Το κραχ του 1929 και το σήμερα- μέρος Α

Η παταγώδης αποτυχία των μέτρων λιτότητας να φέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα, κάνει την έξοδο από την ευρωζώνη να αναδύεται σαν επιλογή. Οι συζητήσεις για εγκατάλειψη του Ευρώ, για να γίνουν δυνατοί οι νομισματικοί και εμπορικοί πόλεμοι,( αλλά και η ανεξάρτητη νομισματική πολιτική) μπαίνουν ξανά στην ημερήσια ατζέντα όλης της Ευρώπης. Για να θυμίσουν όμως με φόβο το 1929, ή καλύτερα, το 1931. Όταν ο δασμός Smoot-Hawley στις ΗΠΑ, αποτέλεσε την αρχή των ανελέητων εμπορικών πολέμων μεταξύ των εθνών, που ενώ απότυχαν να σώσουν οποιαδήποτε οικονομία, ‘κατάφεραν’, ωστόσο, να μετατρέψουν τους εμπορικούς σε παγκόσμιο, πραγματικό πόλεμο.

Η παγκόσμια οικονομία τότε κατακερματίστηκε σε εμπορικά μπλοκ που καθορίστηκαν από τις πολιτικές συμμαχίες της εποχής και το νόμισμα με το οποίο συναλλάσσονταν. Όσο όμως και αν τεκμηριώθηκαν θεωρητικά, οικονομικά και πολιτικά, κανένας δεν βοηθήθηκε.

Η Ιαπωνία σήμερα μπήκε σε επεκτατική νομισματική πολιτική. Αυξάνει την κυκλοφορία χρήματος ελπίζοντας ότι αυτό θα βοηθήσει τις επενδύσεις και την κατανάλωση- μια από τις δυνατότητες που επιδιώκουν όσοι θέλουν ρήξη με το Ευρώ. Ενώ όμως κατάφερε την δημιουργία ρεκόρ φτηνού γιεν, αποκτώντας ένα πολύ πρόσκαιρο πλεονέκτημα, δημιούργησε, ταυτόχρονα, δραματική αύξηση των εντάσεων στις σχέσεις με τις άλλες χώρες.

Η Κορέα απείλησε με «ενεργητική αντίδραση», η Ρωσία προειδοποιεί με ανάλογη υποτίμηση, η Βενεζουέλα έχει ήδη ανακοινώσει μεγάλη υποτίμηση του δικού της νομίσματος, και η Αργεντινή ακολουθεί, πιθανότατα σύντομα.

Η ευρωζώνη είναι ξανά μοιρασμένη μεταξύ της Γαλλίας που απαιτεί άμεση αντίδραση για μείωση της αξίας του Ευρώ, και της Γερμανίας που προς το παρόν εναντιώνεται σε πολιτική παρέμβαση στο ζήτημα. Με τον Jens Weidmann, πρόεδρο της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, να προειδοποιεί ότι η αυξανόμενη πολιτική παρέμβαση στο ζήτημα των ισοτιμιών των νομισμάτων ανοίγει μια «παγκόσμια κούρσα προς τον πάτο». Μια προειδοποίηση που θυμίζει με δραματικό τρόπο όσα είχαν ακολουθήσει το 1929.

Και οι ΗΠΑ παίζουν επικίνδυνα το παιγνίδι. Με διαδοχικές ενέσεις ρευστού στην οικονομία(quantitative easing,) πλημυρίζουν το κόσμο με δολάρια, σπρώχνοντας έτσι την τιμή του προς τα κάτω. Αντί να αποφασίσουν υποτίμηση, την προκαλούν με αυτό τον τρόπο. Ότι κάνει και η Ιαπωνία. Αντιδρά όμως η Βραζιλία, η Ελβετία και άλλοι, με διαδοχικές παρεμβάσεις στις αγορές για να προφυλάξουν τα νομίσματα τους από ανατίμηση, από το να γίνουν πιο ακριβά, αυτό δηλαδή που η πολιτική των ΗΠΑ επιδιώκει.

Ποιος μπορεί να ελπίζει τι από τέτοια κούρσα ανταγωνιστικών υποτιμήσεων;

Πίσω από την πολιτική των ΗΠΑ είναι ο Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής (Κεντρικής) Τράπεζας της Αμερικής, Ben Bernanke. Το δοκτοράτο του στα οικονομικά το πήρε με διατριβή πάνω στο το κραχ του 1929. Καταλήγοντας στο βασικό συμπέρασμα ότι η οικονομική πολιτική που ακολουθήθηκε τότε, με περιοριστικές πολιτικές αντί με επέκταση της χρηματοδότησης, ήταν ο κύριος παράγοντας που έκανε την κρίση μετά το 1929 τόσο βαθιά. «Η κατάρρευση της παροχής χρήματος, μετέτρεψε μια όχι ιδιαίτερα δύσκολη ύφεση( a run-of-the-mill recession) σε κρίση που εμφανίζεται μια φορά στην ζωή μας».

Ο Bernanke υποστηρίζει ότι οι ισοτιμίες νομισμάτων της τότε εποχής, που ήταν δεμένα με το χρυσό, ήταν καταστροφή. Ότι υποστηρίζουν όσοι βλέπουν το Ευρώ σαν την πηγή του κακού, αφού το κοινό νόμισμα είναι, ας το βάλουμε έτσι, μια απόλυτη ισοτιμία. Και χωρίς τέτοιους περιορισμούς τώρα προχωρεί ο Bernanke σε απίστευτη επέκταση της χρηματοδότησης για να λύση το πρόβλημα.

Όμως η ίδια η ζωή έχει διαψεύσει τον Bernanke, ισχυρίστηκε στις 13 Αυγούστου του 2013 ο οικονομολόγος Δρα Jim Willie,που ήταν καλεσμένος στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα Trunews των ΗΠΑ. Από εκεί κάλεσε για απόσυρση της διατριβής του Ben Bernanke και διαγραφή του δοκτοράτου του, αφού οι πολικές του έχουν αποτύχει να βγάλουν την χώρα από την κρίση. Αντίθετα, την έχουν φέρει στο χείλος ενός ακόμη οικονομικού γκρεμού.

Είναι απίστευτο, αλλά την ίδια στιγμή που στην Ευρώπη επιβάλλουν λιτότητα, με τον απόλυτο ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει άλλη πορεία, στις ΗΠΑ, προς το παρόν τουλάχιστον, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Αποτυγχάνοντας όμως και στις δύο περιπτώσεις να έχουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα, διότι τα πράγματα είναι πολύ πιο βαθιά. Έχουν να κάνουν με τα βασικά συμπεράσματα της μαρξιστικής ανάλυσης για την οικονομία, τις άλυτες αντιφάσεις τις καπιταλιστικής ανάπτυξης που οδηγούν σε αξεπέραστη κρίση. 

Σωτήρης Βλάχος

Με σεβασμό στους ανθρώπους που πεθαίνουν μόνοι τους στις φυλακές και στο στρατό

8 Ιανουαρίου 2014

Και μικρή αναφορά σ’ ένα πόλεμο που καμωνόμαστε πως είναι μακριά μας

 

Οι τρεις αυτοκτονίες που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου στις φυλακές και τα κρατητήρια της Δημοκρατίας έφεραν κατά τρόπο εξόφθαλμο στη δημοσιότητα το ζήτημα των συνθηκών κράτησης στο λεγόμενο σωφρονιστικό σύστημα, αλλά και την απόγνωση στην οποία οδηγούνται οι πολιτικοί ή οικονομικοί πρόσφυγες που έχουν την ατυχία να βρεθούν ή να «κολλήσουν» στη δουλοπρεπώς φιλόξενη χώρα μας σε όσους έχουν λεφτά και σκληρά αφιλόξενη σε όσους χρειάζονται καταφύγιο και βοήθεια. Οι αυτοκτονίες αποτελούν όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό την κορφή του παγόβουνου. Πολύ περισσότερα άτομα επιβιώνουν μεν αλλά με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική τους υγεία.

Στη μίζερη χώρα της αποσιώπησης στην οποία ζούμε, πρέπει να σημειώσουμε ως θετικό – όσο οξύμωρο και αν είναι – το ότι τα ΜΜΕ δημοσιοποίησαν την υπόθεση και υποχρέωσαν και τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τη Διεύθυνση των φυλακών να δεχτούν ότι υπάρχει πρόβλημα, χωρίς ωστόσο μέχρι στιγμής να μας πουν κάτι κατ’ ελάχιστο πειστικό για τα σχέδια αντιμετώπισης του ζητήματος. Να υπενθυμίσουμε ότι 200 κρατούμενοι κάνουν απεργία στις φυλακές και τέσσερα άτομα, αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, είναι σε απεργία πείνας εδώ και σαράντα μέρες. Δύο απ’ αυτούς μετέτρεψαν από την Τρίτη την απεργία πείνας σε απεργία πείνας και δίψας μπροστά από το Υπουργείο Εσωτερικών, στο οποίο ο Σωκράτης Χάσικος συνεχίζει απτόητος να "υποστηρίζει" τα ανθρώπινα δικαιώματα που οι μη κυβερνητικές οργανώσεις … «παράγουν».

Επειδή ο νέος των 22 ετών που αυτοκτόνησε πρόσφατα κατάγεται από την εμπόλεμη γειτονική Συρία και, όπως φαίνεται από τις πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν, η απόγνωσή του σχετίζεται με την τύχη των δικών του που παραμένουν στη χώρα τους, θα ήταν χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι οι παντός είδους υπεύθυνοι στις διάφορες υπηρεσίες είναι περίπου 60 χρονών. Το 1974 ήταν συνομήλικοι αυτού του παιδιού που επέλεξε να φύγει από τούτο τον κόσμο. Προφανώς δεν ανήκουν ούτε σε όσους αυτοκτόνησαν ούτε σε όσους σκοτώθηκαν. Οι μισοί όμως περίπου από αυτούς έζησαν στις τσαντιρουπόλεις και τράφηκαν για μερικά χρόνια με αλεύρι και κονσέρβες της διεθνούς βοήθειας. Κάποιοι έζησαν ως νόμιμοι ή παράνομοι μετανάστες σε άλλες χώρες και σπούδασαν εργαζόμενοι ή και με έκτακτα βοηθήματα. Πολλοί πληγωμένοι θεραπεύτηκαν σε νοσοκομεία του εξωτερικού. Δεν θα θέσουμε το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να απωθήσει κανείς την ιστορική μνήμη σε τόσο βαθμό, γιατί η απάντηση είναι προφανής: είναι και παραείναι δυνατόν αφού το βλέπουμε να συμβαίνει. Δικαιούμαστε όμως και είμαστε υποχρεωμένοι παράλληλα ως λαός να διεκδικούμε πιο ανθρώπινες συμπεριφορές από τους κρατούντες.

Και αφού είμαστε στο κρίσιμο θέμα των αυτοκτονιών καλούμε ακόμα μια φορά τους αρμόδιους και την Επίτροπο Διοίκησης να ασχοληθεί με το ζήτημα αυτό στην Εθνική Φρουρά. Είναι κοινό μυστικό ότι η κατάσταση εκεί είναι πολύ πιο σοβαρή από ότι στις φυλακές. Τα μέτρα που υποθέτουμε ότι λαμβάνονται δεν φαίνεται δυστυχώς να δίνουν ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Διακήρυξη ΕΡΑΣ για το 2014

3 Ιανουαρίου 2014

Οι φωταψίες και τα βεγγαλικά που φώτισαν τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου με τον ερχομό του νέου χρόνου αποτελούσαν μια μάταιη προσπάθεια να φωτίσουν έναν κόσμο που περνά την πιο σκοτεινή φάση της ιστορίας του μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Την ίδια στιγμή που οι άρχοντες της γης έπαιζαν με τα βεγγαλικά που κάποτε αποτελούσαν δείκτη υψηλού βιοτικού επιπέδου, εξάγγελλαν παράλληλα νέα μέτρα λιτότητας σε βάρος των μισθωτών και των εργαζομένων.

Στη χώρα μας, προκεχωρημένο  φυλάκιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, εξαγγέλθηκαν ήδη νέες μειώσεις μισθών, συντάξεων, κοινωνικών ωφελημάτων, αποκοπές στην παιδεία και την υγεία και νέες φορολογίες. Ο νέος προϋπολογισμός αποτελεί μία σαφή πολιτική μεταφοράς των ζημιών της κρίσης στους εργαζόμενους πολίτες.

Η αναμενόμενη από την ίδια την κυβέρνηση περαιτέρω πτώση του βιοτικού επιπέδου το 2014  θα είναι μεγαλύτερη απ’ όσο θέλουν να παραδεχτούν  οι εντολοδόχοι της Τρόικας, που κατευθύνουν τις τύχες μας καθιστώντας τη χώρα μας μια ακόμα αποικία χρέους.

Ο Κυπριακός λαός υφίσταται μία άνευ προηγουμένου επίθεση στους όρους διαβίωσης και εργασίας του. Δυστυχώς, η κοινωνική ειρήνη που επικράτησε για αρκετές δεκαετίες έχει πλήξει σε μεγάλο βαθμό τα αντανακλαστικά τού εργατικού κινήματος, το οποίο περιορίστηκε σε μερικές διαδηλώσεις, και αυτές χωρίς στόχο και χωρίς συνέχεια, γεγονός που εξέθρεψε τη θρασύτητα της κυπριακής πλουτοκρατίας, η οποία γίνεται όλο και πιο επιθετική και αλαζονική, με αποτέλεσμα μία άνευ προηγουμένου ανεργία, ανασφαλή εργασία  και πτώση των απολαβών σε τριτοκοσμικό επίπεδο. Αυτή η τάση θα συνεχιστεί αν οι Kύπριοι εργαζόμενοι δεν ξεπεράσουν την αμηχανία, την απαισιοδοξία και το φόβο που προκαλεί η πρωτόγνωρη κρίση του  συστήματος.

Η ΕΡΑΣ καλεί τους εργαζόμενους να ξεπεράσουμε σύντομα τη «στάση αναμονής» και να μετατρέψουμε όλοι μαζί την αγωνία και την απαισιοδοξία σε αγώνα και ελπίδα. Για πολλές δεκαετίες ακούαμε σχεδόν μόνο συνθηματικά την ανάγκη ενότητας και αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζόμενους ως αναγκαία προϋπόθεση για να πάει ο κόσμος μπροστά. Τώρα είναι η ώρα να δώσουμε σάρκα και οστά στα συνθήματα και να τα μετατρέψουμε σε ένα κοινωνικό μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης ενάντια στην κτηνωδία της οικονομικής ολιγαρχίας. Τώρα είναι η ώρα να επιβάλουμε αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου προς όφελος  των εργαζομένων και όχι των τραπεζιτών και των Developers.

Η ΕΡΑΣ καλεί σε καθημερινό αγώνα τους εργαζόμενους  τονίζοντας ότι,  όπως έχουν τα πράγματα, θα πρέπει οι ίδιοι να εξωθήσουν τις οργανώσεις και τα συνδικάτα τους και τις όποιες άλλες συλλογικότητές τους, να ανεβάσουν τους τόνους της κοινωνικής αντίστασης και διεκδίκησης.

·                    Ζητούμε άμεση αποκατάσταση των χαμηλών και μεσαίων μισθών, συντάξεων και κοινωνικών απολαβών.

·                    Ζητούμε αύξηση των προϋπολογισμών για την παιδεία και την υγεία.

·                    Ζητούμε αύξηση της συμμετοχής της κεφαλαιοκρατίας στο ταμείο αλληλεγγύης και περαιτέρω φορολόγηση του πλούτου.

·                    Ζητούμε μείωση των στρατιωτικών δαπανών.

·                    Ζητούμε κατάργηση όλων των προνομίων των «λευκών κολάρων» του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

·                    Ζητούμε άμεση κρατικοποίηση των τραπεζών και δημοκρατικό έλεγχο, για να μπορέσουμε να διοχετεύσουμε τα αναγκαία κεφάλαια στην ανάπτυξη, προς όφελος της κοινωνίας.

·                    Ζητούμε εξυγίανση των δημόσιων οργανισμών από τα κακώς έχοντα του πελατειακού κράτους, ενδυνάμωσή τους και δημοκρατικό έλεγχο από αντιπροσώπους της κοινωνίας.

Στο πνεύμα των κοινωνικών αγώνων που προτείνουμε και τους αναμένουμε ως κοινωνική αναγκαιότητα, θα πρέπει να εντάξουμε και τον αγώνα για την απόσυρση των ξένων στρατών και την επανένωση της πατρίδας μας.  Όχι πια ως θεατές-υποστηρικτές μιας μυστικής, ατελέσφορης, ανειλικρινούς και φοβικής διπλωματικής διαδικασίας, αλλά ως λαϊκή επιδίωξη ενός κοινού ασυμβίβαστου δικοινοτικού μετώπου πάλης που θα ενώσει τον κόσμο στη βάση του σ’ ένα ομοσπονδιακό μοντέλο αλληλοσεβασμού των κοινοτήτων και ανατροπής της εθνικιστικής παράδοσης και πολιτικής.

Χρόνια πολλά και αγωνιστικά! 

Ίδρυση μονάδας εκποίησης ακινήτων από την Τράπεζα Κύπρου

Μόλις πρόσφατα, πληροφορηθήκαμε την δημιουργία ειδικής μονάδας της Τράπεζας Κύπρου που θα διαχειρίζεται περιουσίες που θα κατάσχει λόγο της μη αποπληρωμής δανείων. Η συνέχιση όμως της διατύπωσης για «κατάσχεση περιουσιών», έτσι γενικά, χωρίς κατηγοριοποίηση τους, επιβεβαιώνει τις ανησυχίες μας για ετοιμασία επίθεσης της Τράπεζας ενάντια στην ίδια την κοινωνία.

Στις περιουσίες πελατών της τράπεζας συμπεριλαμβάνονται ακίνητα εκατοντάδων εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ που κτίστηκαν με ακραία απαράδεκτο δανεισμό σε πολυεκατομμυριούχους, χωρίς εγγυήσεις και εξασφάλιση, όπως έμαθε το πλατύ κοινό με τις αποκαλύψεις της τελευταίας περιόδου. Σε τέτοιες περιπτώσεις όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επιβάλλεται η κατάσχεση περιουσιών προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Κατάσχεση φυσικά που ούτε και εμείς σαν κίνημα θα δεχόμασταν να αφαιρει το δικαίωμα στην πρώτη κατοικία. Το ίδιο ισχύει και για τους υπευθύνους των τραπεζών, των οποίων οι αποφάσεις και ενέργειες συμπεριλαμβάνονται στα αίτια της κρίσης. Πρέπει να υπάρξουν τιμωρίες, που πρέπει να προσχωρούν μέχρι και κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων από αυτούς που πήραν τις αποφάσεις.

Η κατάσχεση όμως περιουσιών που αφορούν πρώτη κατοικία και επαγγελματική στέγη από απλούς ανθρώπους που η κρίση κατέστησε ανίκανους να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους και στην αποπληρωμή των δανείων τους, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η κατάσχεση πρώτης κατοικίας και επαγγελματικής στέγης δεν αποτελεί μόνο ενέργεια βαρβαρότητας αλλά και ακραία άδικη προσέγγιση σε ανθρώπους που έχουν για μια ζωή ανταποκριθεί σε όλες τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην κοινωνία.

Και που σταμάτησαν να το κάνουν όταν η ίδια η κοινωνία τους στέρησε το δικαίωμα στην εργασία. Δεν αμφιβάλλουμε ότι η κατάσταση των τραπεζών, όπως και της γενικότερης οικονομίας, είναι δεινή. Όπως δεν αμφιβάλουμε ότι η Τράπεζα Κύπρου πιθανών να «πνέει τα λοίσθια». Ακόμα όμως και παραβλέποντας την αφόρητη αδικία της εκποίησης πρώτης κατοικίας και επαγγελματικής στέγης, ούτε και από οικονομικής άποψης υπάρχει οποιοδήποτε νόημα στην γενική πολιτική εκποίησης περιουσιών.

Οι μεγάλες ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες ταυτίστηκαν με τον τζόγο την διαφθορά και την διαπλοκή, στοιχεία τα οποία τις οδήγησαν στην κατάρρευση φορτώνοντας τις ζημιές στην κοινωνία. Με τις πιο πάνω εξαγγελίες της η τράπεζα Κύπρου αποδεικνύει ότι θα συνεχίζει να επιτίθεται και να απομυζά τους άνεργους και δυσπραγούντες και να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας παίζοντας ένα καθαρά αντιδραστικό κοινωνικό ρόλο.

Η κατάσχεση επαγγελματικής στέγης από χιλιάδες μικρομεσαίους, είναι πράξη οικονομικής αυτοκτονίας της ίδιας της κοινωνίας, που θα στερεί από τον εαυτό της οποιαδήποτε δυνατότητα οικονομικής ανάπτυξης- και καθόλου δεν εμπίπτει στα πλαίσια της τόσο βαρύγδουπης έκκλησης του κου Hourican, Εκτελεστικού Διευθυντή της Τράπεζας Κύπρου, για επαγγελματικό χειρισμό των προβληματικών δανείων.

Το κίνημα μας έχει ήδη επεξεργαστεί συγκεκριμένες προτάσεις. Σε αυτές τις προτάσεις, που είμαστε διατεθειμένοι να τις αναπτύξουμε οπουδήποτε, θέλουμε πάνω από όλα να κάνουμε ξεκάθαρα δυο πράγματα: α. Ότι δεν θέλουμε να αποποιηθούμε των ατομικών υποχρεώσεων οποιουδήποτε απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και την υποχρέωση του να επιστρέψει ότι δανείστηκε, όταν αυτό θα είναι δυνατό, και β. Ότι, ταυτόχρονα, δεν θα επιτρέψουμε, θα αγωνιστούμε όσο μπορούμε, ώστε κανένας άνθρωπος να μείνει χωρίς κατοικία και επαγγελματική στέγη διότι τα παγκόσμια παιγνίδια των τραπεζών και των κερδοσκόπων του στέρησαν το δικαίωμα στην εργασία.

Αν οι τράπεζες είναι αδύνατο να σωθούν στα χέρια ιδιωτών, χωρίς να ξεπουληθεί, να καταστραφεί ολόκληρη η κοινωνία, ας τις αναλάβει το κράτος, εκποιώντας τις περιουσίες των υπευθύνων, και βάζοντας τες επιτέλους να δουλέψουν προς όφελος της πλειοψηφίας των ανθρώπων και της οικονομίας και όχι ενάντια της. Για να μπορέσει το τραπεζικό σύστημα να αποτελέσει την ατμομηχανή της ανάπτυξης και της προόδου και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας πρέπει να περάσει κάτω από τον έλεγχο της κοινωνίας με την συμμετοχή στην διοίκηση τους των δανειοληπτών των καταναλωτών των εργαζομένων και άλλων κοινωνικών οργανώσεων.




ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ
Λευκωσία 26/12/2013

Το "κάψιμο του λίπους" και τα πλοία ανοιχτής θαλάσσης

19 Δεκεμβρίου 2013

Πολλές είναι οι περιπτώσεις κατά τις οποίες η πολιτική ελίτ του τόπου δείχνει ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα και ειδικά τους χαμηλόμισθους και τους άνεργους. Αναφερθήκαμε πρόσφατα στο θέμα των κρατικών λιμουζίνων που θα έπρεπε να αποσυρθούν από τη Βουλή μέσα σε πέντε λεπτά, αντί της τραγελαφικής και αναποτελεσματικής πεντάμηνης συζήτησης που δεν λέει να καταλήξει. Η απόσυρση θα εξοικονομήσει ένα συγκεκριμένο ποσό το οποίο φυσικά δεν αρκεί για να στηρίξει με την όποια επάρκεια τις ευάλωτες ομάδες. Πέρα όμως από οικονομικό θέμα, το συγκεκριμένο έχει και μια ηθική διάσταση και αποτελεί πρόκληση για τον κόσμο.

Το θέμα όμως της διασπάθισης δημοσίου χρήματος για θεωρούμενες στρατιωτικές ανάγκες μέσα στις δεδομένες συνθήκες αποτελεί μια πολιτική επιλογή χαμηλής ευθύνης, που ασφαλώς προκαλεί την οργή της στρατιάς των ανέργων και των ευπαθών ομάδων της πτωχοποιημένης κοινωνίας.

Αναφερόμαστε στην απόφαση της κυβέρνησης να αγοράσει δύο πυραυλακάτους αξίας 100 εκ ευρώ χωρίς τους πυραύλους συν άλλα 40 για τους πυραύλους και άλλον ελαφρύ εξοπλισμό. Τα 50 εκ θα δοθούν ως προκαταβολή και τα υπόλοιπα άμα τη παραδώσει σε 3 χρόνια. Αφού μιλούμε για πυραύλους να υπενθυμίσουμε με πικρή ειρωνεία τον εμπαιγμό που υπέστη ο λαός με την υπόθεση των S300, ένας εκ των οποίων εκτοξεύτηκε σε δοκιμαστική βολή στην Κρήτη αυτές τις μέρες.

Ανάλογη οργή προκαλεί και η επιμονή ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ να δοθούν 28 εκ ευρώ για επιδιόρθωση των επιθετικών ρωσικών ελικοπτέρων.

Σημειώνουμε ότι από το 1990 περίπου που άρχισε ο μαζικός εξοπλισμός της Εθνικής Φρουράς ένα σημαντικότατο μέρος του χρέους της Κυπριακής Δημοκρατίας αφορά στους εξοπλισμούς. Όλοι αυτοί οι εξοπλισμοί είχαν ένα εξαιρετικά αμφίβολο αποτέλεσμα στον όποιο επηρεασμό του συσχετισμού δυνάμεων, ενώ ήδη η Εθνική Φρουρά έχει καταντήσει ένα τεράστιο μουσείο πεπαλαιωμένου εξοπλισμού.

Μεταξύ άλλων, αυτό δείχνουν οι τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών που αποστέλλονται με μεγάλο κόστος στο εξωτερικό για να καταστραφούν. Αποτελεί σκάνδαλο και το μέγεθος του εξοπλισμού αλλά και η έλλειψη υποδομής για τη συνολική διαχείριση των εκρηκτικών υλών και βλημάτων.

Ενώ αυτά σχεδιάζονται ή αποφασίζονται, η κυβέρνηση σταυρώνει στο νέο προϋπολογισμό, μεταξύ άλλων,  κονδύλια εκατομμυρίων  ευρώ που αφορούν στην υγεία, στη διαχείριση επικινδύνων ιατρικών αποβλήτων, επιδοτήσεις εθελοντικών κοινωνικών οργανώσεων κλπ, θεωρώντας ότι υπάρχει ακόμα " λίπος για κάψιμο".