted=2&_r=1&nl=todaysheadlines&emc=edit_th_20120616&pagewanted=all