Τα τραπεζιτικά κυκλώματα: Οικογενειοκρατία, δικηγόροι και τραπεζίτες στην Τράπεζα Κύπρου

[Οι απόγονοι του αρχιεπισκόπου Σωφρόνιου, τοκογλύφοι και τράπεζες, η οικογένεια Τριανταφυλλίδη, το δικηγορικό γραφείο Πολυβίου κ.ο.κ.]

Δέφτερη Ανάγνωση, http://www.defterianaynosi.com/index.php

Σε μια πρόσφατη συζήτηση στο ίντερνετ, ένας σχολιαστής στο Stockwatch παρατήρησε ότι ο πανικός στην τράπεζα Κύπρου για να βρεθούν  τα χρήματα που χρειάζεται, πηγάζει από το φόβο  μήπως δημοσιοποιηθούν τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της:
«Δεν είναι τυχαίο που η Τράπεζα Κύπρου πολεμά με νύχια και με δόντια να αποφύγει οποιαδήποτε κρατική βοήθεια. Αυτά τα κατεστημένα… με τους λογιστές και τους δικηγόρους, είναι κατά τη γνώμη μου η κορυφή του παγόβουνου και θα είναι τα λιγότερα που θα αποδείξει μια έρευνα, αν γίνει σε βάθος μέσα σε αυτή την τράπεζα, η οποία διοικείται διαχρονικά από τους ίδιους, τους φίλους ή τους συγγενείς.»
http://blog.stockwatch.com.cy/-p=1241

Και παρατίθενται στο σχόλιο, αναφορές στη διαπλοκή ανάμεσα στους ελεγκτές και τους δικηγόρους της τράπεζας από τη μια, και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου [Δ.Σ.] από την άλλη. Μερικά ενδιαφέροντα και ενδεικτικά στοιχεία διαπλεκομένων συμφερόντων μέσα στην Τράπεζα:
«Δικηγόροι Τράπεζας Κύπρου Διαχρονικά Χρυσαφινης και Πολυβίου
α. Γιώργος Χρυσαφίνης QC, μελος Δ.Σ.
β. Κοκής Πολυβίου, γαμπρός Χρυσαφίνη, επίσης μέλος Δ.Σ-
γ. Πόλυς Πολυβίου,Υιός Κοκή Πολυβίου, γαμπρός Σόλωνα Τριανταφυλλίδη, Πρόεδρου Δ.Σ., εξάδελφος Χαρίλαου Σταυράκη, μέλους Δ.Σ, δεύτερος εξάδελφος Βασίλη Ρολόγη και Χριστάκη Χριστοφίδη, μέλη Δ.Σ. και ο ίδιος μέλος του Δ.Σ, μέχρι την παραίτηση του το 2005.»

Ήδη, άλλωστε, από το 2005, η συγκεκριμένη  Τράπεζα έγινε στόχος κριτικής για το ότι στηρίζεται στην «οικογενειοκρατία» με εστίαση στο διπλό ρόλο – και απολαβές – του Π. Πολυβίου.

Η αυλή του αρχιεπισκόπου Σωφρόνιου και η εποχή των τοκογλύφων

Ιστορικά, η Τράπεζα Κύπρου εξελίχθηκε σε ένα από τους μεγαλύτερους τραπεζιτικούς οργανισμούς στην Κύπρο μετά από μια πορεία που ξεκίνησε με εκκλησιαστική ευλογία. Η Τράπεζα δημιουργήθηκε, αρχικά, ως το ταμιευτήριο «Η Λευκωσία»  και ακολούθως, μετατράπηκε σε Τράπεζα Κύπρου το 1912. Πρώτος πρόεδρος του Δ.Σ. της Τράπεζας το 1912 – και εκ των ιδρυτών του Ταμιευτηρίου το 1899 -  ήταν ο Αντώνης Θεοδότου «ανιψιός και ανάστημα» του Αρχιεπισκόπου Σωφρόνιου – μιας σημαντικής μορφής της εκκλησιαστικής ιστορίας στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.  Ο Α. Θεοδότου πέρασε στην Ιστορία ως μεγαλοπαράγοντας – μέλος εκπαιδευτικών συμβουλίων, αλλά και πολιτικός: ήταν μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου την περίοδο 1906-1911, αλλά διετέλεσε και δημοτικός σύμβουλος,  αντιδήμαρχος και δήμαρχος Λευκωσίας. Αν και στο επίσημο βιογραφικό του δεν αναφέρεται, οι φήμες τον φέρουν να είχε, επίσης, αποκομίσει κέρδη από την τοκογλυφία, η οποία τότε ήταν μια επικερδής επιχείρηση, η οποία ταυτιζόταν με το «δανεισμό» και την εκμετάλλευση της αδυναμίας του δανειζομένου.

Για να γίνει κατανοητή η διαπλοκή εκκλησίας και τραπεζιτικού τομέα στο ευρύτερο της πλαίσιο, θα πρέπει να κάποιος δει ότι οι ρίζες του τραπεζιτικού συστήματος, ιστορικά, πάνε πίσω στο νοικίασμα των φορών στους φοροσυλλέκτες [πολλοί από τους οποίους είχαν άμεση σχέση με πτέρυγες της εκκλησίας] τον 18ο αιώνα και στους τοκογλύφους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.  Η σύνδεση, λοιπόν, του περίγυρου της εκκλησίας, ως διαχρονικής δομής, με τη ανάπτυξη του τραπεζιτικού συστήματος, δεν είναι τυχαία. Και σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μια μερίδα της κυπριακής αστικής τάξης αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία και αυτό, ίσως, να εξηγεί το παράδοξο, το οποίο παρατηρήθηκε από μερικούς κοινωνικούς επιστήμονες, όπως ο Μ. Ατταλίδης- την αδυναμία της ντόπιας αστικής τάξης να αυτονομηθεί από την εκκλησία.

Όταν ήρθαν στην Κύπρο, οι Βρετανοί η κατάσταση στον αγροτικό τομέα στον οποίο ζούσε η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, βρισκόταν σε μια άτυπη ισορροπία: οι αγρότες εξαρτιόνταν από τους δανειστές/τοκογλύφους, οι οποίοι ήταν συχνά και οι έμποροι, οι οποίοι αγόραζαν την παραγωγή, αλλά το οθωμανικό δίκαιο προστάτευε την ιδιοκτησία και τιμωρούσε με φυλάκιση τον χρεώστη, αντί να κατάσχεται γη – και έτσι οι τοκογλύφοι δεν μπορούσαν  εύκολα να οικειοποιηθούν την μικρό-ιδιοκτησία των αγροτών. Οι Βρετανοί άλλαξαν το σύστημα, επιτρέποντας την κατάσχεση ιδιοκτησίας με βάση τα καθυστερημένα δάνεια η οφειλές, και την δεκαετία του 1880, άρχισε μια διαμάχη για το ποιοί θα είχαν την προτεραιότητα στην κατάσχεση της ιδιοκτησίας των αγροτών που διατηρούσαν χρέη – οι φοροσυλλέκτες ή οι τοκογλύφοι. Όπως είχε παρατηρήσει ο Cobham, ένας βρετανός αξιωματούχος: «Ο φοροεισπράκτορας είναι ένας, οι τοκογλύφοι είναι πλήθος». Κατατέθηκε, μάλιστα, τότε και εισήγηση νόμου από κάποιο κ. Ν. Ρώσσο, μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου, για να προστατευθούν οι αγρότες από τις κατασχέσεις των φοροεισπρακτόρων – βολικά βέβαια στην νομοθεσία δεν αναφέρονταν οι τοκογλύφοι. Ο στόχος ήταν η μετατόπιση της έμφασης, έτσι ώστε να μπορούν να κατάσχουν την περιουσία μόνο οι τοκογλύφοι. Ήταν η πρώτη, ίσως, εμφάνιση της διαπλοκής του πρώιμου τραπεζιτικού τομέα των τοκογλύφων με τους πολιτικούς της εποχής.1
Σε εκείνο το κλίμα, και καθώς οι βρετανοί φαίνεται ότι προσπαθούσαν να εξορθολογήσουν το σύστημα των δανείων και των χρεών, άρχισε η ανάπτυξη των τοπικών τραπεζών – με αρκετούς να ισχυρίζονται ότι οι πρωταγωνιστές της ίδρυσης τους ήταν τοκογλύφοι, οι οποίοι προσπαθούσαν να οργανώσουν τις δραστηριότητες τους σε ένα νέο πλαίσιο μέσα στο νέο θεσμικό σκηνικό το οποίο προωθούσαν οι βρετανοί. Και κάπου εδώ αρχίζει και η διαπλοκή των τραπεζιτών με τους δικηγόρους, οι οποίοι μαζί με την πολιτική ελίτ δημιούργησαν ένα πανίσχυρο λόμπι συμφερόντων και διαπλοκής
Οι δικηγόροι, οι πολιτικοί και η συλλογή των δανείων πίσω από τις τράπεζες: εθνικοφροσύνη με το αζημίωτο.

Μερικοί από τους συγγενείς του Σωφρόνιου, όπως ο Θεοφάνης Θεοδότου (αδελφός του Αντώνη Θεοδότου της Τράπεζας Κύπρου, ο οποίος άνηκε επίσης στην ίδια παράταξη ως πολιτικός) συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους πιο γνωστούς εκφραστές των αδιάλλακτων εθνικιστών στις τότε διαμάχες με τους παραδοσιακούς διαλλακτικούς. Ο ίδιος ο Σωφρόνιος εθεωρείτο, μάλλον, υποστηρικτής και εκφραστής των διαλλακτικών στις τότε αντιπαραθέσεις με την αποικιακή διοίκηση, αλλά και γύρω από ευρύτερα πολιτικά και πολιτισμικά ζήτημα, τα οποία κορυφώθηκαν μετά τον θάνατο του, στο Αρχιεπισκοπικό του 1900-1910. Αν και πολιτικά οι οικογένειες είχαν κάποιες διαφοροποιήσεις, δεν φαίνεται να υπήρχαν διαφοροποιήσεις στα οικονομικά και στην αλληλοδιασταύρωση θέσεων, οι οποίες έλεγχαν την θεσμική και οικονομική ζωή.

Ο Θ. Θεοδότου παντρεύτηκε την Στυλιανή Χ. Σεβέρη  – φτιάχνοντας μια ευρύτερη συμμαχία των οικογενειών της Λευκωσιάτικης ελίτ – και η κόρη τους Λούλλα παντρεύτηκε τον Αντώνη Τριανταφυλλίδη, δημιουργώντας την ιστορική σύνδεση, η οποία οδηγεί στην νευραλγική, για το σημερινό νομικό, δικηγορικό και τραπεζιτικό τομέα,  οικογένεια Τριανταφυλλίδη,  η οποία με την σειρά της έχει τις δικές της σχέσεις με την οικογένεια Πολυβίου, όπως θα δούμε.
Ας δούμε σύντομα την πολιτική καριέρα αυτών των οικογενειών. Ο Θεοδότου ήταν από τους ηγέτες των εθνικιστών αδιάλλακτων, αλλά φυσικά είχε και αρμονικές σχέσεις με την βρετανική αποικιοκρατία στα παρασκήνια, πίσω από τις δημόσιες ρητορικές. Έτσι και αλλιώς, όπως παρατήρησε ο Γ. Γιωργαλλίδης στην μελέτη του για την περίοδο 1880-1920, ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της περιόδου ήταν  ακριβώς η ταύτιση της ντόπιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ με του Βρετανούς. Το 1901 λ.χ. ο Θεοδότου, ηγέτης κατά τα αλλά των αδιάλλακτων ενωτικών εθνικιστών, δήλωσε, όταν πέθανε η βασίλισσα Βικτόρια ότι οι «Κύπριοι Έλληνες» όφειλαν «φόρο ευγνωμοσύνης» προς τον «φιλελεύθερο Αγγλικό λαό» και ολοκλήρωσε λέγοντας:  «αγαπωμεν κα τιμωμεν τους ηγετας εν πολιτισμω και την ελευθεριαν των λαων, του Αγγλους.»2
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της διπλής ζωής των αδιάλλακτων ήταν ο Ν. Πασχάλη, ο οποίος από ηγέτης της αποχής στο όνομα της Ένωσης, βρέθηκε «προσωρινός γενικός εισαγγελέας» της αποικιακής διοίκησης όταν απέτυχε να επανεκλεγεί.

Ο γαμπρός του Θ. Θεοδότου, ο Α. Τριανταφυλλίδης, ο οποίος ήταν ήδη γνωστός δικηγόρος εξελέγη μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου το 1930, κάνοντας μια εκστρατεία με εθνικιστικούς τόνους, ενώ ήταν στενός φίλος του κυβερνήτη Στορς και μάλιστα ο καλύτερος αντίπαλος του στο σκάκι.3 Εθνικιστής στα καφενεία και φιλο-άγγλος στα σαλόνια ήταν η συνταγή για την ελίτ. Η εκλογή του Τριανταφυλλίδη, τελικά, ακυρώθηκε λόγω μαρτυριών για δωροδοκία, αλλά είχε ήδη διοριστεί στο Εκτελεστικό Συμβούλιο από τον Στορς.

Και φυσικά, αυτή η ελίτ έλεγχε ήδη, όχι μόνο της πολιτική εκπροσώπηση, αλλά και την οικονομική.  Ένας Βρετανός αξιωματούχος, ο Νίκολσον περιέγραψε ως ακολούθως την  κατάσταση των ελληνοκύπριων μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου πριν τις εκλογές του 1930 [ο όρος δανειστές/money lenders αναφέρεται στους τοκογλύφους της εποχής]:
« Οκτώ είναι δικηγόροι, τρεις από τους οποίους είναι κορυφαίοι δανειστές, ένας είναι μεγαλοϊδιοκτήτης γης και τοκογλύφος, ενας επίσκοπος-δηλαδή αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο οργανισμό ιδιοκτησίας γης-..δυο από τους οκτω δικηγόρους είναι έκδοτες εφημερίδων και με εξαίρεση τον μόνο αγρότη Βουλευτή όλοι οι άλλοι έχουν στην διάθεση τους 1, η 2 τοπικές εφημερίδες.» 4

Και πρόσθεσε, ο Νίκολσον για το σύστημα της Διαπλοκής τότε, το οποίο οδήγησε στην κοινωνική δυσφορία και τις κοινωνικές μεταμορφώσεις των επόμενων δυο δεκαετιών:
«Τα χρέη των αγροτών και η συνακόλουθη δυνατότητα των δανειστών, σε συνεργασία με την Ορθόδοξη Εκκλησία, τους διευθυντές των σχολείων και τους δικηγόρους, να ελέγχουν τον ψήφο και να διασφαλίζουν την επανεκλογή αντιπρόσωπων αυτών των ομάδων στο Νομοθετικό Συμβούλιο..»5
Για να πάρει κάποιος μια εικόνα της διαπλοκής των λίγων οικογενειών που έλεγχαν την κατάσταση τότε, αξίζει να δει ότι τουλάχιστον τρεις από τους εκλεγέντες βουλευτές του 1930 ήταν συγγενείς και σχετίζονταν με την τράπεζα Κύπρου: Θ. Θεοδότου [πεθερός του Α. Τριανταφυλλίδη και αδελφός του πρώτου προέδρου της Τράπεζας Κύπρου],
Δ. Σεβερης [δικηγόρος, μεγαλέμπορας και κτηματίας, επίσης ιδρυτικό μέλος της Τράπεζας Κύπρου και πρόεδρος της από το 1926 μέχρι το 1955, αδελφός της γυναίκας του Θεοδότου6],
Α. Τριανταφυλλίδης [ο νέος δικηγόρος της οικογένειας Θεοδότου-Τριανταφυλλίδη και ο ανερχόμενος πολιτικός της αστέρας, δικηγόρος επίσης].

Η γενική δυσφορία με τους τοκογλύφους την δεκαετία του 1920, οδήγησε και σε εσωτερικές διαμάχες την ελίτ: έτσι η εφημερίδα «Κυπριακός Φυλάξ» το 1924 εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Θεοδότου για την ενασχόληση του με τα «θέλγητρα του Πικαντίλυ» [μια παραπομπή σε ερωτικές του περιπέτειες εκτός Κύπρου] όταν πήγαινε στο Λονδίνο, αλλά και για το ότι χρησιμοποιούσε αυτοκίνητο, το οποίο του παραχωρήθηκε για πολιτικούς λόγους, «για την εκτέλεση ενταλμάτων των πελατών του δικηγορικού του γραφείου παίρνοντας μαζί του και τον μουτηρην δηλαδή τον δικαστικόν κλητήρα». Ήταν μια σαφής αναφορά στις δημοπρασίες, τις οποίες έκαναν τότε οι τοκογλύφοι όπως και η διπλή παραπομπή των λέξεων «εθέρισες, αλώνισες και αποθήκευσες» στην κατάληξη του κειμένου για την πολιτική του σχέση με τον Καταλανό.7

Αξίζει, εδώ, αναφορά και σε ένα άλλο επιφανή δικηγόρο της εποχής τον κ. Γ. Χρυσαφίνη, γιο του Νικολάου Χρυσαφίνη και της Ευθαλίας Παπαδοπούλου,  ο οποίος διορίστηκε και μέλος του αποικιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου και του Συμβουλευτικού Σώματος της αποικίας. Ο κ. Χρυσαφίνης εκτός από μεγαλοδικηγόρος και μεγαλοπαράγοντας της αποικιακής διοίκησης με προσβάσεις στο χώρο της Δεξιάς, ήταν και αντιπρόεδρος της Τράπεζας Κύπρου από το 1936.

Οι απόγονοι και η διαπλοκή δικηγόρων, οικογενειών και τραπεζιτών

Ο Α. Τριανταφυλλίδης δολοφονήθηκε το 1934. Για την δολοφονία του υπάρχουν διάφορες εκδοχές: μια εκδοχή θεωρεί ότι είχε πολιτικά αίτια, ότι δηλαδή δολοφονήθηκε γιατί ήταν υποστηρικτής κάποιας μορφής συνταγματικής λύσης την τότε περίοδο. Είναι δύσκολο να τεκμηριωθεί κάτι τέτοιο, αλλά ακούστηκε. Η άλλη εκδοχή, η οποία ακούγεται πιο έντονα, συνδέεται με ζητήματα είτε της προσωπικής ζωής,  είτε με την δικηγορική του καριέρα – φημολογείται ότι η δολοφονία οργανώθηκε από τις φυλακές. Ο Τριανταφυλλίδης, απόγονος μιας κομβικής διασταύρωσης πολιτικών, εκκλησιαστικών και οικονομικών παραγόντων, άφησε ως κληρονόμους τρεις γιους . Η επιτυχία τους είναι ενδιαφέρουσα – και όχι τυχαία:
Σόλων Τριανταφυλλίδης:  Πρόεδρος Δ.Σ. Τράπεζας Κύπρου 1988- 2005
Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης:  Πρόεδρος Ανωτάτου δικαστηρίου – Γενικός εισαγγελέας.
Άντης Τριανταφυλλίδης:  Μεγαλοδικηγόρος – εμπλεκόμενος πρόσφατα στο σκάνδαλο  Τσοχατζόπουλου, ως ο υπεύθυνος του δικηγορικού γραφείου, μέσω του οποίου έγιναν οι έγγραφες εταιρειών [όπως η Torcaso] για μεταφορά των μιζών.

Και η επόμενη γενιά της οικογένειας δεν τα πάει και άσχημα: Ο Κρις Τριανταφυλλίδης, μεγαλοδικηγορος, ο οποίος ανηκει στα ηγετικα στελέχη του ΔΗΣΥ,  διετέλεσε πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ και η  Στέλλα Κυριακίδου, βουλευτής ΔΗΣΥ, είναι παιδιά του Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη.
Η Οικογένεια Τριανταφυλλίδη έχει, επίσης, ολοκληρώσει τη συνεργασία της με το δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνη: Όταν ο Κοκής Πολυβίου παντρεύτηκε την κόρη του Χρυσαφίνη, το δικηγορικό του γραφείο, το οποίο αντιπροσώπευε την Τράπεζα  Κύπρου διαχρονικά, διευρύνθηκε. Ο Πόλυς Πολυβίου, γιος του Κοκή και εγγονός του Χρυσαφίνη, παντρεύτηκε με τη σειρά του την κόρη του Σόλωνα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος ήταν μέλος του Δ.Σ. της Τράπεζας Κύπρου από το 1962 και Πρόεδρος της την περίοδο 1988-2005.

Όμως, η αλληλοκάλυψη των οικογενειών με έμφαση στους δικηγόρους και στους τραπεζίτες είναι ακόμα πιο έντονη, αν δει κάποιος το διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας Κύπρου, την περιοδο του σκανδαλου με τη διπλή ιδιότητα του Πολυβίου στην Τράπεζα Κύπρου. Μαζί με τις οικογένειες που αντλούν την καταγωγή τους από την εποχή του Σωφρόνιου, υπάρχουν και εκπρόσωποι της άλλης μεγάλης οικογένειας δικηγορών και τραπεζιτών – της οικογένειας Λεβέντη μέρος της οποίας είναι και η οικογένεια Τ. Παπαδόπουλου, μετά από τον γάμο με την κ. Φωτεινή. Δύο από τα μέλη του τότε συμβουλίου, οι κ. Δαυίδ και Λεβέντης, ήταν μέλη του άλλου οικογενειακού κυκλώματος της οικονομικής και δικηγορική-πολιτικής ελίτ.

1. Rolandos Katsiaounis. 1996. Labour, Society and Politics duting the second half of the nineteenth century. Nicosia: Cyprus Research Centre. σ. 105-106, κεφάλαιο 5, 143-145.
2. M. Ατταλίδης . 1986. Τα κόμματα στην Κύπρο [1878 – 1955]. Στο «Κυπριακά, 1878 – 1955». Λευκωσία: Εκδ. Δήμου Λευκωσίας. σ. 130
3. G.S. Georgallides. 1985. Cyprus and the Governorship of sir Roland Storrs. Cyprus Research Centre. 406, υπ. 2.

4. Γιεωργαλλίδης [1985], σ. 163.

5. Γιωργαλλίδης [1985], σ. 164

6. Στυλιανη Χριστοδουλου Σεβερη [Βιογραφικο Λεξικό Κυπρίων, Α. Κουδουναρη, 1989], σ. 43, σ. 156]

7. Λυμπουριδης, 56-57. Η δίκη, μια από τις σημαντικές της περιόδου τελικά δεν προχώρησε αφού τέτοιες αναφορές αναγκαστικά θα έπρεπε να οδηγήσουν ολόκληρη την ελίτ σε εσωτερική διαμάχη. Ήταν όμως εκφραστική του κλίματος της εποχής.

διαβάστε επίσης

Αφιέρωμα: Η διάσωση της Λαϊκής και το σκάνδαλο της διαπλοκής στις Τράπεζες: δικηγορικά γραφεία και διαπλοκή με την πολιτική

http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=112

Τα δάνεια της Λαϊκής στο εσωτερικό κύκλο των διοικούντων: όσα ψάχνει το κράτος τώρα, τα είχαν δανείσει στους εαυτούς τους και τους συγγενείς τους;

 

http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=137 

και 

Κινήματα Λογοδοσίας και έλεγχου των τραπεζών

http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=161

Ελλάδα η ώρα της Αριστεράς

Μια ανάσα στα πολιτικά δρώμενα ήταν οι δημόσιες πολιτικές συζητήσεις που οργάνωσε η ΕΡΑΣ την Παρασκευή και το Σάββατο που πέρασε με προσκεκλημένους από την Ελλάδα και θέμα « Ελλάδα η ώρα της Αριστεράς».

Την Παρασκευή στη Δημοσιογραφική Εστία της Λευκωσίας μίλησαν τα μέλη της Γραμματείας του Σύριζα Κώστας Αθανασίου και Πάνος Κοσμάς καθώς και ο δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας που τελεί υπό κατάληψη, Μωυσής Λίτσης.

Το Σάββατο μίλησαν οι Κώστας Αθανασίου και Μωυσής Λίτσης στη Λεμεσό στο καφέ Απόλλων και ο Πάνος Κοσμάς σε ξενοδοχείο της Πάφου. Την συγκέντρωση στην Πάφο ανέλαβε το σωματείο Ελεύθερη Σκέψη της πόλης. 

 

Οι συγκεντρώσεις αυτές αποτελούσαν και μια διαμαρτυρία στην απολύτως μεροληπτική παρουσίαση των ελληνικών εκλογών από τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ αλλά και μια μικρή εναλλακτική πρόταση στην ποδοσφαιρολαγνία των ημερών.

Κεντρικό ζήτημα στις συγκεντρώσεις ήταν βέβαια η οικοδόμηση αλληλεγγύης στον αγώνα του ελληνικού λαού τα επόμενα χρόνια αλλά και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομική κρίση ξαπλώνεται και βαθαίνει με την Κύπρο να περιλαμβάνεται στις οικονομίες που βυθίζονται.

Ο Μπογιόπουλος του ΚΚΕ για τη Χρυσή Αυγή

Χρειαζόμαστε μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου

Κωστής Αχνιώτης

Η κυπριακή κοινωνία παρακολουθεί σαν υπνωτισμένη να παρελαύνουν μπροστά της τεράστιες ποσότητες από ευρώ που χάνονται σε μια ακόμα πιο τεράστια μαύρη τρύπα χωρίς πάτο. Είναι βέβαια τα θέματα της οικονομίας δύσκολα. Η κυβέρνηση προβάλλει ένα πρόσωπο ηρεμίας προφανώς για να «ηρεμίσει τις εκνευρισμένες αγορές» και η αντιπολίτευση φωνάζει για τα δημοσιονομικά ελλείμματα για να συγκαλύψει την διαπλοκή της ( στελεχών της τουλάχιστον) με τις τράπεζες και την ληστρική τους συμπεριφορά. 

 

Μόνο τα δάνεια που τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ( και συνδεδεμένα πρόσωπα ) της Λαϊκής Τράπεζας παρείχαν στον εαυτό τους στην διάρκεια των χρόνων της τρέχουσας οικονομικής κρίσης προκαλούν τρόμο. Πρόκειται για εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο σε πολύ μικρό αριθμό ατόμων. Μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό κείμενο στην Δεύτερη Ανάγνωση. Υπάρχουν ήδη πληροφορίες για ανεπαρκείς εγγυήσεις μέρους τουλάχιστον αυτών των δανείων. Προκύπτουν αβίαστα αρκετά ερωτήματα. Για παράδειγμα γιατί το πολιτικό σύστημα δεν προμήθευσε τον εαυτό του με κάποιο στοιχειωδώς επαρκές σύστημα ελέγχου. Που επενδύθηκαν τα συγκεκριμένα δάνεια; Μήπως και αυτά στα ελληνικά ομόλογα; Είναι θεμιτό και η Τράπεζα και τα μέλη του διοικητικού της συμβουλίου να λειτουργούν παράλληλα; Επηρεάζεται η τιμή αγοράς; Μήπως κάποια ακίνητα των προσώπων αυτών ή και της ίδιας της τράπεζας θα έπρεπε να κατασχεθούν; Εάν αυτά συνέβησαν με την Λαϊκή Τράπεζα τι συνέβηκε στην Τράπεζα Κύπρου. Εάν η τελευταία μπορέσει να κάνει ανακεφαλαιοποίηση μόνη της, δεν θα υποστεί έλεγχο; Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνούμε τα ερωτήματα που αφορούν τυχόν διαπλοκή των πολιτικών και ιδιωτικών τους επιχειρήσεων με τις τράπεζες.

Η πρόσφατη ιστορία ιδίως των πολιτικών της αντιπολίτευσης που προσπάθησαν συνειδητά να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και αρνήθηκαν να δεχτούν φορολόγηση του πλούτου δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια εμπιστοσύνης. Αλλά ούτε και η κυβέρνηση δείχνει οποιαδήποτε σπουδή να προχωρήσει σε έλεγχο του τραπεζικού συστήματος.

Μένει επομένως ως αναγκαία λύση η δημιουργία από τους πολίτες μιας επιτροπής λογιστικού ελέγχου ή κάτι ανάλογου όπως ακριβώς συμβαίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Αφού η «χρεοκρατία» δεν αναγνωρίζει σύνορα το ίδιο και η αντίσταση εναντίον της.

Δήλωση της Ενωμένης Αριστεράς της Ισπανίας για την "Ευρωπαϊκή διάσωση"

STATEMENT BY THE FEDERAL EXECUTIVE OF IZQUIERDA UNIDA ON THE "EU RESCUE"

The Federal Executive Committee of IU, in its extraordinary meeting on Monday 11th June has agreed on:

1. Rejecting the Rescue Plan of the financial system imposed by the Eurogroup and accepted by the Spanish Government. This rescue consists of saving the speculative hole created by the banking sector. This decision will generate public debt which will be paid by the Spanish citizens (through the payment of credits) and more deficits (through the payment of interest). These measures weaken the financial position of the Spanish State and will oblige new cuts in public expenditure, such as social services, in order to be able to maintain its deficit goal. The Eurogroup Statement, in front of what the Spanish Government says, incorporates new demands as former recommendations become obligations, in order to fulfil the deficit commitment. It also establishes close surveillance of the Spanish economy. Currently, we are already intervened and supervised in our economic and fiscal decisions. We are submitted to rigorous control.

2. Considering that the explanations given so far by the Government (both by the Economy Minister De Guindos and by President Mariano Rajoy) are false, pathetic and contradictory. These kinds of explanations disrespect the Spanish people, the political and social forces and trade unions. Far away from solving the current problems, they weaken the international position and prestige of Spain. Germany has imposed its conditions. The Spanish Government does not defend national sovereignty; therefore we call for a popular referendum on this issue.

3. The critical situation we are facing is a consequence of the Popular Party (PP) and Socialist Party (PSOE) policies, which fostered speculation in the building sector. Once the crisis started, both Governments of SP and PP dedicated lots of economic resources to help the bankers, always with the same excuse of creating credit and jobs. Those who managed the financial entities are also responsible, especially those of savings banks. It is absolutely necessary to create a COMMITTEE OF INQUIRY; this will be demanded by our parliamentary group in the Spanish Congress next 12th of June, in order to ensure the accountability of those responsible. This Committee of Inquiry must be accompanied by a real social demand to know the full truth on the financial crisis.

4. It is unacceptable that in order to solve the problems of the bankers public debt increases 10 points of GDP, while expenditure in education and health system have been reduced, civil servant salaries have been cut and the autonomous communities and municipalities are being asphyxiated.

5. Izquierda Unida demands the public appearance in the Parliament of the President of the Spanish Government to explain in detail the rescue plan and its conditions, in particular the amounts, the interest rates, the payment deadlines and financial and any other conditions. It is essential that the recapitalisation processes are made under the approval and control of the Parliament, which will have to decide which institution can receive these loans after an analysis of their situation, conditions, modalities, etc.

6. We have serious doubts that this Rescue Plan will allow credit recovery, because so far the banks have found more profitable ways for financing: public debt with high profitability and access to low rate liquidity. In reality, the obligations imposed by the rescue plan are stricter, well under the formula of supplies, either through higher interest capitalization and therefore the argument that will facilitate credit is difficult to sustain if there is no political imposition and a change in management. Besides the Rescue Plan that we already consider of dubious effectiveness against toxic assets does not seem to have a great influence in the huge amount of external debt of the Spanish financial system. Therefore we need more explanations by the Government of the Popular Party.

7. Izquierda Unida underlines that we have a real alternative to the financial system crisis: the creation of public bank, starting with the nationalization of the rescued entities, in order to ensure credit to the families and small-medium enterprises. At the European level, the European Central Bank must be democratized and transformed into a bank with the capacity to issue public bonds and the creation of a European Public Treasury. Izquierda Unida considers that part of the Spanish public debt is illegitimate.

8. Izquierda Unida calls on citizens to take part in the mobilizations that are being organized in order to give a popular answer to the imposed financial rescue and to propose a democratic and progressive alternative. We will participate in these mobilizations together with the indignados movement, the trade unions and social organizations. Izquierda Unida will also promote other mobilizations in the following weeks.