Κυβέρνηση και λοιποί υποκριτές: Κάτω τα χέρια από τους νεκρούς μας!

Κατάματα με την μεγαλύτερη επιτυχία της μεταναστευτικής της πολιτικής βρίσκεται η κυβέρνηση Αναστασιάδη ενώ η υπόλοιπη κοινωνία βλέπει  σοκαρισμένη.

Η λίστα είναι μεγάλη πέντε νεκροί στις κεντρικές φυλακές, δεκάδες απόπειρες αυτοκτονίας, τόσο στο κολαστήριο στην Λευκωσία όσο και στα κρατητήρια των μεταναστών στην Μενόγια. Και αυτά είναι μόνο ότι έφτασε στα κανάλια. Είναι σίγουρο ότι πολλά ακόμα θα μάθουμε στο επόμενο διάστημα.

Ένα πεντάχρονο αγοράκι να τρέχει στους δρόμους ψάχνοντας βοήθεια για την μητέρα του που πεθαίνει και αυτή να σβήνει χωρίς καμιά βοήθεια αφού κράτησε τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπεια της, αρνούμενη κάθε ιατρική βοήθεια από μια ρατσιστική κοινωνία αφού η γυναίκα ήταν σίγουρη ότι δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει το παιδί της όταν αυτή θα έπρεπε να μπει στο νοσοκομείο. Έμεινε να το προσέχει και το πλήρωσε με τη ζωή της.

Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σε ένα κύμα υποκριτικής συμπάθειας και μια προσπάθεια να φορτωθεί το έγκλημα αυτό σε μερικούς «κακούς» λειτουργούς που δεν έκαναν το καθήκον τους σαν επαγγελματίες.

Από τον Αναστασιάδη και το ΔΗΣΥ μέχρι το ΕΥΡΩΚΟ ακόμα και το ΔΗΚΟ (αλήθεια είναι ακόμα ανοικτές οι πόρτες του για τον Κουλία;) εκφράζουν σήμερα με τον ένα ή άλλο τρόπο την λύπη τους.

Έρευνες πάνω στις έρευνες γίνονται να «μάθουμε» ποιοι ευθύνονται!

Αλήθεια ποιός θα ερευνήσει την πολιτική της κυβέρνησης για αποκοπές στα επιδόματα που στηρίζουν ντόπιους και μετανάστες  που τα χρειάζονται;

Είναι ντροπή για την Κύπρο, λέει ο πρόεδρος του κυβερνητικού κόμματος σύμφωνα με τον τύπο.

Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, με απύθμενο θράσος, όμοιο με εκείνο χιλίων πιθήκων, κλιμακώνοντας ένα ταξικό πόλεμο που αφήνει πίσω του νεκρούς, τραυματίες, αγνοούμενους, και στρατιές ανέργων και νεόπτωχων.

Για εμάς καθήκον είναι να απαντήσουμε στον πόλεμο αυτό, με τις μικρές και μεγάλες κινητοποιήσεις μας, να υπερασπιστούμε την κοινωνία μας και τους νεκρούς μας και ν' απαλλαγούμε από την υποκρισία και τις πολιτικές τους.

 Σταύρος Σιδεράς

Λιτότητα και Κοινωνικό Κράτος είναι έννοιες ασυμβίβαστες και η στήριξη της αντίθετης άποψης επί του συγκεκριμένου είναι υποκριτική και χυδαία

Από το ρατσισμό του Κουλία και του Βαρνάβα

στον κανιβαλισμό των ευρωπαϊστών των μνημονιακών πολιτικών

Τα κοινωνικά παντοπωλεία είναι απλώς ένας ήπιος πρόλογος που οδηγεί σε μια μαύρη εποχή

Η σαραντάχρονη γυναίκα που πρόσφατα ξεψύχησε στη Λάρνακα μπροστά στο πεντάχρονο παιδί της, έθεσε ακόμα μια φορά την κοινωνία μπροστά στις ευθύνες της. Πρόκειται για ένα γεγονός που εγγράφεται στη σειρά από μακάβρια γεγονότα που χτυπούν βάναυσα τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Όπως για παράδειγμα οι αυτοχειρίες και οι βιασμοί στις φυλακές. Την ώρα που γράφεται το κείμενο έχει δημοσιοποιηθεί μια ακόμα απόπειρα αυτοκτονίας στο κέντρο κράτησης της Μενόγειας.

Όλα αυτά και άλλα που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι αδιάψευστοι δείχτες που σηματοδοτούν την είσοδο για καλά στην εποχή των μνημονιακών συνθηκών διαβίωσης. Τα κοινωνικά παντοπωλεία είναι απλώς ένας ήπιος πρόλογος που οδηγεί, όπως βλέπουμε στην Ελλάδα και αλλού, σε μια μαύρη εποχή.

Ο ρατσισμός των κκ Κουλία, Βαρνάβα και άλλων, με τη συνεργασία της πλειοψηφίας των ΜΜΕ και τη συνένοχη σιωπή των περισσοτέρων πολιτικών ηγεσιών, απόκτησε ηγεμονική θέση στο δημόσιο λόγο τα τελευταία χρόνια. Υπενθυμίζουμε ακόμα την πρόσφατη ρατσιστική παράκρουση του υπουργού Χάσικου σε ημερίδα μάλιστα του Ινστιτούτου Δημογραφίας και Μετανάστευσης. Όλα αυτά αποτέλεσαν την πολιτική προπαγάνδα που στήριξε τις μειώσεις κονδυλίων προς τις ευάλωτες ομάδες και την πολιτική της λιτότητας γενικά.

Η περίπτωση της κωλυσιεργίας στην παροχή κονδυλίων για εξειδικευμένα φάρμακα για τους θαλασσαιμικούς και τους ασθενείς που υποφέρουν με κατά πλάκας σκλήρυνση, καθώς και για άλλες ομάδες ασθενών όπως οι διαβητικοί, δείχνουν με αρκετή σαφήνεια ότι δεν είναι μόνο οι μετανάστες που κινδυνεύουν αλλά το σύνολο των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι οι μνημονιακές πολιτικές όχι μόνο δεν στοχεύουν στη στήριξη των ευάλωτων ομάδων αλλά αντίθετα τις παράγουν και τις πολλαπλασιάζουν. Λιτότητα και Κοινωνικό Κράτος είναι έννοιες ασυμβίβαστες και η στήριξη της αντίθετης άποψης επί του συγκεκριμένου είναι υποκριτική και χυδαία.

Οι εκδηλώσεις θυμού και οργής, τόσο μέσα στο λαό όσο και μέσα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αλλά και σε αρκετά ΜΜΕ, δημιουργούν βάσιμες ελπίδες ότι επιτέλους βρισκόμαστε μπροστά στην εκδήλωση κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων.

Ως ΕΡΑΣ, σας καλούμε να κάνουμε την οργή μας πολιτική αντίστασης και ανατροπής. Πρέπει να απαιτήσουμε αναδιανομή του πλούτου προς τα κάτω, και όχι προς τα πάνω όπως κάνει η δεξιά συγκυβέρνηση. Πρέπει με δύναμη να απαιτήσουμε άμεσα να γίνουν αποδεκτές οι πολιτικές ευθύνες αυτών των θανάτων, που στην ουσία αποτελούν δολοφονίες από τις αρμόδιες υπηρεσίες

Η Κοινωνική Σύνταξη: Μια ακόμα περίπτωση ασυδοσίας της Δεξιάς Συγκυβέρνησης

Ως κίνηση του αριστερού ριζοσπαστικού χώρου, η ΕΡΑΣ τονίζουμε κατ’ αρχή ότι πολλές από τις αποφάσεις ή δράσεις της κυβέρνησης χρησιμοποιούνται με τη συνέργεια και των ΜΜΕ, ως τρόποι απόσπασης της προσοχής της κοινής γνώμης από το σύνολο της πολιτικής της λιτότητας και της αναδιανομής του εθνικού πλούτου προς όφελος της πλουτοκρατίας. Πρόκειται για μια πολιτική σαλαμοποίησης που στοχεύει στη απομόνωση του κάθε θέματος από το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται. Η πολιτική αυτή δημιουργεί εμπόδια στη δημιουργία ενός μετώπου κοινωνικής αντίστασης εφ’ όλης της ύλης που είναι αναγκαίο για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής.

Στο στόχαστρο αυτή τη φορά είναι η κοινωνική σύνταξη η οποία παίρνει διαστάσεις πρώτου θέματος για μια περίπου εβδομάδα. Η θέση της κυβέρνησης είναι ότι πρέπει να μειωθεί το συνολικό ποσό που δίνεται για το σκοπό αυτό κατά δέκα εκ ευρώ. Η μείωση του συγκεκριμένου κονδυλίου έχει ήδη εγκριθεί, πολύ πρόσφατα, ως μέρος των προϋπολογισμών από τα κόμματα της συγκυβέρνησης, πολλά στελέχη των οποίων μπροστά στη λαϊκή κατακραυγή, καμώνονται τους ανήξερους.

Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνική σύνταξη είναι ένα μέτρο που προώθησε και υλοποίησε η κυβέρνηση Κληρίδη, στηριγμένη απ’ όλα τα κόμματα, για να αναγνωρίσει τον κοινωνικό και οικονομικό ρόλο των οικοκυρών και τη γενική τους συμβολή στη σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα.

Η συγκεκριμένη ρύθμιση έγινε επί σκοπού για όλες τις οικοκυρές χωρίς εξαιρέσεις, για να υπογραμμίσει ακριβώς το ρόλο της οικοκυράς ως παραγωγικά εργαζόμενης είτε είναι πλούσια είτε φτωχή. Δυστυχώς δεν είχε γίνει καμιά πρόβλεψη για τους άνδρες που έμεναν στο σπίτι ενώ εργαζόταν η γυναίκα. Φυσικά η μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που επηρεάζονται ανήκουν στα λαϊκά στρώματα. Οι εκατομμυριούχοι είναι λίγοι και οι γυναίκες τους που δεν εργάζονται εκτός οικίας ακόμα λιγότερες.

Η αναφορά λοιπόν στις λίγες ευκατάστατες νοικοκυρές αποτελεί κουτοπονηριά που αναπαράγουν τα στρατευμένα παπαγαλάκια της κυβέρνησης. Αν υποθέσουμε για παράδειγμα ότι μια ευκατάστατη κυρία παίρνει κοινωνική σύνταξη ως οικοκυρά δεν βλέπουμε γιατί να της αφαιρεθεί αλλά επίσης δεν βλέπουμε γιατί να μην φορολογηθεί ο πλούτος που είναι γύρω της και είναι είτε αφορολόγητος είτε υποφορολογημένος.

Τα περί στοχεύσεων της μνημονιακής συγκυβέρνησης αποτελούν το φερετζέ που συγκαλύπτει την πολιτική της αποφυγής φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου και της μεγάλης ιδιοκτησίας και εξαντλεί τα οποιαδήποτε περιθώρια έχει αναφορικά με τις μειώσεις μισθών συντάξεων και διαφόρων επιδομάτων. Πέραν της αδικίας που χαρακτηρίζει αυτή την πολιτική, πρόκειται και για μια ανόητη επιλογή διότι κυνηγά τα ψίχουλα που μπορεί να μαζέψει από τα φτωχά στρώματα και αφήνει το ψωμί σωστό.

Από τον Αλή Μπαμπά και τους 40 κλέφτες στον Νίκο Αναστασιάδη και τα 40 προσχέδια λύσης

Η γελοιότητα της πολιτικής ηγεσίας της Ε/Κυπριακής Δεξιάς

Από την πρώτη στιγμή της προεδρίας Αναστασιάδη φάνηκε με σαφήνεια η πολιτική κωλυσιεργίας που θα ακολουθούσε στο Κυπριακό. Σε πρώτη φάση πήρε "αναστολή" λόγω κρίσης και στη συνέχεια βάλθηκε να διορίζει διαμεσολαβητές και ομάδες εργασίας, στοχεύοντας σε χρονοβόρες διαδικασίες, όπως την Πηνελόπη που κεντούσε 40 να πούμε χρόνια το σάβανο του Οδυσσέα (και το ξεκεντούσε το βράδυ). Ενώ το παράθυρο για λύση του Κυπριακού κλείνει μέχρι τον Μάρτιο, ο Νίκος Αναστασιάδης φέρνει και ξαναφέρνει στο προσκήνιο μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Κατ' ακρίβεια, η συγκεκριμένη πολιτική ήταν σαφής από τη στιγμή που το ΔΗΚΟ εγκατέλειψε την κυβέρνηση Χριστόφια, οπότε ο Νίκος Αναστασιάδης άρχισε να μπλέκει μία δηκοδησυκή πολιτική. Το νέο προσωπείο Αναστασιάδη επιχειρούσε για αρκετό καιρό να διασκεδάσει με μεγάλη δόση αγαθότητας το κεντρο-φιλελεύθερο κομμάτι του ΔΗΣΥ που τώρα παραδέρνει σ' ένα πέλαγος αμηχανίας.

Ενώ σήμερα ο κύριος Αναστασιάδης προβάλλει ως κεντρικό αίτημα το διάλογο για λύση και όχι το διάλογο για το διάλογο, εξαντλεί τα περιθώρια της συζήτησης σε ένα διάλογο για την εξεύρεση βάσης των συνομιλιών (κοινό ανακοινωθέν). Έτσι αντί να έχουμε διάλογο για το διάλογο έχουμε «διάλογο για διάλογο» για τα προσχέδια κοινού ανακοινωθέντος. Έτσι σπαταλήθηκαν τρεις από τους έξι μήνες που αποτελούσαν το «παράθυρο ευκαιρίας», κατασκευάζοντας σαράντα προσχέδια για να γίνει ο διάλογος «ουσιαστικός». Και φυσικά τα σαράντα προσχέδια είναι πολύ πίσω από το σημείο που είχε φτάσει η διαπραγμάτευση  μεταξύ Χριστόφια–Ταλάτ, όπως πίσω είναι και από το έγγραφο των συγκλίσεων του Ντάουνερ. Για πολλοστή φορά στην ιστορία των δικοινοτικών συνομιλιών, η ελληνοκυπριακή πλευρά καταναλώνει περισσή ενέργεια στην εξόντωση των απεσταλμένων των Ηνωμένων Εθνών ή στην υπόσκαψη των Γενικών Γραμματέων του Οργανισμού. Για ακόμα μια φορά οι εκπρόσωποι των Ηνωμένων Εθνών «δεν αντιπροσωπεύουν ικανοποιητικά» τα ψηφίσματα και τις θέσεις του οργανισμού.

Ο Νίκος Αναστασιάδης επιστρέφει από την Αγγλία ανεμίζοντας ως «επιτυχία» τη δήλωση του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών ότι υποστηρίζει μία και μόνη κυριαρχία στο Κυπριακό. Καμώνεται πως ξεχνά όμως ότι, με βάση τη θέση αυτή, τόσο η Βρετανία όσο και ο ίδιος ο κύριος Αναστασιάδης υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν. Για την ακρίβεια ο κύριος Αναστασιάδης πρέπει να εξηγήσει τους λόγους που εγκατέλειψε το σχέδιο Ανάν, τουλάχιστον όσον αφορά το θέμα της μίας κυριαρχίας. Εάν τον ικανοποιούσε τότε η αναφορά του σχεδίου στην κυριαρχία λογικά πρέπει να τον ικανοποιεί και τώρα. Γιατί σήμερα αναζητεί καινούριες βάσεις διαλόγου;

Φυσικά τίθεται μια σειρά ερωτημάτων από τα οποία κάποια μπορεί να θεωρηθούν και λογικά: όπως π.χ. μία αναμονή για να ξεκαθαρίσει η κρίση εξουσίας στην Τουρκία, όπως μία βολιδοσκόπηση τυχόν αλλαγής των συσχετισμών δυνάμεων λόγω της ανεύρεσης υδρογονανθράκων, ή όπως ακόμα μία αναμονή για να ξεκαθαρίσει η αστάθεια στη Συρία και την Αίγυπτο και, τέλος, μία αναμονή για να αξιολογηθεί η τυχόν αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Κύπρου ως αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Δύσης. Εν πάση περιπτώσει, η σοβαρότερη εξήγηση είναι η καλλιέργεια χωριστικής συνείδησης στην ελληνοκυπριακή κοινότητα που κάνει δύσκολη οποιαδήποτε λύση προνοεί ειρηνική επανένωση και συνύπαρξη με τους τουρκοκύπριους. Εξάλλου η κυρίαρχη ιδεολογία μετά την εγκατάλειψη της ένωσης ήταν η επικυριαρχία των ελληνοκυπρίων επί των τουρκοκυπρίων.

Οι πολιτικές που περιγράψαμε διευκολύνουν και αναπτύσσουν την αρνητική θέση της τουρκικής κυβέρνησης και τρέφουν τη φοβία της τουρκοκυπριακής εθνικιστικής παράταξης προς τους ελληνοκύπριους.

Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι οι πολιτικές ηγεσίες ήταν και είναι πάντα δημιουργοί και συντηρητές της κρίσης, δημιουργοί και συντηρητές της διακοινοτικής αντιπαράθεσης και δεν είναι σε θέση να την επιλύσουν. Η μοναδική ελπίδα για να πάρει το Κυπριακό διαφορετικό δρόμο από εκείνο που χάραξε το πραξικόπημα και η εισβολή, είναι η ανάπτυξη ενός διακοινοτικού-λαϊκού τρίτου πόλου που θα ανατρέψει τη χρησιμοποίηση του Κυπριακού ως οχήματος επιβολής των εξουσιών πάνω στις κοινότητες.

Κλείνοντας, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε επίσης ότι ο Νίκος Αναστασιάδης παραφουσκώνει τα όποια αποτελέσματα ισχυρίζεται ότι πέτυχε με την επίσκεψή του στο Λονδίνο, για να καλύψει το χάος που επικρατεί στην οικονομία, το διαφαινόμενο αδιέξοδο στο Κυπριακό και τις ζημιές που θα προκύψουν από αυτό, όπως επίσης και τη ντροπιαστική για τον κυπριακό λαό κατάσταση που επικρατεί στις φυλακές.

 

Το κραχ του 1929 και το σήμερα- μέρος Β

Είναι απίστευτο, αλλά την ίδια στιγμή που στην Ευρώπη επιβάλλουν λιτότητα, με τον απόλυτο ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει άλλη πορεία, στις ΗΠΑ, προς το παρόν τουλάχιστον, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Αποτυγχάνοντας όμως και στις δύο περιπτώσεις να έχουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα, διότι τα πράγματα είναι πολύ πιο βαθιά. Έχουν να κάνουν με τα βασικά συμπεράσματα της μαρξιστικής ανάλυσης για την οικονομία, τις άλυτες αντιφάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης που οδηγούν σε αξεπέραστη κρίση.   

ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

Οι δυνάμεις της αγοράς.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ότι δοκιμάζεται τώρα, έχει ήδη δοκιμαστεί την περίοδο μετά το κραχ του 1929. Τα εμπορικά μέτρα που ξεκίνησαν με τον δασμό Smoot-Hawley στις ΗΠΑ και που ακολουθήθηκε με παρόμοια μέτρα από όλους, οδήγησαν στην κατάρρευση του παγκόσμιου εμπορίου. Μεταξύ του 1929 και του 1932 συρρικνώθηκε κατά το απίστευτο, χωρίς προηγούμενο ποσοστό των 2/3 περίπου.

Στο ίδιο διάστημα, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1931, η Βρετανία, η κύρια καπιταλιστική χώρα του πλανήτη ακόμα, εγκαταλείπει την ισοτιμία χρυσού. Κάτι ανάλογο με την πολιτική εγκατάλειψης του ευρώ. Δημιουργείτε πανικός παγκόσμια.  Τα  233 χρόνια σταθερότητας στις παγκόσμιες συναλλαγές- με εξαίρεση διαλλείματα πολέμων- κατά τα οποία οι σταθερές ισοτιμίες ποτέ δεν θεωρήθηκαν παράγοντας κρίσης, έφτασαν στο τέλος τους.

Άφησαν, ταυτόχρονα, την αγορά να στεγνώσει από χρήμα. Οι νόμοι της έπρεπε να αφεθούν απερίσπαστοι να λειτουργήσουν εξυγιαντικά. Αυτή ήταν η γενική πολιτική μέχρι το 1932, όταν η βιομηχανική παραγωγή στις ΗΠΑ καταβαραθρώθηκε κατά 54% σε σχέση με το 1929 και η ανεργία ανέβηκε στα 12 με 15 εκατομμύρια, ή στο 25 με 30%. Μέχρι το 1933, 11,000 από τις 25,000 τράπεζες είχαν καταρρεύσει.

Αντιστροφή πολιτικής.

Με την εκλογή του το 1932, ο Franklin D. Roosevelt, αντιστρέφει αυτή την πολιτική, προχωρώντας σε μαζικές κρατικές παρεμβάσεις και χρηματοδότηση μεγάλων έργων. Ταυτόχρονα εισάγει μια σειρά κανονισμών για έλεγχο των τραπεζών και γενικά της οικονομικής δραστηριότητας. Παρόλη όμως την αύξηση της κυβερνητικής χρηματοδότησης κατά 30%( 46% σε πραγματικούς αριθμούς λαμβάνοντας υπόψη την μείωση των τιμών της περιόδου) η μαζική ανεργία και το στάλομα της οικονομικής δραστηριότητας, σε κάπως μικρότερη κλίμακα, παρέμειναν αθεράπευτα. Και ακόμα χειρότερα, τα χρόνια 1937-38 σημαδεύονται από νέα κατάρρευση.

Όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Με πιο τραγική περίπτωση την Γερμανία όπου με το  1932, η ανεργία φτάνει τα 6 εκατομμύρια, ή 25% της εργατικής δύναμης. Ο πληθωρισμός καταγράφει  1 δις% (σωστά διαβάσατε, 1δις%, ότι και να σημαίνει αυτό) και το έδαφος προετοιμάζεται για την άνοδο του Φασισμού στην εξουσία, του πιο βάρβαρου ίσως φαινομένου στην ανθρώπινη ιστορία.

ΑΔΙΕΞΟΔΑ.

Καμιά ανταπόκριση σε γνωστές θεραπείες.

Μετά το κραχ του 1929, η παγκόσμια οικονομία, η ευρωπαϊκή, η αμερικανική, δεν ανταποκρίνονταν σε καμιά θεραπεία. Οι νόμοι της αγοράς, που στα προηγούμενα 150 τόσα χρόνια καπιταλιστικής οικονομίας έβαζαν τα πράγματα σε τάξη, όχι χωρίς μεγάλα Κόστα φυσικά για τις ζωές των ανθρώπων, αδυνατούσαν τώρα να έχουν αποτέλεσμα. Το ίδιο και οι κρατικές παρεμβάσεις στις οποίες κατέφυγαν μαζικά με το 1932. Ο Υπουργός Οικονομικών Henry Morganthau, Jr., το 1939 διατύπωσε με σχετική απελπισία ότι, 8 χρόνια χρηματοδοτήσεων από το πρόγραμμα του New Deal και επανειλημμένες  προσπάθειες στήριξης της βιομηχανίας, είχαν σαν αποτέλεσμα «όση ανεργία είχαμε και όταν ξεκινούσαμε… και ένα τεράστιο χρέος στα χέρια μας».

Το ίδιο αδιέξοδη ήταν και η διακοπή των σταθερών ισοτιμιών και οι ανταγωνιστικές υποτιμήσεις. Όπως και οι εμπορικοί πόλεμοι.  Αν με το 1938 η Ευρώπη δεν έμπαινε στην υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων, σε οικονομία δηλαδή παραγωγής όπλων( κάτι που ο Χίτλερ είχε κάνει από το 1933, διασώζοντας προσωρινά την οικονομία αλλά κάνοντας τον πόλεμο αναπόφευκτο), και λίγο αργότερα οι ΗΠΑ, η ανθρωπότητα ήταν μπροστά στο φάσμα ενός νέου 1929, ακόμα βαθύτερου.

Ο εντοπισμός των λόγων της κρίσης, ακόμη εκκρεμεί. Ακόμα και μέχρι σήμερα, οι υποστηρικτές της πολιτικής των δυνάμεων της αγοράς, αποδίδουν την ευθύνη της συνέχισης της κρίσης στο ότι δεν αφέθηκε αρκετός χρόνος σε αυτές τις δυνάμεις να συντελέσουν το έργο τους. Και οι υποστηρικτές των κρατικών παρεμβάσεων, των ελλειμματικών προϋπολογισμών και της βαριάς χρηματοδότης, ότι αυτά δεν έγιναν στον απαιτούμενο βαθμό.

Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Σωτήρης Βλάχος.