Η Εργατική Πρωτομαγιά και οι αγώνες του σήμερα

Καθώς ο παγκόσμιος καπιταλισμός διανύει τη βαθύτατη κρίση του χωρίς να διαφαίνεται οποιαδήποτε προοπτική υπέρβασής της, τόσο η ένταση, όσο και τα διακυβεύματα της ταξικής πάλης εντείνονται. Η Κύπρος βρίσκεται ήδη παγιδευμένη σε μια πορεία αργής χρεοκοπίας, εγκλωβισμένη στη δανειακή σύμβαση της τρόικας και στα μνημόνια λιτότητας, υποτέλειας και φτωχοποίησης. Μπροστά στη ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της ανέχειας, η κοινωνία δυσφορεί, αγανακτεί, αλλά συνάμα φοβάται. Μια δυσάρεστη και επικίνδυνη συνέπεια της γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, αλλά και του φόβου είναι και η άνοδος λαϊκιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων και σχηματισμών.

Το επόμενο διάστημα, τόσο στην Κύπρο, όσο και διεθνώς, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια ακόμα πιο έντονη επίθεση στις συνθήκες εργασίας και στο βιοτικό επίπεδο, καθώς η ανεργία θα εκτοξευθεί περαιτέρω, η κρίση χρέους θα συνεχιστεί και ενδέχεται να καταστεί ακόμα πιο εκρηκτική και οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται θα εντείνουν δραματικά, τόσο την οικονομική ύφεση, όσο και τις κοινωνικές ανισότητες. Πάγια και διαχρονικά αιτήματα του κεφαλαίου για τα οποία προηγουμένως δεν υπήρχε συναίνεση να υλοποιηθούν, έρχονται ήδη στο προσκήνιο και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο μέσα στις ασφυκτικές πιέσεις της κρίσης να επιβληθούν. Περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις φυσικών πόρων και υπηρεσιών δημοσίας ωφέλειας, περαιτέρω μειώσεις μισθών και απορρύθμιση της εργασίας, περαιτέρω αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, κατάργηση συνταξιοδοτικών ωφελημάτων, μείωση των συντάξεων, όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν προσεχώς αν δεν υπάρξουν ανατροπές που θα αλλάξουν τους υφιστάμενους συσχετισμούς δύναμης.

Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και το τελευταίο πακέτο μέτρων της κυβέρνησης, όπως και η πρόταση νόμου για τη φορολόγηση της ακίνητης ιδιοκτησίας που φορτώνει σημαντικό βάρος στους μικρο-ιδιοκτήτες για να ελαφρύνει τους μεγαλο-ιδιοκτήτες. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη επιχειρεί με τα μέτρα που εξάγγειλε πρόσφατα να δείξει ένα πρόσωπο ετοιμότητας για αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας και ενδιαφέροντος για μερίδα συμπολιτών μας που υποφέρουν ως αποτέλεσμα της κρίσης. Παρά το ότι δίνονται κάποιες μικρές ανάσες που διευκολύνουν μια μικρή ομάδα συμπολιτών μας, στην ουσία τους τα μέτρα είναι ανεπαρκή. Έχουν παράλληλα ένα έντονο επικοινωνιακό και ιδεολογικό χαρακτήρα και ανταποκρίνονται κυρίως σε επιδιώξεις μερίδας εργοδοτών. Ανταποκρίνονται επίσης στις ρατσιστικές προκαταλήψεις που ενυπάρχουν στην κυπριακή κοινωνία. Επιχορηγούν με δημόσιο χρήμα προσλήψεις που ούτως ή άλλως θα γίνονταν λόγω της τουριστικής σεζόν, προωθούν την ευέλικτη και επισφαλή εργασία, υπονομεύουν το θεσμό του κατώτατου μισθού, διευκολύνουν την επερχόμενη κατάσχεση κατοικιών από τις τράπεζες για μη συστηματικά εξυπηρετούμενα δάνεια, ενισχύουν την ιδιωτική υγεία μειώνοντας συγχρόνως τους δικαιούχους στη δημόσια υγεία και στοχοποιούν τους μετανάστες και τους Τουρκοκύπριους.

Με δεδομένο ότι έχει ήδη υπονομευτεί ο θεσμός του κοινωνικού διαλόγου και η ισχύς των υφιστάμενων συλλογικών συμβάσεων, η πολιτική πίεση πάνω στις συνδικαλιστικές οργανώσεις να συναινέσουν σε νέα πακέτα λιτότητας θα συνεχίζει να ασκείται με βασικό μοχλό πίεσης την ανεργία. Ιδεολογικό στήριγμα των κυβερνώντων η έξαρση της ξενοφοβίας και οι ωμοί εκβιασμοί για τον κίνδυνο μιας απόλυτης κατάρρευσης. Πάγια προσπάθεια του κεφαλαίου και της πολιτικής ελίτ είναι να φορτωθεί το βάρος της κρίσης στους ώμους των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, έτσι ώστε να επωφεληθούν οι εργοδότες και να στηριχτούν όσα τμήματα του κεφαλαίου δεν έχουν καταστραφεί από την κρίση.

Ο μόνος τρόπος ανακοπής της καταστροφικής πορείας των κοινωνιών προς τη βαρβαρότητα είναι η δυναμική, ενωτική και επιθετική αντίσταση από πλευράς των δυνάμεων της εργασίας, που όχι μόνο θα διατηρήσει τα υφιστάμενα εργατικά και λαϊκά κεκτημένα, αλλά θα διεκδικήσει συγχρόνως με αξιώσεις να αλλάξει ριζικά τους όρους της συζήτησης, τόσο για την οργάνωση της οικονομίας, όσο και της πολιτικής. Είναι πολύ σημαντικό, οι εργαζόμενοι σήμερα να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα και να μην επιτρέψουμε επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα. Και αυτό προϋποθέτει μαζικές κινητοποιήσεις, ταξική εγρήγορση και πολιτική αποφασιστικότητα.

Η ΕΡΑΣ στηρίζει όλες τις εκδηλώσεις για την Κόκκινη Εργατική Πρωτομαγιά, βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.

Κινητοποιήσεις της ΠΕΟ προς τιμήν της Πρωτομαγιάς – δικοινοτικές εκδηλώσεις.

Η ΠΕΟ, με το σύνθημα Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΓΩΝΑΣ θα τιμήσει και φέτος με κάθε λαμπρότητα την επέτειο της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Στα πλαίσια της εκστρατείας, πραγματοποιούνται ήδη εκατοντάδες Γενικές Συνελεύσεις και επαφές, με χιλιάδες εργαζόμενους, Κύπριους και μετανάστες, τόσο σε χώρους εργασίας όσο και σε χώρους κατοικίας, συζητούνται οι θέσεις και οι διεκδικήσεις της ΠΕΟ και διανέμεται διαφωτιστικό υλικό.

Θα υλοποιηθεί επίσης κοινό πρόγραμμα δράσης με την Τουρκοκυπριακή Συνδικαλιστική οργάνωση DEV-IS και άλλες Συνδικαλιστικές Οργανώσεις.

Η κορύφωση των εορτασμών της Πρωτομαγιάς θα γίνει με μεγάλες εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν σε όλες τις επαρχίες της ελεύθερης Κύπρου:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ.

Λευκωσία.

Tετάρτη 1η Μαΐου: Στις 10 το πρωί συγκέντρωση στο οίκημα της ΠΕΟ Λευκωσίας. Κύριος ομιλητής ο Γ.Γ. της ΠΕΟ Πάμπης Κυρίτσης και θα χαιρετίσουν ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού και ο Πρόεδρος της Τουρκοκυπριακής Συνδικαλιστικής Οργάνωσης DEV-IS Mehmet Seyis.

Στις 11 π.μ. κατάθεση στεφανιών στο μνημείο των αφανών ηρώων της Εργατικής Τάξης.

Στις 11.15 π.μ. πορεία προς την Πλατεία Ελευθερίας και εκεί θα ακολουθήσει συναυλία με τον Κούλη Θεοδώρου.

Λεμεσός.

Τετάρτη 1^η Μαΐου: Στις 7.00 μ.μ. συγκέντρωση στο Οίκημα της ΠΕΟ στη Λεμεσό και στις 7.45 μ.μ. πορεία από εκεί στις οδούς Αγίας Ζώνης, Ανεξαρτησίας και θα καταλήξει στην Πλατεία Ηρώων στις 8 το βράδυ όπου θα απευθύνει ομιλία ο Επαρχιακός Γραμματέας της ΠΕΟ Λεμεσού Δημήτρης Χριστοδούλου.

Θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Λάρνακα.

Τετάρτη 1^η Μαΐου: Στις 9.45 το πρωί συγκέντρωση στο Οίκημα της ΠΕΟ στη Λάρνακα και στις 10.30 π.μ. πορεία προς την Πλατεία Φοινικούδων. Στις 11.30 π.μ. θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με ομιλητή τον Ε.Γ. της ΠΕΟ Λάρνακας Μάριο Πρατζιώτη και θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Πάφος.

Τετάρτη 1^η Μαίου: Στις 10 το πρωί θα γίνει συγκέντρωση στο Οίκημα της ΠΕΟ στην Πάφο και θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα και η ομιλία του Γραμματέα του Τμηματικού Συμβουλίου ΠΕΟ Πάφου, Αντρέα Φακοντή. Στις 11 θα πραγματοποιηθεί πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Αμμόχωστος.

Τετάρτη 1^η Μαΐου: Συγκέντρωση στο Οίκημα της ΠΕΟ στο Παραλίμνι στις 9.30 το πρωί. Στις 10.00 π.μ. θα ξεκινήσει πορεία στους κυριότερους δρόμους του Παραλιμνίου. Στις 11.00 π.μ. θα γίνει συγκέντρωση στο Σιντριβάνι στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου και θα ακολουθήσει ομιλία από τον Επαρχιακό Γραμματέα της ΠΕΟ Αμμοχώστου Ευάγγελο Ευαγγέλου και καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Εκδηλώσεις με Dev – is και άλλα Τουρκοκυπριακά Συνδικάτα.

Στην εκδήλωση της ΠΕΟ στην Λευκωσία, θα χαιρετίσει ο πρόεδρος της DEV – IS, ενώ θα παρευρεθούν εκπρόσωποι και μέλη πολλών Συνδικαλιστικών και άλλων Τουρκοκυπριακών οργανώσεων. Το βράδυ της Πρωτομαγιάς, η ΠΕΟ θα συμμετέχει μαζικά στην εκδήλωση των Τουρκοκυπριακών Συνδικάτων, την οποία θα χαιρετίσει ο Γ.Γ της Πάμπης Κυρίτσης. Σημείο συνάντησης θα είναι το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλλας στις 6.00 μ.μ

Το διαχρονικό μήνυμα της εργατικής Πρωτομαγιάς μας υπενθυμίζει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να βασιστούν πρώτα και κύρια στις δικές τους δυνάμεις. Με την ενίσχυση και την διαφύλαξη των συνδικάτων τους και με προσήλωση στον ταξικό προσανατολισμό τους, μπορούν να σταθούν ανάχωμα στις όποιες αντεργατικές επιβουλές.

Συνεχίζουμε σταθερά στα βήματα των πρωτοπόρων αγωνιστών της εργατικής τάξης, υψώνοντας και φέτος το κόκκινο λάβαρο της εργατικής Πρωτομαγιάς, στο δρόμο του αγώνα και της τιμής για μια Κύπρο ελεύθερη και επανενωμένη, χωρίς ξένους στρατούς και κηδεμόνες και για ένα κόσμο της Ειρήνης, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

ΠΕΟ

18 Απριλίου 2012

Οι πανευρωπαϊκές ευθύνες του Σύριζα.

Σωτήρης Βλάχος

H ομιλία του Λαφαζανη του Σύριζα στο πανεπιστήμιο Κύπρου στις 20.4.2013 αντανακλούσε τις  πρωτόγνωρες   συνθήκες στις οποίες το κόμμα του, το κύριο κόμμα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα,  παίρνει αποφάσεις για τις οποίες θα χρειαστεί να  λογοδοτήσει σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ανθρώπους με οξυμένη όσφρηση και πολιτικό κριτήριο, που έχουν από καιρό φύγει από τους ρυθμούς μιας κανονικής ζωής και που τα τελευταία χρόνια έκαναν μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις σε συνθήκες  κοινωνίας που βρίσκεται σε οριακά σημεία. Όπου τα λάθη θα έχουν μοιραία αποτελέσματα την άλλη μέρα.  

Σημαντικό σημείο της ομιλίας του πρέπει να θεωρούνται   οι επαφές που ανακοίνωσε ότι είχαν με το Ακελ σε μια προσπάθεια σύμπτυξης κοινής κατανόησης και θέσεων για αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων.

Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει  μια εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη στην πορεία για σχηματισμό πανευρωπαϊκού μετώπου αντιμετώπισης της επίθεσης των οργάνων του  κεφαλαίου της Ευρώπης ενάντια στους λαούς της Ευρώπης. Το κτίσιμο ενός τέτοιου μετώπου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί να αμυνθεί το κάθε έθνος, που από μόνο του θα βρίσκεται σε καταθλιπτικά αδύνατη θέση μπροστά στην  τρόικα. Η αντίσταση που το ελληνικό κίνημα έχει ξεκινήσει θα είναι καταδικασμένη αν δεν δεθεί με την αντίσταση όλων των άλλων ευρωπαϊκών κινημάτων.
Το μέτωπο αυτό πρέπει να στηριχτεί σε πρόγραμμα που να σπάζει τα αδιέξοδα  που δημιούργησε στην κάθε χώρα η εξάρτηση από των δανεισμό της Τρόικας και των ιδιωτικών τραπεζών. Οι άξονες του προγράμματος  του Σύριζα στους οποίους αναφέρθηκε ο Λαφαζανης παρέχουν αυτή την δυνατότητα. Με  κεντρικά του σημεία  την εκτίμηση ότι τα μνημόνια και τα χρέη στραγγαλίζουν τους λαούς και τις οικονομίες και ότι η τράπεζες πρέπει να κρατικοποιηθούν, μπορούν να αποτελέσουν αποτελεσματικά όπλα πάλης στις ταξικές μάχες που έχουν ξεκινήσει.

Μεγάλη προτεραιότητα του Σύριζα την περίοδο που ανοίγεται πρέπει να είναι αυτές οι θέσεις  να γίνουν πανευρωπαϊκά γνωστές και να αποτελέσουν  άξονες ζύμωσης για ολόκληρο το ευρωπαϊκό κίνημα. Πρέπει ταυτόχρονα ο Σύριζα  να επιδιώξει συνεχείς επαφές με όλα τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, την Αριστερά, την Σοσιαλδημοκρατία, για  σύμπτυξη πανευρωπαϊκού μετώπου που θα μετατρέψει το αίτημα για κρατικοποιήσεις των τραπεζών μαζί με άλλα που είναι ήδη καταγραμμένα και άλλα που θα καταγραφούν, σε πανευρωπαϊκά αιτήματα.

Η παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2008 έπιασε εντελώς απροετοίμαστες τις ηγεσίες των μαζικών οργανώσεων της εργατικής τάξης και της αριστεράς. Προσαρμοσμένες  σε μια πολιτική διαχείρισης του συστήματος αφού δεν υποψιάζονταν καν την πιθανότητα κατάρρευσης του και την ανάγκη για  εναλλακτική πρόταση εκτός καπιταλισμού,  αντέδρασαν σπασμωδικά στις βίαιες επιθέσεις της Τρόικας και τελικά συνθηκολόγησαν.

Δεν είναι ο ρόλος του Σύριζα να προσάψει κατηγορίες σε όσες οργανώσεις της τάξης ακολούθησαν λανθασμένες πολιτικές, όπως πολύ σωστά πέρασε το μήνυμα ο σύντροφος Λαφαζανης. Ρόλος του είναι να εξηγήσει γιατί αυτές οι πολιτικές ήταν λανθασμένες και αδιέξοδες. Εκείνο που έχει σημασία είναι ο Σύριζα να κάνει τούς βασικούς άξονες τού προγράμματος του σημεία ζύμωσης μέσα την βάση αυτών των συνδικάτων και κομμάτων και ανοικτα να καλεί τις ηγεσίες τους για ευρωπαϊκή ενότητα και δράση πάνω σε αυτό το πρόγραμμα.

Απατώνται όσοι από την αριστερά νομίζουν ότι  είναι αρκετό να διατυπώνεις το πρόγραμμα σου, με λίγες ριζοσπαστικές φράσεις, και οι μάζες θα σε ακολουθησουν  σιγά σιγά στο σύνολο τους. Πουθενά η ιστορία του καπιταλισμού τουλάχιστον δεν επαληθεύεσαι τέτοια άποψη. Μια άποψη που αν ίσχυε, το έργο της ανατροπής του καπιταλισμού θα είχε τελειώσει από καιρό.

Η προσπάθεια διάσπασης των απεργιακών αγώνων, των κινητοποιήσεων, θα είναι το κύριο όπλο για όσους τρέμουν την  εξέλιξη του κινήματος.  Η αστική τάξη και όσοι επηρεάζει μέσα στις οργανώσεις της τάξης θα προσπαθούν  να κάνουν την ενότητα του κινήματος  αδύνατη, όπου μπορούν και με οποιοδήποτε τρόπο μπορούν. Σε αυτό θα τους βοηθά το γεγονός ότι η κρίση θα σπρώχνει ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης στην αναζήτηση λύσεων που  θα προσπαθούν πρώτα να περάσουν  σαν θέσεις των κομμάτων στα οποία ανήκουν και θα τους φέρνουν σε σύγκρουση με τις σημερινές ηγεσίες.   Θα υπάρξουν σκληρές μάχες που θα οδηγούν είτε σε αναδιαμόρφωση είτε σε αποβολές από τις παλιές ηγεσίες και διάσπαση των κομμάτων της τάξης.

Οι διασπάσεις αυτές όσο αναπόφευκτες  και αν είναι  στην πορεία για διαμόρφωση επαναστατικού προγράμματος άλλο τόσο θα δημιουργούν εμπόδια στην μεγάλη ανάγκη για μαζικότητα της πάλης και θα ευκολύνουν την αστική τάξη αν δεν τύχουν σωστού χειρισμού.  Το ξεπέρασμα αυτών των εμποδίων μέσα από την σωστή προσέγγιση, την κατάρτιση κατανοητών και πλατιά αποδεκτών μίνιμουμ στόχων, που να παίρνουν όμως το κίνημα ένα βήμα πιο μπροστά, φέρνοντας ολοένα και πιο κοντά στην σοσιαλιστική προοπτική,  θα είναι από τα κύρια καθήκοντα, τις συνεχείς ασχολίες στην πορεία του κτισίματος εθνικών και ευρωπαϊκών μετώπων.
Το κάλεσμα για η ενότητα, η ιδία η ενότητα στην δράση, με κάθε ευκαιρία, για κάθε μίνιμουμ στόχο, σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, πρέπει να είναι  αναντικατάστατο κομμάτι της πολιτικής του Σύριζα .

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - H ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΑΣ

Οι καταιγιστικές  εξελίξεις του τελευταίου μήνα, ηρθαν να επιβεβαιώσουν με δραματικό τρόπο τις εκτιμήσεις  όσων βλέπαμε την εμπλοκή της Κύπρου στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης, ως εξέλιξη που θα αναδιαμόρφωσει βίαια το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό.

Η   κυπριακή οικονομία «προσαρμόζεται» βίαια στις απαιτήσεις της τρόικας που επιβάλλουν σκληρές θυσίες στην εργατική τάξη. Ταυτόχρονα οι πάγιες ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, που στην περίπτωση της Κύπρου, πήραν τη μορφή κουρέματος  καταθέσεων των δύο  τραπεζών, σπρώχνουν τμήμα της αστικής τάξης σε διερεύνηση σεναρίων και σχεδιών που λίγους μήνες πριν ήταν ταμπού (έξοδος από το ευρώ, αναζήτηση εναλλακτικών συμμαχιών με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις).

Η συνομολογούμενη απαίτηση της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού για  «επανεκίνηση» της οικονομίας και «ελαχιστοποίηση των συνεπειών της κρίσης», σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα  για τους ίδιους και τους εργαζόμενους. Είναι σαφές, ότι σε οποιαδήποτε του μορφή, το σχεδιο της κυπριακής αστικής τάξης (που αυτή τη στιγμή είναι η παραμονή στο ευρώ και η εφαρμογή του μνημόνιο) έχει ως βασική προϋπόθεση υλοποίησης τη δραματική μείωση του εργατικού κόστους μέσα από: μαζικές απολύσεις, περικοπές στους μισθούς, διάλυση του κράτους πρόνοιας, περιορισμό του δημόσιου τομέα και υπηρεσιών (το παράδειγμα των Κυπριακών Αερογραμμών είναι ενδεικτικό αυτής της καταστροφικής πολιτικής). Οι δε ραγδαίες εξελίξεις με φόντο την Ε.Ε. που βυθίζεται στη κρίση, αναγκάζουν τους κυβερνώντες σε άμεση και εφ’ όλης της ύλης επίθεση. Γρήγορα, κάθε επικοινωνιακό τρυκ θα εγκαταλειφθεί και οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας θα φέρουν τη κοινωνία σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ήδη έχουμε αρχίσει να τις ζούμε.

Μέσα σε μία τέτοια περίοδο, κάθε εργαζόμενος/εργαζόμενη βλέπει τη ζωή του να αλλάζει δραματικά προς το χειρότερο και ανακαλύπτει ξανά την ανάγκη συλλογικής δράσης. Ήδη, ο αναβρασμός σε πολλούς εργασιακούς χώρους  είναι έντονος και αναμένεται να αυξηθεί εκ των πραγμάτων. Η υπεράσπιση των κεκτημένων μας, προβάλει ως φυσιολογικό αίτημα του κόσμου της δουλειάς, που αναζητά και σε πολιτικό επίπεδο  τροπους και προοπτικές διεξόδου από αυτή την κατάσταση. Αναπόφευκτα, το  «παζάρι» των ιδεών που εξηγούν τα όσα πρωτόγνωρα συμβαίνουν καθώς και η συζήτηση γύρω από τις μεθόδους αντιμετώπισης τους, έχει ξανανοίξει. Τα ιδεολογήματα περί κοινωνικής ειρήνης και ταξικού συμβιβασμού καθώς και οι διαχειριστικές πολιτικές που προβάλλει και εφάρμοσε η ηγεσία του ΑΚΕΛ έχουν χρεοκοπήσει. Οι συγκεκριμένες πολιτικές, όχι μόνο δοκιμάστηκαν και απέτυχαν να σταματήσουν την εξάπλωση της κρίσης και τη λήψη επώδυνων μέτρων αλλά εμποδίζουν και την προετοιμασία του μοναδικού αποτελεσματικού όπλου που διαθέτουν οι εργαζόμενοι: της καθημερινής αλληλεγγύης και της οργάνωσης των αγώνων που πρέπει να δώσουμε για να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση των καπιταλιστών.

Η πραγματικότητα αυτή έχει αφήσει ένα τρομακτικό πολιτικό κενό το οποίο είναι απόλυτα αναγκαίο να καλυφθεί από τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Η επιλογή οικοδόμησης ενός αριστερού σχηματος όπου οι ιδές της ρήξης και της ανατροπής θα βρίσκουν το χώρο τους σε ευρύτερα ακροατήρια είναι ζωτικής σημασίας για τη κάλυψη του πολιτικού κενού. Η αξία της όποιας συμβολής της ΕΡΑΣ θα κριθεί αναγκαστικά από το κατά πόσο μπορεί να κατοχυρωθεί ως εκείνο το ζωντανό και μαχητικό σχήμα της αριστεράς που, τόσο στο επίπεδο των ιδεών όσο και στο επίπεδο της δράσης, αποδεικνύει καθημερινά ότι αποτελεί χρήσιμο παράδειγμα αλλα και εργαλείο πολιτικής έκφρασης των εργαζόμενων, ντόπιων και μεταναστών αλλά και όλων των καταπιεσμένων. Για την επίτευξη αυτού του στόχου υπάρχουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις:

Στρατηγική

Η επιλογή της ΕΡΑΣ να μην χρησιμοποιήσει αυστηρό ιδεολογικό λόγο στη προσπάθειά της να αποκτήσει δεσμούς και ρίζες στην κοινωνία είναι σωστή. Σήμερα, που οι καταστάσεις οδηγούν στη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, με πολύ διαφορετικές ιδέες και εμπειρίες, μια προσπάθεια απεύθυνσης στη βάση σκληρών ιδεολογικών συμφωνιών θα περιόριζε πολύ την εμβέλεια του σχήματος μόνο στους όποιους «πεισμένους» αγωνιστές υπάρχουν τριγύρω. Η συνδιαμόρφωση πολιτικών πλαισίων για της ανάγκες της κοινής δράσης, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη σε επίπεδο συμπερασμάτων για το κίνημα και τη ριζοσπαστική αριστερά. Με αυτό τον τρόπο η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να επηρεάζει ευρύτερα τμήματα κόσμου, μέσα από τους  κοινούς αγώνες της καθημερινότητας.

Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση πλατιάς ριζοσπαστικής αριστεράς και η απεύθυνση/κοινή δράση με τον κόσμο της βάσης μεγάλων ρεφορμιστικών κομμάτων. Ταυτόχρονα, όμως, οι ηγεσίες των μεγάλων ρεφορμιστικών κομμάτων (βλ. ΑΚΕΛ) δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τις ιδέες τους, τον προσανατολισμό τους και κυρίως τους μηχανισμούς ελέγχου της βάσης τους. Για αυτό το λόγο απαιτείται η μέγιστη συσπείρωση, οργανωτικότητα και αυτονομία των ριζοσπαστικών/αντικαπιταλιστικών σχημάτων. Και μάλιστα όχι απλά για να επιβιώσουν, αλλά πολύ περισσότερο για να εκθέτουν τις ρεφορμιστικές ηγεσίες και να τις αναγκάζουν μέσα από τη κοινή δράση και την συνδιαμόρφωση με τη βάση τους, να συναινούν σε χρήσιμες δράσεις για το κίνημα.

Αυτό ακριβώς το τελευταίο ζήτημα, είναι και το βασικότερο πρόβλημα φυσιογνωμίας  της ΕΡΑΣ. Στα κείμενα αναφοράς μας  υποστηρίζουμε ότι " το ΑΚΕΛ δεν έχει ούτε τη διάθεση ούτε την ικανότητα να συγκρουστεί με την επικρατούσα ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και της εθνικής προσέγγισης στο κυπριακό με αποτέλεσμα να προσπαθεί να εφαρμόσει τις πολιτικές που επιβάλλει το γενικότερο κλίμα σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης"[1]. Αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που μπήκαμε όλοι μαζί στην προσπάθεια να χτίσουμε μια διακριτή συλλογικότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς.  Για πολλούς συντρόφους/συντρόφισσες που πλησίασαν και εντάχθηκαν σε αυτή, η τακτική ενός κομματιού της να διατηρεί οργανικές σχέσεις με την  ηγεσία του ΑΚΕΛ, στις σημερινές συνθήκες, έρχεται σε αντιπαράθεση με την προσπάθεια για την κατάκτηση αυτόνομου και οργανωμένου πολιτικού σχεδίου από την πλευρά μας.

Στο πλαίσιο της ΕΡΑΣ η  αντίφαση αυτή είναι προφανής. Και αυτό γιατί  το βασικό κοινό της, η μαγιά της, η κρίσιμη μάζα της, αποτελείται από άτομα που αναζητούν πολιτική στέγη αυτόνομη και  σίγουρα  ριζοσπαστικότερη του ΑΚΕΛ. Και όμως, την ίδια στιγμή, αυτοί ακριβώς οι σύντροφοι/συντρόφισσες, ζωντανή απόδειξη του εύρους του κόσμου που ριζοσπαστικοποιείται, καλούνται να βρουν κοινό τόπο με μία τακτική που στηρίζεται στη πεποίθηση ότι η σημαντικότερη μήτρα  ριζοσπαστικοποίησης της εποχής, βρίσκεται βασικά και κύρια εντός του ΑΚΕΛ.

Η παραπάνω παρατήρηση δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχει κόσμος στο ΑΚΕΛ ο οποίος μπορεί να βρεθεί πιο κοντά στις απόψεις μας παρά στην ηγεσία του το επόμενο διάστημα. Κάθε άλλο. Εμείς όμως, που πασχίζουμε να παίξουμε σημαντικό ρόλο στο συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι χωρίς αυτόνομη φωνή, χωρίς καθαρή, ειλικρινή και τίμια κριτική στις στάσεις που δυσχεραίνουν την ανάπτυξη μαχητικού κινήματος, και κυρίως χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο τακτικής και παρέμβασης στη βάση του ρεφορμισμού, δεν θα έχουμε καμία πιθανότητα να τον κερδίσουμε, όσες επιτελικές θέσεις και αν μας παραχωρηθούν σε όργανα ή επιτροπές, ή σε όσες αντιφάσεις και αν υποπέσει η ηγεσία του.

Όπως αναφέρουμε στις προγραμματικές μας θέσεις (Μάιος 2012)  "Όραμα και στόχος της ΕΡΑΣ είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας". Δεν έχουμε αυταπάτες ότι ο δρόμος που διαλέξαμε να βαδίσουμε όλοι μαζί είναι ο δύσκολος δρόμος. Αλλά η αριστερά είναι φτιαγμένη για τα δύσκολα και όλοι εμείς, που αποτελούμε ένα μικρό κομμάτι της, μπορούμε να βάλουμε ένα λιθαράκι στον αγώνα να φτιάξουμε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Συλλογικό κείμενο μελών της ΕΡΑΣ

---

[1] Ο δρόμος για τη συσπείρωση της ριζοσπαστικής αριστεράς (Νοέμβρης 2011) 

Αριστερή Πτέρυγα - ανακοινώσεις για μνημόνιο και ευρώ

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Η Κύπρος περνά σήμερα την πιο σκληρή δοκιμασία της μετά το 1974. Η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση κορυφώθηκε ξαφνικά με την εκβιαστική επιβολή από το Eurogroup μέτρων που ισοδυναμούν με την καταστροφή της κυπριακής οικονο­μίας όπως την ξέρουμε, καταρράκωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, εξαφάνιση των μεσαίων στρωμάτων και περιορισμό του πλούτου σε μια μικρή οικονομική ελίτ, στην πλειοψηφία της συνδεδεμένη με υπερεθνικά μονοπώλια.

Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Οι πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου παρουσιάζονται αδύναμες να προτείνουν λύσεις που να έχουν οποιοδήποτε διαφορετικό αποτέλεσμα και αναλώνονται στην προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στους αντιπάλους και στη δημιουργία προπετάσματος καπνού για να αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες.

Στρατιές οικονομολόγων παρελαύνουν από τις οθόνες της τηλεόρασης, προσφέροντας τη μια ανάλυση μετά την άλλη και προτείνοντας ένα σωρό μέτρα που σε τελευταία ανάλυση θα έχουν σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή τη μείωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και την εξαφάνιση των μεσαίων στρωμάτων.

Αυτές τις πολιτικές προσπαθούν να τις πουλήσουν στον κυπριακό λαό με το επιχείρημα ότι:

1. Δεν έχουμε επιλογή γιατί μας το επιβάλλουν εκβιαστικά οι ανάλγητοι εταίροι μας από την Ευρώπη
2. Ζούσαμε ανεύθυνα ξοδεύοντας περισσότερα από όσα κερδίζαμε και πρέπει να νοικοκυρευτούμε και να ζούμε μέσα στις δυνατότητές μας
3. Πρέπει να εξυγιάνουμε την οικονομική κατάσταση μειώνοντας μισθούς και συντάξεις, κουτσουρεύοντας το κράτος πρόνοιας, καταργώντας τα εργατικά δικαιώματα και ιδιωτικοποιώντας τους ημικρατικούς οργανισμούς
4. Με τα πιο πάνω μέτρα θα οδηγηθούμε στη μείωση του κόστους των προϊόντων μας, θα γίνουμε ανταγωνιστικοί και θα αυξήσουμε τον τουρισμό και τις εξαγωγές μας.

Αυτή η απλοϊκή ανάλυση βασίζεται στην υπόθεση ότι ζούμε σε συνθήκες ενός υγιούς παγκόσμιου καπιταλισμού που αναπτύσσεται απρόσκοπτα. Βασίζεται στην υπόθεση ότι η Κύπρος μπορεί να αναπτύξει μια βιομηχανία ικανή να ανταγωνιστεί τα πολυεθνικά μεγαθήρια της Αμερικής και της Γερμανίας. Βασίζεται στην υπόθεση ότι δεν ζούμε στην πιο πολιτικά ασταθή περιοχή της γης με τον πόλεμο και τη σύγκρουση να μαστίζουν όλες σχεδόν τις γειτονικές χώρες. Βασίζεται στην υπόθεση ότι το Κυπριακό πρόβλημα δεν υπάρχει και δεν απειλεί να μετατραπεί από στιγμή σε στιγμή πραγματική σύγκρουση.

Ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες της κρίσης;

1. Με το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008 καμιά οικονομία της Δύσης δεν έμεινε άθικτη. Ήταν θέμα χρόνου πότε η κυπριακή οικονομία θα κατέρρεε.
2. Όλες οι μεγάλες χώρες του καπιταλισμού αντιμετώπισαν την κρίση ουσιαστικά τυπώνοντας χρήματα για να διασώσουν τις τράπεζές τους και να τονώσουν τις οικονομίες τους. Αυτός ο δρόμος ήταν κλειστός για τις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου γιατί δεν είχαν δικό τους νόμισμα και οι πλούσιες χώρες της Ευρωζώνης δεν είχαν καμιά διάθεση να θυσιάσουν το παραμικρό για τους «εταίρους» τους.
3. Οι Κύπριοι τραπεζίτες, όπως όλοι οι τραπεζίτες του κόσμου πριν απ’ αυτούς, επεκτάθηκαν υπέρμετρα και τυχοδιωκτικά. Χορηγούσαν ανεξέλεγκτα δάνεια και αγόραζαν ομόλογα μεγάλης απόδοσης και υψηλού κινδύνου για να αυξήσουν τα πρόσκαιρα κέρδη και τα μπόνους τους. Διατηρούσαν ψηλά επιτόκια ελκύοντας Ρώσους ολιγάρχες και δημιουργώντας μια παρασιτική οικονομία που στηριζόταν στην εξυπηρέτηση ύποπτων χρηματιστηριακών και επενδυτικών δραστηριοτήτων. Στην περίπτωση της Κύπρου, αυτό που αποτέλεσε το κρίσιμο γεγονός της κατάρρευσης των τραπεζών ήταν η υπερβολική έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα και οι απώλειές τους από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.
4. Η αδυναμία της Κυβέρνησης Χριστόφια να πάρει οποιαδήποτε αποτελεσματικά μέτρα άφηνε την κατάσταση να εξελίσσεται χωρίς έλεγχο. Από τη μια η Κυβέρνηση προσπαθούσε χωρίς μεγάλη επιτυχία να μειώσει τις επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους, ενώ από την άλλη η Βουλή αρνιόταν να επιβάλει οποιαδήποτε φορολογία στον πλούτο, καταψηφίζοντας ακόμα και μέτρα όπως η μικρή αύξηση του εταιρικού φόρου ή η φορολογία των μεγαλοϊδιοκτητών γης.
5. Το ψαλίδισμα των απολαβών και η μείωση των κρατικών δαπανών επιδείνωσε την ύφεση και οδήγησε στο κλείσιμο επιχειρήσεων και στη δραματική αύξηση της ανεργίας, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο μείωσης εσόδων του κράτους και επιβολής ολοένα και σκληρότερων μέτρων λιτότητας.
6. Η «βοήθεια» από την Τρόικα προσφερόταν με ολοένα και πιο σκληρούς όρους, τους οποίους ήταν αδύνατο να δεχτεί οποιαδήποτε κυβέρνηση, μέχρι που ο Αναστασιάδης βρέθηκε μπροστά στον πιο γυμνό εκβιασμό από την εποχή του τελεσίγραφου του τουρκικού στρατού τον Αύγουστο του 1974, όταν τότε αρνήθηκαν στον Κληρίδη να δώσουν 48 ώρες για να διαβουλευτεί με την πολιτική ηγεσία πριν απαντήσει στην «πρόταση» για παράδοση της μισής Κύπρου σε μορφή μιας ή πολλών ζωνών.
7. Η μακρόχρονη αβεβαιότητα οδήγησε σε συστηματική αφαίμαξη κεφαλαίων από την Κύπρο, δίνοντας την ευκαιρία στους επιτήδειους να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό, επιδεινώνοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση των τραπεζών.

Η κρίση στην Κύπρο δεν είναι κύρια εσωτερικό φαινόμενο αλλά είναι απότοκο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και ειδικότερα της κρίσης της Ευρωζώνης. Καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε και δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση χωρίς καταστροφικά αποτελέσματα για την οικονομία και το βιοτικό επίπεδο του λαού, αν δεν προχωρήσει σε ριζική αλλαγή της νοοτροπίας που θέλει να φορτώνει τα βάρη στα πιο αδύνατα στρώματα και να αφήνει άθικτο τον πλούτο.

Αντί να αναζητά χρηματοδότηση της οικονομίας μέσα από περικοπή μισθών και συντάξεων, αντί να προσπαθεί να μειώσει τις κρατικές δαπάνες μέσα από αποδόμηση του κράτους πρόνοιας, αντί να αφαιρεί κάθε κερδισμένο με αγώνες εργατικό δικαίωμα για να στηρίξει την κερδοσκοπία των λίγων, πρέπει να στραφεί στη φορολόγηση του πλούτου για να χρηματοδοτήσει μια αναπτυξιακή οικονομική πολιτική. Πρέπει να προχωρήσει σε μέτρα όπως:

1. Κατάσχεση των μπόνους των στελεχών των τραπεζών τα τελευταία πέντε χρόνια και παραπομπή σε δίκη όσων ευθύνονται για τις καταστροφικές επενδύσεις των τραπεζών
2. Άμεση κρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα και μετατροπή του σε δημόσιο αγαθό στην υπηρεσία της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας
3. Δέσμευση όλου του πλούτου που δεν χρησιμοποιείται παραγωγικά και μετατροπή του σε μακρόχρονα κρατικά ομόλογα
4. Φορολόγηση των μεγαλοϊδιοκτητών γης περιλαμβανομένης και της Εκκλησίας, φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και αύξηση του εταιρικού φόρου
5. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών και άμεση λήψη πρωτοβουλιών για τη λύση του Κυπριακού, κάτι που θα δημιουργήσει συνθήκες σταθερότητας και θα δώσει νέα ώθηση στην οικονομία
6. Διαπραγμάτευση επιμήκυνσης των οφειλών της Κυπριακής Δημοκρατίας και, αν παραστεί ανάγκη, μονομερής αναστολή πληρωμών μέχρι που αυτό να είναι εφικτό
7. Διοργάνωση αποστολών στην Ευρώπη και αλλού για εξήγηση αυτής της πολιτικής και αναζήτηση συμμάχων ανάμεσα στα κόμματα και τις οργανώσεις της εργατικής τάξης και του λαού για αλλαγή της Ευρωπαϊκής πολιτικής και εξασφάλιση της υποστήριξης και της αλληλεγγύης τους.

Τέτοια μέτρα μπορούν από τη μια να περισώσουν την κυπριακή οικονομία από την άμεση κατάρρευση και από την άλλη να πείσουν τον κυπριακό λαό πως η κυβέρνηση τον αντιμετωπίζει με ένα μίνιμουμ δικαιοσύνης και κοινωνικής ευαισθησίας. Μπορούν παράλληλα να βάλουν τις βάσεις για την ανάπτυξη και την έξοδο από την κρίση. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι η σημερινή κυβέρνηση της δεξιάς έχει την πρόθεση να προχωρήσει σε τέτοια μέτρα. Είναι όμως απαραίτητο η αριστερά να διαμορφώσει ένα τέτοιο πρόγραμμα με βάση το οποίο να απαιτήσει την εφαρμογή του μέσα από κινητοποιήσεις που θα κερδίσουν τη μεγάλη πλειοψηφία του κυπριακού λαού.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ

18 Απριλίου 2013

Τηλ. 22757553, 99455169, 99697582 e-mail: sosialistiki@cytanet.com.cy

.........................................................

Το πρόβλημα δεν είναι το Ευρώ

Η οικονομική κρίση και η αναλγησία της Τρόικας και του Eurogroup απέναντι στην Κύπρο έχει δημιουργήσει αρνητικά αισθήματα για την Ευρώπη γενικά και το Ευρώ ιδιαίτερα. Όσο η κρίση βαθαίνει, όσο τα μέτρα που επιβάλλονται από την Τρόικα σκληραίνουν, τόσο αυξάνονται οι φωνές για έξοδο από το Ευρώ και επιστροφή στη Λίρα. Είναι κρίμα γιατί τόσο το ΑΚΕΛ όσο και άλλες αριστερές δυνάμεις φαίνεται να προσανατολίζονται στην πρόταση για έξοδο από το Ευρώ για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Όσο κι αν φαίνεται «ριζοσπαστική» λύση, η πρόταση για επιστροφή στη Λίρα δεν είναι τίποτε άλλο από άλλη μια απελπισμένη πρόταση για αντιμετώπιση της κρίσης μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Ακόμα χειρότερα, είναι πρόταση για λύση της κρίσης μέσα στα περιορισμένα πλαίσια του κυπριακού καπιταλισμού. Είναι η άποψή μας πως η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί χωρίς τραγικές συνέπειες για τους εργαζόμενους ολόκληρου του πλανήτη. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να λυθεί στα περιορισμένα πλαίσια της Κύπρου. Αντίθετα, οι συνέπειες θα είναι πολύ πιο τραγικές αν η Κύπρος απομονωθεί και προσπαθήσει να αγωνιστεί μόνη της σε ένα εχθρικό οικονομικό περιβάλλον.

Τυχόν επιστροφή στη Λίρα το μόνο που θα προσφέρει είναι τη δυνατότητα στην αστική τάξη να προχωρήσει σε αλλεπάλλη­λες υποτιμήσεις του νομίσματος, κάτι που είναι ισοδύναμο με τα σκληρά μέτρα που παίρνονται σήμερα από την Κυβέρ­νηση κατ’ εντολή της Τρόικα. Η διαφορά είναι ότι η υποτίμηση θα οδηγήσει σε ουσιαστική μείωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων πολύ πιο έντονα για τα πιο αδύναμα στρώματα από ό,τι τα σημερινά μέτρα προνοούν. Το γεγονός ότι τα μεροκάματα και οι συντάξεις δεν θα μειώνονται άμεσα αλλά έμμεσα μέσω της υποτίμησης δεν σημαίνει ότι θα είναι λιγότερα επώδυνα, απλά θα είναι πιο δύσκολο για τους εργαζόμενους να καταλαβαίνουν την αιτία της δυστυχίας τους.

Το πρόβλημα δεν είναι το Ευρώ, και η λύση του δεν είναι η επιστροφή στη Λίρα. Το πρόβλημα είναι η πολιτική που ασκεί η κυρίαρχη αστική τάξη της Ευρώπης για να διασώσει το τραπεζικό σύστημα και κατ’ επέκταση το σύστημα της ελεύθερης δήθεν οικονομίας. Απέναντι σε αυτή την πολιτική, η αριστερά θα πρέπει να αντιτάξει πολιτική που θα οργανώνει την οικονομία στη βάση των αναγκών της κοινωνίας και θα αναγκάζει τους πλούσιους να επωμιστούν τα βάρη της κρίσης και όχι τους απλούς εργαζόμενους που έχουν ως μέσον επιβίωσης το μεροκάματο. Εδώ είναι που πρέπει να εστιαστεί η προσπάθεια και όχι στα τεχνικά ζητήματα που συσκοτίζουν αντί να βοηθούν στο ξεπέρασμα της κρίσης.

Αριστερή Πτέρυγα

18 Απριλίου 2013

Τηλ. 22757553, 99455169, 99697582

e-mail: sosialistiki@cytanet.com.cy