Να Γίνουμε η Κρίση τους

Κύκλος Βιντεοπροβολών & Συζητήσεων ΕΡΑΣ

ξεκινά αύριο, Τετάρτη 6/3/2013 ώρα 19.30 στο χώρο της ΚΙΣΑ

 ο 1ος κύκλος βιντεοπροβολών και συζητήσεων της ΕΡΑΣ 

με την ταινία Made in Dagenham, Nigel Cole, UK, 2010

που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα της απεργίας των γυναικών στο εργοστάσιο της Φορντ το 1968

ολόκληρο το πρόγραμμα εδώ

http://erascy.blogspot.com/2013/03/blog-post.html

ακολουθεί ένα κείμενο συντρόφου για μια άλλη από τις προβολές

.....................

Με αφορμή τον Κύκλο Βιντεοπροβολών & Συζητήσεων θυμήθηκα το πιο κάτω κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εργατική Δημοκρατία» στο τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 2008 σαν παρουσίαση της πρώτης προβολής του ντοκιμαντέρ από την ΠΕΟ.

H αναδημοσίευση, χωρίς αλλαγές, γίνεται σαν η συμβολή μου στην συζήτηση που ανοίγουμε, σαν ΕΡΑΣ, για την ιστορία του εργατικού κινήματος στην Κύπρο με την προβολή του ντοκιμαντέρ στις 17 και 23 του Απρίλη. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε την προβολή για να συζητήσουμε μέσα από το μπλοκ της ΕΡΑΣ.

Σ.Σ.

 το ντοκιμαντέρ, είναι σε σκηνοθεσία του Πασχάλη Παπαπέτρου, φωτογραφία Νίκου Αβρααμίδη και μουσική του Πάμπου Σακκά. Με συμβούλους παραγωγής τον Παντελή Βαρνάβα και τον δρ. Γεώργιο Κωνσταντίνου. Το ντοκιμαντέρ είναι παραγωγή της ΠΕΟ και έχει διάρκεια 60 λεπτά.

60 χρόνια απο την απεργία που συγκλόνισε την Κύπρο

«Μεταλλωρύχων Μνήμες»

Έγινε στις 18 του Απρίλη, στο οίκημα της ΠΕΟ στην Λευκωσία, η πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «Μεταλλωρύχων Μνήμες». Είναι μια παραγωγή που έγινε από την ΠΕΟ και η προβολή του έγινε προς τιμή των απεργιακών αγώνων του 1948 με αφορμή τα 60 χρόνια από τους αγώνες αυτούς. Το 1948 έγιναν τρείς μεγάλες απεργίες που είναι κομμάτι των αγώνων που καθόρισαν το σκηνικό στα εργατικά δικαιώματα από την δεκαετία το 40 μέχρι σήμερα. Μεγαλύτερη ήταν η απεργία των μεταλλωρύχων στα μεταλλεία της ΚΜΕ.

Με απλό τρόπο και λόγια ακούγονται από πρώην μεταλλωρύχους, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους, γεγονότα συνταρακτικά για την καθημερινή ζωή των εργατών στα μεταλλεία. Όπως οι αναμνήσεις του Παντελή Βαρνάβα που διηγείται τις μαρτυρίες μεταλλωρύχων για το μεγάλο δυστύχημα του 1925 στο μεταλλείο της Σκουριώτισσας όπου έχασαν την ζωή τους 11 εργάτες (5 τούρκοι και 2 έλληνες). Ο αριθμός των νεκρών ήταν πολύ μεγαλύτερος αλλά επειδή δεν ήταν γραμμένοι στα βιβλία της εταιρείας για την βάρδια, στην οποία έγινε το δυστύχημα, δεν καταμετρηθήκαν στο συνολικό αριθμό των νεκρών. Και το πιο συνταρακτικό είναι ότι πολλοί από αυτούς τάφικαν μαζί σε κοινούς τάφους, έλληνες και τούρκοι, αφού ήταν αδύνατο να αναγνωριστούν.

Ακόμα, με ένα παράδειγμα του δείχνει πόση αξία είχε η ζωή των εργατών για την εταιρεία. Αφού για τον θάνατο μιας μούλας, που μετέφερε μετάλλευμα στην επιφάνια, η εταιρεία πλήρωνε στο ιδιοκτήτη της 100 λίρες. Σε αντίθεση η οικογένεια ενός νεκρού από δυστύχημα εργάτη θα έπαιρνε αποζημίωση 100 λιρών αν μπορούσε να αποδείξει ότι ό θάνατος του έγινε κατά την διάρκεια και εξαιτίας της εργασίας στο μεταλλείο πράγμα δύσκολο μέσα στις συνθήκες της εποχής.

Πέρα από τους νεκρούς, δεκάδες ήταν οι τραυματίες και οι μόνιμα ακρωτηριασμένοι εργάτες των μεταλλείων. Όπως γράφει ο Παντελής Βαρνάβας στο βιβλίο του «Ένας μεταλλωρύχος θυμάται» κάποιος νόμιζε ότι βρισκόταν σε περιοχή που πέρασε πόλεμο βλέποντας τον μεγάλο αριθμό τον ακρωτηριασμένων αναπήρων που κυκλοφορούσαν στην περιοχή των μεταλλείων.

Υπολογίζεται ότι 200 πρώην μεταλλωρύχοι πέθαναν από πνευμοκονίαση μέχρι το 1989. Εργάζονταν στο μεταλλείο του Μιτσερού και καθώς η πνευμοκονίαση ήταν άγνωστη στην Κύπρο και με το «δόλωμα» του ψηλού μεροκάματου δέχονταν να δουλέψουν στις γαλαρίες που ήταν γεμάτες από την σκόνη, που προκαλούσαν τα τρυπάνια και οι εκρήξεις, να κάθεται στους πνεύμονες τους και μετά από μερικά χρόνια να τους σκοτώνει ή αρρώστια.

Δίνουν την μαρτυρία τους για τα βάσανα των άρρωστων μεταλλωρύχων, μέχρι το θάνατο τους με καταστραμμένη υγεία, οι γυναίκες τους που περιγράφουν και τον αγώνα που έπρεπε να δώσουν για να δουλεύουν και ταυτόχρονα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, χωρίς σύζυγο μέσα σε συνθήκες ανεργίας και χωρίς καμιά κοινωνική πρόνοια από το κράτος.

Πολλοί ήταν οι αγώνες που έγιναν από τους εργαζόμενους για βελτιώσουν την ζωή των ιδίων και των οικογενειών τους. Η μεγαλύτερη απεργία έγινε από τους εργαζόμενους στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρία που έλεγχε ανάμεσα σε άλλα και τα μεταλλεία στην Σκουριώτισσα και το Μαυροβούνι και σε αυτή πήραν μέρος δυο χιλιάδες τουλάχιστον εργάτες έλληνες και τούρκοι μαζί.

Εργάτες που δούλεψαν στα μεταλλεία μιλούν για την απεργία, τις σκληρές συνθήκες δουλειάς και την άγρια εκμετάλλευση τους από ένα αδίστακτο εργοδότη όπως η ΚΜΕ. Ένας αδίστακτος εργοδότης που η πρώτη αντίδραση του στην απεργία των μεταλλωρύχων ήταν να σταματήσει να προσφέρει γάλα στα παιδιά τους και να διώξει του άρρωστους και τραυματίες από το νοσοκομείο της εταιρείας.

Η απεργία των μεταλλωρύχων άρχισε στις 13 του Γενάρη του 1948 και κράτησε 124 μέρες. Το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης που ξεσήκωσε σε ολόκληρη την Κύπρο βοήθησε την απεργία να αντέξει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. 30 χιλιάδες λίρες υπολογίζεται ότι μαζεύτηκαν για το απεργιακό ταμείο, μεγάλες ποσότητες τροφίμων δόθηκαν για τους απεργούς και τις οικογένειες τους.

Ακόμα δεκάδες χιλιάδες ήταν αυτοί που κατέβηκαν σε διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Κύπρου όταν η αστυνομία πυροβόλησε σε δύο περιπτώσεις, στις 3 και τις 8 του Μάρτη, ενάντια στους απεργούς. Η αλληλεγγύη της κυπριακής εργατικής τάξης μαζί με την ενότητα των ίδιων των απεργών κράτησε ζωντανή την απεργία τους μπροστά στις σφαίρες της αστυνομίας. Όπως λέει ο τ/κ Houssein Mehment δούλευαν στις γαλαρίες δίπλα δίπλα, μαζί κάθονταν να φάνε και να πάρουν μια ανάσα αστειευόμενοι μεταξύ τους «…μετά επέλανε ο κόσμος.» όπως λέει. Μαζί ήταν και στον αγώνα της απεργίας.

Είναι ένα ντοκιμαντέρ που πρέπει να δει κάθε εργαζόμενος και νεολαίος γιατί αναφέρεται με τα λόγια τον απλών ανθρώπων στην καθημερινή τους ζωή και αγώνα για το μεροκάματο και μια καλύτερη ζωή κρατώντας ένα ψηλό επίπεδο επαγγελματικής προσέγγισης και δουλειάς από τους συντελεστές του.

Υπάρχουν και μερικές αδυναμίες στην πολύ καλή δουλειά που έγινε, όπως η αχρείαστη αναφορά στους Μυκηναίους έμπορους που «εξελλήνισαν» το νησί από την αρχαιότητα και η μη αναφορά στο πρωτόκολλο συνεργασίας που είχε υπογραφεί λίγες μέρες πριν την απεργία ανάμεσα στην ΠΕΟ και τις Τούρκικες Συντεχνίες.

Το βιβλίο του Παντελή Βαρνάβα «Κοινοί εργατικοί αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων», έκδοση του 1997, αναφέρεται στην υπογραφή ανάμεσα στην ΠΕΟ και τις Τουρκικές Συντεχνίες Κύπρου, την 8^η του Γενάρη 1948, ενός πρωτοκόλλου συνεργασίας για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κυπριακής εργατικής τάξης.

Στα άρθρα του πρωτοκόλλου οι δύο συντεχνίες, μαζί με τους μηχανισμούς και τις μικτές επιτροπές που δημιουργούν για να κάμουν την συνεργασία πραγματικότητα δίνουν και την ιδεολογική βάση της συνεργασίας τους,

«5. Να καταδικάζουν την προπαγάνδα του ενός ενάντια στον άλλο σαν καταστροφική και αντίθετη με τα πραγματικά συμφέροντα της εργατικής τάξης.»

και στο άρθρο 6

«6. Να καταδικάσουν το φυλετικό μίσος και την φυλετική διάκριση … σαν όπλο στα χέρια των εκμεταλλευτών για την διάσπαση της εργατικής τάξης …».

Έτσι λοιπόν με αυτή την βάση, με τον διεθνισμό και την ταξική ενότητα σαν θεμέλιο, ξέσπασε ο μεγαλειώδης απεργιακός αγώνας των μεταλλωρύχων μετά από λίγες μέρες. Ένας αγώνας από κοινές κινητοποιήσεις ελλήνων και τούρκων εργατών και των οικογενειών τους που μάτωσα μαζί από τις σφαίρες της αστυνομίας που προστάτευε τους απεργοσπάστες από την οργή των απεργών. Μια διεθνιστική εργατική συμμαχία που άντεξε στην συμμαχία της αποικιοκρατίας, της εργοδοσίας και της δεξιάς αντίδρασης.

Αυτή είναι συμμαχία που εγκατάλειψε το ΑΚΕΛ και η ΠΕΟ για να στηρίξει το αίτημα για την Ένωση. Όμως αυτή την ταξική συμμαχία χρειαζόμαστε και σήμερα για να βγούμε από τα αδιέξοδα που μας οδήγησαν τα εθνικά συμφέροντα.

Σταύρος Σιδεράς

Πρόγραμμα βιντεο-προβολών και συζητήσεων Μάρτης-Απρίλης

Αλλά τα βράδια (Φυσάει, Λειβαδίτης, Παπακωνσταντίνου)

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου..
Δως μου το χέρι σου

ΦυσάειΤραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Γιώργος Τσαγκάρης

Βήματα στην άμμο

Οχτώ και είκοσι το πρωί και οι σειρήνες στριγγλίζουν 38 φορές 15^η Ιουλίου.

Οι ελληνικές σημαίες στήνονται εκεί και εδώ στις βεράντες της γειτονιάς, ενώ άλλοι μαζεύουν προκαταβολικά βιβλία και δίσκους που έπρεπε να εξαφανιστούν για εφτά χρόνια. Μερικές δεκάδες τανκς στριμώχνονται στην Λάρνακος, πάνε να σώσουν το έθνος.

Στον Άστρα παίζει η φωνή του Σαμψών προς τον ελληνικό κυπριακό λαό. Ψες στον Έχτρα, πριν από το καουμπόικο, εξήγησε στην ταινία του Κακογιάννη ότι δεν ήταν πράκτορας κανενός και ότι όλη του η ζωή ήταν ένας αγώνας για την Ελλάδα. Η ταινία έδειξε ύστερα πολλές μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της χούντας που είχε ήδη καταρρεύσει και των Αμερικανών. Ο Μακάριος έκανε μερικές μακάβριες συγκρίσεις του αριθμού των νεκρών και αγνοουμένων σε σχέση με το μέγεθος του πληθυσμού και διαβεβαίωσε ότι ο αγώνας θα είναι μακρύς αλλά θα νικήσουμε. (Στην άλλη ταινία νίκησαν οι καλοί με ηγέτη τον Κλιντ Ίστγουντ που στο τέλος πήρε το άλογό του κι έφυγε – ναι και μια κοπελιά του κουνούσε το χέρι).

Στην νότια ΑΟΖ της Κύπρου κάνουν (μπορεί και να τέλειωσαν) αεροναυτικές ασκήσεις το Ισραήλ, η Βρετανία και η Τουρκία. Η τελευταία δέσμευσε το χώρο μόνη της, η Βρετανία είπε ότι ασκείται στο χώρο της δικαιοδοσίας της και ο Ηλιάδης είπε ότι το Ισραήλ πήρε άδεια από τις αρχές της Δημοκρατίας.

Ο Αμπτουλλάχ Γκιούλ κήρυξε σε νόμο τη συμφωνία οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας Τουρκίας και κατεχομένων.

Η περιοχή μυρίζει μπαρούτι και η μισή Κύπρος όντως μοιάζει με φύλλο στο πέλαγος, τι σημασία έχει το χρώμα. Αλλά προεδρεύει και της ΕΕ που ξαφνικά όμως έπαψε να είναι το οχυρό που ενέπνευσε το θρυλικό «όχι» και μπήκε σε υπαρξιακή αγωνία. Η προεδρεύουσα χώρα θα αγωνισθεί όμως για το πολυετές σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας. Το Κυπριακό μπαίνει στον πάγο αλλά έτσι κι αλλιώς εμείς δεν θέλουμε χρονοδιαγράμματα.

Αλλά η Τρόικα είναι σε καλή υγεία και μελετά τους τρόπους της διάσωσής μας. Της ξεκαθαρίσαμε όμως σε πανεθνικό μέτωπο ότι έχουμε μια κόκκινη γραμμή. Μην τολμήσει να βρει λεφτά από τον εταιρικό φόρο. Ο Στέφανος ψέλλισε και κάτι άλλα…

Είναι όμως όλοι αισιόδοξοι ότι ο κυπριακός λαός θα εργαστεί σκληρά και φτηνά όπως το 74 για να ξαναδώσει σε όσους ο θεός ευλόγησε όσα έχασαν στο χρηματιστηριακό τζόγο.

Η σύλληψη ενός φερόμενου μέλους της Χεζπολλάχ να σχεδιάζει τρομοκρατική επίθεση εναντίον ισραηλινών τουριστών δείχνει πολύ καλά ότι η Κύπρος γίνεται μέλος της μεσανατολικής κρίσης και βέβαια ως σύμμαχος του Ισραήλ και όχι των Παλαιστινίων.

Λέτε να είναι προληπτική κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση το κυνήγι των Παλαιστινίων προσφύγων στην Λάρνακα;

Ο Άστρα διαφημίζει ότι οι άδειες προς καλλιτέχνιδες έχουν καταργηθεί ως μέτρο ενάντια στο τράφφικινγκ, έτσι που η Κύπρος να ξεφύγει από την κακή της φήμη. Όντως αυτή την βδομάδα καταδικάστηκε για πρώτη φορά για αποζείν από κέρδη πορνείας ένας υπερήλικας ιδιοκτήτης ενός από τα παραδοσιακά καμπαρέ της πρωτεύουσας. Τα καμπαρέ έχουν πλέον κλείσει με τη γνωστή τους μορφή. Μερικοί υποστηρίζουν ότι η πορνεία ασκείται τώρα παντού. Απαγορευμένο είναι και το κυνήγι των αμπελοπουλιών όμως ξένα μίντια υποστηρίζουν ότι εξολοθρεύονται δύο εκατομμύρια ευροπουλιά που επιμένουν να ξεχειμωνιάζουν εδώ. Καλούν όσους θα έρχονται για τα διάφορα συνέδρια της προεδρίας να προσέχουν τι τρων.

Ηλίας Τ

Public Discussion: SPACES OF (RE-)APPROCHEMENT Old Movements and New in the Buffer Zone

Saturday 26/5/2012 at EIRINI CULTURAL CENTRE (end of Ledras Street) 18.30

The formation and activities of the ‘Occupy the Buffer Zone’ movement, as well as the violent eviction from the squatted building, open a range of issues that require discussion and consideration. This public discussion aims to continue the dialogue as well as opening new topics for consideration on the Buffer Zone bringing together all generations of activists.

What is the framework that created this radicalized movement?

Is OBZ relevant to other social movements unfolding at the moment, or have unfolded in the past?

In what ways is OBZ connected to space in walled Nicosia?

What allowed the articulation of common ideas between G/Cs and T/Cs activists in the context of OBZ?

Is there a genealogy of the rapprochement movement, and, if so, how has it evolved?

What are the conceptualizations and reconceptualizations of the Buffer Zone?

with

Niyazi Kizilyurek, Beran Djemal, Kostis Ahniotis, Gregoris Ioannou, Seta Astreou, Pafsanias Karathanasis, Rahme Veziroglou and Marios Michaelides


The discussion will be held in English and is affiliated to the Theseus Street Festival (25 - 26/05/12). The festival is taking place along and at different locations of Theseus Street, within the walls Nicosia.

A suggested €1 donation will help us cover venue expenses.

Organizers: Antonis Hadjikyriacou, Constantina Zanou, Despo Pasia

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ Πανίκκος Χρυσάνθου

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ

Πανίκκος Χρυσάνθου

16 – 29 του Γεννάρη 2012

αίθουσα ΕΙΡΗΝΗ

τέρμα οδού Λήδρας (καθημερινά 9:00 - 19:00)

Δευτέρα 16 του Γεννάρη, 19:30

Συζήτηση γύρω από το θέμα:

Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΚΟ

ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΒΡΗΣ

Συμμετέχουν:

Τάκης Χατζηδημητρίου, Τάκης Χατζηγεωργίου, Niyazi Kizilyurek, Γιάννης Παπαδάκης, Χρίστος Στυλιανίδης

Προβολές στον ίδιο χώρο:

Τετάρτη 18 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ.: ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1987).

Δευτέρα 23 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ.: ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ (1992).

Τετάρτη 25 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ: ΑΚΑΜΑΣ (2006).

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ

Η εκδήλωση με το τίτλο ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ είναι μια φωτογραφική και κινηματογραφική διαδρομή μέσα στο χρόνο της σύγχρονης ιστορίας μας, αυτής που είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Ξεκινά από το 76 και φτάνει ως σήμερα, βλέποντας τη ζωή μας μέσα από το φακό «της άλλης μας πλευράς», του κομματιού που αφήσαμε πίσω μας, που είναι απαγορευμένο. Των ανθρώπων που δεν επιτρέπεται να δούμε. Των μυστικών που κουβαλούμε μέσα μας. Και της πληγής στο σώμα του τόπου μας, ερείπια κι απομεινάρια της ζωής μας, που άλλαξε βίαια και ξαφνικά.

Ο Πανίκκος Χρυσάνθου άρχισε να βγάζει φωτογραφίες το 1976. Ήταν τότε μια διαφορετική Κύπρος. Η πληγή του πολέμου ήταν ακόμα ανοιχτή. Γύρω από τις πόλεις συναντούσες προσφυγικούς συνοικισμούς από στημένα τσατήρια, στους οποίους έφταναν καθημερινά καινούριοι «ένοικοι» από το Καρπάσι. Υπήρχε μια φτώχεια και μια κατάθλιψη στην ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα όμως και μια ευφορία, καθώς οι άνθρωποι είχαν σηκώσει τα μανίκια και ρίχτηκαν στη δουλειά για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.

Μέσα από τις φωτογραφίες και τις ταινίες του ο Πανίκκος βλέπει την Κύπρο σαν το χώρο όπου διαδραματίζεται ξανά μια αρχαία τραγωδία. Όπου τα παιχνίδια του μέτρου και της ύβρης συνεχίζουν να παίζονται, κι οι άνθρωποι πληρώνουν – μοιραία - το τίμημα του πάθους της ζωής τους.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στην αίθουσα ΕΙΡΗΝΗ, στο τέρμα της οδού Λήδρας. Η φωτογραφική έκθεση θα είναι ανοικτή καθημερινά από τις 16 ως τις 29 του Γεννάρη 2012 (9:00 - 19:00). Θα γίνουν τρεις προβολές στον ίδιο χώρο: Η ταινία ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1987) θα προβληθεί στις 18 του Γεννάρη. Η ταινία ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ (1992) θα προβληθεί στις 23 και ο ΑΚΑΜΑΣ (2006) στις 25 του Γεννάρη.

Σύντομη περιγραφή των ταινιών

Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ βλέπει τον Άγιο Σωζόμενο, ένα ερειπωμένο χωριό στη μέση του κάμπου, σαν μια συμβολική προέκταση ενός περιπάτου του Σεφέρη και του Διαμαντή που έγινε το 1953. Το χωριό κι οι αφηγήσεις των ανθρώπων του, που έζησαν την εμπειρία του πολέμου και της εγκατάλειψης, λειτουργούν σαν στοχασμός πάνω στην μοίρα της Κύπρου.

Το ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ είναι το κοινό ταξίδι ενός Ελληνοκύπριου κι ενός Τουρκοκύπριου στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου και τους ανθρώπους που την έζησαν. Στη διάρκεια του ταξιδιού γίνεται ένας διάλογος ανάμεσα τους, που μοιάζει με εξομολόγηση ή με πικρό στοχασμό πάνω στη εμπειρία της σύγκρουσης και του διαχωρισμού.

Ο ΑΚΑΜΑΣ είναι ένα έργο για αυτούς που αγάπησαν «λάθος» ανθρώπους και σε «λάθος» χρόνο, γι αυτό και πλήρωσαν ένα ακριβό τίμημα της αγάπης τους. Είναι η ιστορία του Ομέρη, ενός Τουρκοκύπριου, που μεγαλώνει με τους Ελληνοκύπριους σε μιαν εποχή αθωότητας. Τον έμαθαν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν διαφορές, κι ας λέγονται Έλληνες ή Τούρκοι, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι. Όταν όμως ερωτεύεται μιαν Ελληνοκύπρια, καταλαμβαίνει ότι ο κόσμος γύρω του δεν είναι αυτός που έπλασε με το μυαλό του.

Συνεργάζονται για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης: Κυπριακή Ταινιοθήκη, Δήμος Λευκωσίας.