Σαν να ήταν Ανάσταση

Φεύγοντας από την Αμμόχωστο μετά την ακολουθία του Επιταφίου στον Άγιο Γεώργιο τον εξορινό ομολόγησα στους φίλους που ταξιδέψαμε μαζί πως αν έχανα αυτό το γεγονός δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου.

Δεν είμαι θρήσκος. Εδώ και πολλές δεκαετίες έχω ξεκαθαρίσει τη σχέση μου με τη θρησκεία και είναι απλά ανύπαρκτη. Όμως αυτό που έζησα την περασμένη Παρασκευή είναι ένα από τα πιο σημαντικά και συγκλονιστικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων.

Χιλιάδες κόσμος ίσως και περισσότεροι από 4 – 5 χιλιάδες ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι βρέθηκαν στο ξωκλήσι στην εντός των τειχών περιοχή της Αμμοχώστου, που θα γινόταν η λειτουργία του Επιταφίου, για πρώτη φορά μετά από 57 χρόνια. Ελάχιστοι κατάφεραν να μπουν μέσα και οι περισσότεροι ήμασταν έξω και κουβεντιάζαμε. Όπως σχολίασε και ένας φίλος «ήταν ο εσπερινός με τη μεγαλύτερη συμμετοχή άθεων που έγινε ποτέ» και μάλλον έχει δίκαιο.

Εκεί βρίσκονταν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, που γνώρισα τα τελευταία τριάντα χρόνια που συμμετέχω στο κίνημα επαναπροσέγγισης. Ήταν μια μεγάλη συνάντηση όσων πιστέψαμε εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν από τους πολιτικούς μας, ότι μπορούμε να ζήσουμε μαζί, ότι μπορούμε και πρέπει να παλέψουμε μαζί για την επανένωση, τη συμφιλίωση και τη συνεργασία για να κτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας. Θυμηθήκαμε τα πέτρινα χρόνια των συναντήσεων μας στη Πύλα, τους εξονυχιστικούς ελέγχους στα οδοφράγματα, τις δύσκολες διαδικασίες για να εξασφαλίσουμε τις πολύτιμες άδειες για επίσκεψη στην άλλη πλευρά. Ξέραμε πως αυτό που γινόταν σήμερα δεν ήταν τυχαίο. Είχαμε βάλει και μείς το λιθαράκι μας κτίζοντας αυτό το κίνημα επαναπροσέγγισης, και καλλιεργώντας την κουλτούρα της συνεργασίας της συμφιλίωσης και της επανένωσης.

Ζούσαμε ένα πανηγυρικό κλίμα χαράς και ευφορίας. Ακόμη και ο κόσμος που ήλθε για να ζήσει τη μυσταγωγία του Επιτάφιου από θρησκευτική κατάνυξη, είχε μια λάμψη στο πρόσωπο του λες και ζούσε την Ανάσταση του Χριστού και όχι τη κηδεία του.

Σε λίγο κάνει την εμφάνιση της η πομπή του Επιταφίου για την περιφορά του γύρο από την εκκλησία. Διακόπτουμε τις κουβέντες μας και ανοίγουμε δρόμο να περάσει. Μπροστά η χορωδία, με άψογη αρμονία, πίσω το ιερατείο και…. δεν πιστεύω στα μάτια μου, μαζί με τον επίσκοπο Κωνσταντίας, ο Μουφτής. Δίπλα – δίπλα, οι δυο τους με τα επίσημα αρχιερατικά τους άμφια, αυτά που επιβάλλει η θρησκεία του καθενός, και ακολουθεί ο Επιτάφιος και μια ατέλειωτη ουρά ανθρώπων, πιστών και μη πιστών.

Δεν άσκησα ποτέ επαγγελματικά τη δημοσιογραφία αλλά όσα είχα μάθει στη δημοσιογραφική σχολή και ένα μικρό δαιμόνιο που με τσέγγλιζε είχα έτοιμο τον πρωτοσέλιδο τίτλο και την φωτογραφία του εξώφυλλου για την αυριανή έκδοση των εφημερίδων. «Σαν να ήταν Ανάσταση» με μεγάλα γράμματα με outline, πάνω στη φωτογραφία που θα έπιανε τουλάχιστο τη μισή σελίδα. Το μήνυμα που έβγαζε αυτή η εικόνα, του αλληλοσεβασμού και της συνεργασίας, είναι πολύ πιο δυνατό και σημαντικό από τις δηλώσεις των πολιτικών που καλύπτουν συνήθως τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ήταν η πιο δυνατή εκδήλωση επαναπροσέγγισης των τελευταίων χρόνων με τη μαζική συμμετοχή των απλών ανθρώπων και ερχόταν σε μια κρίσιμη στιγμή. Ερχόταν για να τονίσει τη σημασία ακριβώς αυτής της δράσης από τα κάτω.

Βέβαια αν είχα την ευθύνη για τη δημοσιογραφική κάλυψη αυτής της εκπληκτικής εκδήλωσης δε θα μπορούσα να αποφύγω και ένα ένθετο με ένα ερώτημα. «Πότε θα δούμε και έναν ορθόδοξο Ιεράρχη να συμμετέχει μαζί με ένα Μουφτή σε μια ισλαμική προσευχή ή τελετή σε τζαμί;». Όπως δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ και τις αντιδράσεις από το πατριωτικό συνάφι που θα ξεσκίζονταν γιατί επιτρέψαμε να γίνει αυτή η ιεροσυλία στον Επιτάφιο. Δεν φτάνει που δεν χτύπησαν οι καμπάνες του επιταφίου, αφήσαμε ένα μουσουλμάνο να «μολύνει» τον εσπερινό του Επιτάφιου με την παρουσία του. Πόσο μάλλον που δεν ήταν μόνο ένας μουσουλμάνος μέσα στην εκκλησία αλλά πολλοί.

Όσο και αν δεν θέλω, μερικές φορές μου βγαίνει αυθόρμητα το επιφώνημα: Θεε μου πια, έλεος !!!. Βέβαια αν υπήρχε θεός θα τους είχε κοπανίσει από καιρό μια στο κεφάλι. Επειδή όμως δεν υπάρχει, κάποιος άλλος θα πρέπει να κάνει αυτή τη δουλειά.

Ντίνος Αγιομαμίτης

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ Ο ΕΡΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΛΥΣΗΣ

Του Σωτήρη Βλάχου.

Η ιστορία του εθνικού ζητήματος στην Κύπρο είναι σε μεγάλο βαθμό ιστορία αντιπαράθεσης του εθνικισμού των δύο κοινοτήτων, που όσο πιο ακραίοι γίνονταν, τόσο στήριζαν και συμπλήρωναν ο ένας τον άλλο.

Αυτής της ιστορίας επανάληψη ήταν η επίθεση των παλληκαριών του ΕΛΑΜ σε χώρους που μίλησε ο Ταλάτ, που σαν σύμμαχοι των γκρίζων λύκων και του τουρκοκυπριακού εθνικισμού γενικά, έδωσαν ξανά επιχειρήματα σε όλους αυτούς για να κατακεραυνώσουν τις τουρκοκυπριακές δυνάμεις της λύσης.

Μέσα στην ίδια λογική των τρικλοποδιών στην διαδικασία, εντάσσονται και οι φημολογούμενες προθέσεις του Έρογλου για πολιτογράφηση 40 χιλιάδων εποίκων. Σε μια εποχή που είναι γενικά αποδεκτό, στα λόγια τουλάχιστον, από τους διαπραγματευτές των δυο κοινοτήτων αλλά και από τα ΗΕ, ότι ο αριθμός των εποίκων μετά την λύση θα κυμανθεί γύρω στους 50 χιλιάδες- και ήδη υπάρχουν πολιτογραφημένοι πολύ περισσότεροι- μια τέτοια κίνηση Έρογλου στοχεύει μόνο στο να δώσει φωνή στους ελληνοκύπριους εθνικιστές, να ενισχύσει την καχυποψία και να ανατρέψει την διαδικασία. Για αυτό δεν πρέπει αυτή η κίνηση Έρογλου να προβάλλεται δημόσια, από τις δυνάμεις της λύσης, σαν ζήτημα αντιπαράθεσης των δύο κοινοτήτων, αλλά σαν προσπάθεια του εθνικισμού να εκτροχιάσει την πορεία ειρήνης.

Πρέπει η διαδικασία επίλυσης που βρίσκεται σε εξέλιξη να διαφυλαχτεί με αποφασιστικότητα. Αποδίδοντας τις ευθύνες σε όλους όσους με τις ενέργειες τους, και στις δύο κοινότητες, την υποσκάπτουν.

Η υστερική αντιμετώπιση των επιτευγμάτων Χριστόφια- Ταλάτ, η δαιμονοποίηση της σταθμισμένης ψήφου και της εκ περιτροπής προεδρίας στην προσπάθεια ανάδειξης Αναστασιάδη στην εξουσία, έχουν σήμερα το τίμημα τους. Και επιτρέπουν στον Έρογλου, την ίδια ώρα που δεν χάνει ευκαιρία να δημιουργεί προβλήματα, να παρουσιάζεται σαν σταθερός υποστηρικτής της λύσης μέσα από δηλώσεις όπως, η ε/κ πλευρά θέλει να απορρίψει τις συγκλίσεις που έχουν επιτευχθεί… αυτό μπορεί να κλονίσει την πίστη των δύο “λαών” για μια συμφωνία… εάν τις απορρίπτεις αυτές σημαίνει μεγάλο χάσιμο χρόνου. με αυτά τα παιχνίδια με τον χρόνο, μπορεί να κλονιστεί η πίστη των λαών σε μια συμφωνία. Η ελπίδα για λύση μπορεί να μετατραπεί σε απαισιοδοξία”.

Δημιουργείται σήμερα ξανά μια νέα δυναμική για λύση. Μέσα από ενέργειες και δηλώσεις πολλών από τους παίκτες στο κυπριακό ζήτημα. Όπως τις πολύ πρόσφατες του Τούρκου Υπουργού ΕΕ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που είπε ότι περιμένουμε λύση στο Κυπριακό μέσα στη χρονιά αυτή… και ότι υπάρχει μια σοβαρή επιθυμία και αποφασιστικότητα στην κοινότητα( την τουρκοκυπριακή για λύση).

Όσο και αν κάποιος αντιμετωπίζει με δυσπιστία τις δηλώσεις και προθέσεις, πρέπει να σταθεί πάνω σε αυτές και να τις πάρει ένα βήμα πάρα κάτω. Να αντισταθεί στους εθνικιστές και στις δύο κοινότητες και να στηρίξει την διαδικασία μέσα από κοινές εκδηλώσεις των δυνάμεων της λύσης των δύο κοινοτήτων. Όπως την πρωτομαγιάτικη που ΠΕΟ, Devis και μια σειρά άλλες τουρκοκυπριακές και ελληνοκυπριακές οργανώσεις προγραμματίζουν.

Η προοπτική της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας δεν αποτελεί υποχώρηση για καμιά από τις δυο κοινότητες. Αποτελεί το μοναδικό παράθυρο στο μέλλον, την μοναδική πορεία έξω από το σκοτάδι στο οποίο η βαρβαρότητα του εθνικισμού, από την δεκαετία του 1950 τουλάχιστον, έχει ρίξει τις κοινότητες της Κύπρου. Πρέπει να στηριχθεί με τον πιο αποφασιστικό και ενεργό τρόπο.

Το Κοινό Ανακοινωθέν και η προϊστορία του. Επιτέλους, επανέναρξη των συνομιλιών!

του Σταύρου Τομπάζου

Λευκωσία, 13.2.2014. Προτού προλάβει να δει καλά-καλά το φως της δημοσιότητας το Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου, τα απορριπτικά κόμματα στην Κύπρο, από  τη σοσιαλιστική ΕΔΕΚ μέχρι και το κυπριακό παράρτημα της Χρυσής Αυγής (ΕΛΑΜ) έσπευσαν να το κατακεραυνώσουν.

Αυτή η άμεση αρνητική αντίδραση που δημιούργησε κρίση στη δεξιά συμμαχία ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, με ορατό πλέον το ενδεχόμενο αποχώρησης των υπουργών του ΔΗΚΟ από το κυβερνητικό σχήμα, αποδεικνύει ένα και μοναδικό πράγμα: ένα καθόλου ευκαταφρόνητο (ευτυχώς όμως μειοψηφικό) ποσοστό των Ελληνοκυπρίων προτιμά τη διχοτόμηση, διαμέσου της διατήρησης του υφιστάμενου στάτους κβο και της σταδιακής νομιμοποίησής του, από οποιαδήποτε επίλυση του προβλήματος στη βάση της ομοσπονδιακής επανένωσης της Κύπρου.

Αυτή η διαπίστωση προκύπτει αβίαστα από μια απλή ανάγνωση του Κοινού Ανακοινωθέντος, το οποίο καθορίζει το πλαίσιο λύσης του προβλήματος. Το Κοινό Ανακοινωθέν δεν αποκλίνει αρνητικά ούτε κατ’ ελάχιστον από τα ήδη συμφωνηθέντα σε προγενέστερους κύκλους συνομιλιών ή τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Πιο συγκεκριμένα, καθορίζει τη φύση της ομοσπονδίας ως διζωνικής, δικοινοτικής με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, όπως ακριβώς προβλέπεται από τα Ψηφίσματα 716 και 750 του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1991 και 1992 αντίστοιχα. Το πρώτο καθορίζει την έννοια της «πολιτικής ισότητας» και το δεύτερο την έννοια της «διζωνικότητας». «Πολιτική ισότητα» δεν σημαίνει ίση αριθμητική εκπροσώπηση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στα όργανα του ομόσπονδου κράτους, αλλά αποτελεσματική εκπροσώπηση και των δύο πλευρών σ’ αυτά, έτσι που να αποκλείεται η επικυριαρχία της μιας πλευράς πάνω στην άλλη.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, στη συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, δεσμεύτηκε «για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως [αυτές οι έννοιες] καθορίζονται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας». Συνεπώς, ο τότε αδιαμφισβήτητος ηγέτης του ΔΗΚΟ και πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δέχθηκε να αρχίσει μια νέα διαδικασία επίλυσης του προβλήματος στη βάση μιας συμφωνίας που σε τίποτα δεν διαφέρει, ως προς τη φύση της επιδιωκόμενης ομοσπονδίας, από το Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου. Ο σημερινός πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, μεθοδεύει την έξοδο των υπουργών του κόμματός του από την κυβέρνηση λόγω του περιεχομένου του Κοινού Ανακοινωθέντος.

Ωστόσο, το Κοινό Ανακοινωθέν όχι μόνο δεν υστερεί σχετικά με τη συμφωνία Τ. Παπαδόπουλου-Μ.Α. Ταλάτ της 8ης Ιουλίου, αλλά εμπεριέχει και δεσμεύσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς που καταγράφονται ως διπλωματικές επιτυχίες του Δημήτρη Χριστόφια. Στην κοινή δήλωση Χριστόφια-Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008, πέρα από την επανάληψη του λεκτικού της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου σχετικά με τη φύση του ομόσπονδου κράτους, εξασφαλίζεται και η δέσμευση της τουρκοκυπριακής πλευράς για «μία και μόνη διεθνή προσωπικότητα» της ομοσπονδιακής, ενωμένης Κύπρου.

Επειδή το θέμα της «μίας και μόνης κυριαρχίας και ιθαγένειας» δεν συμπεριλήφθηκε στην κοινή δήλωση της 23ής Μαΐου 2008, ο Δ. Χριστόφιας πέτυχε να το εντάξει στη συμφωνία του με τον Ταλάτ της 1ης Ιουλίου του 2008.

Το Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου αποτελεί ουσιαστικά μια σύνοψη όχι μόνο της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου 2006, αλλά και των συμφωνιών της 23ης Μαΐου 2008 και 1ης Ιουλίου 2008, διότι συμπεριλαμβάνει τα θέματα της μιας και μόνης διεθνούς προσωπικότητας, κυριαρχίας και ιθαγένειας, ενώ απαγορεύει ρητά κάθε απόσχιση από το επιδιωκόμενο ομόσπονδο κράτος.

Επιπλέον, στο Κοινό Ανακοινωθέν γίνεται λόγος για «σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες» (κυκλοφορίας, εγκατάστασης και ιδιοκτησίας).

Το Κοινό Ανακοινωθέν κινείται, συνεπώς, στο πλαίσιο των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, που ερμηνεύονται με συγκλίνοντα τρόπο και από τις δύο πλευρές, ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή, πράγμα βέβαια που δεν εμποδίζει ούτε τον Αναστασιάδη ούτε τον Έρογλου να παρουσιάζουν ο καθένας με τον τρόπο  που θέλει το Κοινό Ανακοινωθέν στο δικό τους κοινό.

Η ουσία είναι ότι η επιδιωκόμενη λύση δεν είναι η διχοτόμηση ή η συνομοσπονδία δύο κρατών, αλλά η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων ή των δύο συνιστωσών πολιτειών της ενωμένης Κύπρου.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κανένας στον χώρο της Αριστεράς στην Κύπρο, κυριολεκτικά κανένας, δεν επιχειρηματολόγησε κατά της επανέναρξης των συνομιλιών στη βάση του Κοινού Ανακοινωθέντος. Η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα είναι ο δεδηλωμένος επιδιωκόμενος στόχος τόσο του ΑΚΕΛ όσο και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στον χώρο της τελευταίας, η εν λόγω ομοσπονδία δεν θεωρείται καν «οδυνηρός συμβιβασμός», αλλά ένα πολίτευμα που μπορεί να αποτελέσει ένα καθοριστικής σημασίας βήμα στην υπέρβαση μιας εθνοτικής διένεξης ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους που ταλανίζει την Κύπρο εδώ και δεκαετίες και προηγείται χρονικά ακόμη και της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960.

Το Κυπριακό δεν είναι μόνο πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Είναι ταυτόχρονα και ένα πρόβλημα εθνοτικής διένεξης που προηγείται της τουρκικής εισβολής του 1974, όπως καταδεικνύουν τα γεγονότα του 1958, 1963/1964, 1967 και 1974, ενώ η τουρκική εισβολή προσέθεσε μια νέα βαρύνουσα παράμετρο στο κυπριακό πρόβλημα.

Κάποιοι Έλληνες Αριστεροί ενοχλούνται από τη δραστήρια αμερικανική εμπλοκή στη διαδικασία για την έναρξη ενός νέου κύκλου συνομιλιών επίλυσης του Κυπριακού, η οποία εξυπηρετεί τα «ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα». Είναι όμως δυνατό να πιστεύει κανείς ότι το Κυπριακό θα λυθεί εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ, στον οποίο οι ΗΠΑ παίζουν καθοριστικό ρόλο, ή χωρίς την εμπλοκή του λεγόμενου «διεθνούς παράγοντα»; Ποια είναι η κυριότερη συνιστώσα αυτού του διεθνούς παράγοντα; Μήπως το Αφγανιστάν;

Τι επιδιώκουν αλήθεια οι ΗΠΑ διαμέσου της επίλυσης του Κυπριακού; Η βασική τους επιδίωξη είναι απλή: να αποτρέψουν να μετατραπούν οι υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο, από απλή ενεργειακή πηγή σε αποσταθεροποιητικό μήλον της έριδας, σε μια περιοχή που ταλανίζεται ήδη από τις συγκρούσεις στη Συρία, την αστάθεια στην Αίγυπτο και το διαιωνιζόμενο παλαιστινιακό πρόβλημα. Ελάχιστα ενδιαφέρονται εάν η επίλυση του Κυπριακού θα είναι «δίκαιη» ή «άδικη» για την μια ή την άλλη κοινότητα, ενδιαφέρονται όμως να είναι κοινά αποδεκτή, διότι μόνο έτσι θα συμβάλει στη σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Και σε ποιο σημείο, άραγε, η απομάκρυνση του ενδεχομένου «θερμών επεισοδίων» και της αποσταθεροποίησης της περιοχής είναι αντίθετη με τα συμφέροντα των Κύπριων, Ελλήνων, Τούρκων, Ισραηλινών ή Αράβων εργαζομένων;

Ο «αντιιμπεριαλιστικός» λόγος αποτελεί σε κάποιες περιπτώσεις μεταμφίεση του εθνικιστικού λόγου, δηλαδή υιοθέτηση μιας δεξιάς, εθνικιστικής αντίληψης εις βάρος μιας αριστερής, ταξικής, διεθνιστικής αντίληψης του κόσμου.

Τα εθνικά προβλήματα όπως το Κυπριακό, δεν λύνονται πραγματικά εκ των άνω με μια υπογραφή και συμφωνία βασισμένες στους εθνικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Η δουλειά της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής Αριστεράς δεν είναι να αντιταχθούν στην έναρξη των συνομιλιών, συμπλέοντας με τις πιο εθνικιστικές δυνάμεις των δύο πλευρών, αλλά αντίθετα η δημιουργία μιας νέας ομοσπονδιακής συνείδησης από τα κάτω, που θα σφυρηλατηθεί με τους κοινούς αγώνες των εργαζομένων, ανεξαρτήτως εθνικής συνείδησης για την υπεράσπιση και διεύρυνση του κοινωνικού και δημοκρατικού κεκτημένου. Το τελευταίο δεν απειλείται από τη διζωνική, διακοινοτική ομοσπονδία, απειλείται όμως από τις πολιτικές λιτότητας και τα μνημόνια της εργοδοσίας και της τρόικας.

Ο Σταύρος Τομπάζος διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Αυτή είναι υπεύθυνη στάση που μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις

Η στήριξη που πρόσφερε το ΑΚΕΛ στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την λύση Ομοσπονδίας, έδωσε τον ρυθμό στα πρόσφατα γεγονότα αλλά και αξιοπιστία και προοπτική στη διαδικασία.

Η πολιτική Αναστασιάδη, αποτέλεσμα των δεσμεύσεων του στις εθνικιστικές εξαλλοσύνες που τον έφεραν στην εξουσία, τερματίστηκε με την καθαρή παρέμβαση των αμερικανών. Μια παρέμβαση που κάνει πολύ πραγματική την δυνατότητα επιβολής μιας «οποιασδήποτε λύσης», μέσα από μια διαδικασία που θα ελέγχουν και θα καθορίζουν.

Η δυνατότητα τους όμως να επιβάλουν μια οποιαδήποτε λύση μέσα από μια διαδικασία που αυτοί επέβαλαν, δεν αναχαιτίζεται με απόρριψη της διαδικασίας των συνομιλιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κοινό ανακοινωθέν υπολείπεται των κοινών ανακοινωθέντων και των συγκλίσεων Χριστόφια - Ταλάτ. Πολύ σωστά όμως το ΑΚΕΛ επέλεξε να το στηρίξει, όπως στήριξε και την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Αυτό του επιτρέπει να συντείνει στο να καλυφτεί το χαμένο έδαφος. Όσο και αν οι διαπραγματευτές είναι άλλοι, το ΑΚΕΛ μπορεί να μετατρέψει την διαδικασία σε πραγματικά δική του, μέσα από έντονη ενημέρωση του κόσμου αλλά και κινητοποίηση των μαζών.

Επίκεντρο αυτής της ενημέρωσης πρέπει να αποτελέσουν οι  βασικές πτυχές της Ομοσπονδιακής λύσης και, κύρια, τα μεγάλα πλεονεκτήματα που μια τέτοια λύση θα πρόσφερε στην Κύπρο συνολικά.

Η κατεδάφιση της διαχωριστικής γραμμής αποτελεί ίσως το κυριότερο. Ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, διαχωριστικές γραμμές που επιβλήθηκαν σαν αποτέλεσμα πολεμικών συγκρούσεων, εύκολα μπορούν να μετατραπούν από εστίες έντασης σε  επίκεντρο νέων ένοπλων συγκρούσεων.

Την ίδια στιγμή όμως που η ύπαρξη της διαχωριστικής γραμμής εξυπακούει ένα σωρό κινδύνους, η κατεδάφισης της όχι μόνο τους μειώνει με αποφασιστικό τρόπο, αλλά ανοίγει πραγματικές προοπτικές διεξόδου από την κρίση.

Μια λύση στο εθνικό ζήτημα θα πρόσφερε σήμερα μια σημαντική ώθηση  στην κυπριακή οικονομία. Η ανοικοδόμηση της Αμμοχώστου και άλλων περιοχών, το κλίμα σταθερότητας για επενδύσεις, η μετατροπή ολόκληρου του νησιού σε ακόμα πιο ελκυστικό τουριστικό προορισμό, θα συνέβαλλαν στην χαλάρωση της οικονομικής μέγγενης που έχει στραγγαλίσει την κυπριακή οικονομία.

Με αυτή την προοπτική πρέπει να συνδεθεί και το δίπτυχο, λύση/κοιτάσματα αερίου. Από παράγοντας ανάπτυξης και για τις δύο κοινότητες, τα κοιτάσματα θα κινδυνεύουν να μετατραπούν σε παράγοντα αυξημένων εντάσεων και νέας σύγκρουσης όσο το εθνικό παραμένει άλυτο.

Βασικό εργαλείο της ενημέρωσης και κινητοποίησης πρέπει να είναι οι κοινές ομιλίες εκπροσώπων του ΑΚΕΛ με εκπροσώπους του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού κόμματος( κόμμα Ταλατ) ταυτόχρονα και στις δύο κοινότητες, αλλά και με εκπροσώπους και άλλων δυνάμεων και στις δύο κοινότητες που στηρίζουν την διαδικασία. Πολύ σημαντική προσθήκη θα αποτελούσε και η διοργάνωση κοινών μαζικών συλλαλητηρίων στην διαχωριστική γραμμή για στήριξη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Με ένα τέτοιο τρόπο θα μπορούσε να υπάρξει καθοριστικός έλεγχος στην νέα διαδικασία που έχει ξεκινήσει. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, που στοχεύουν σε δημιουργία κέντρου σταθερότητας σε μια  περιοχή στην οποία χάνουν τον έλεγχο ολοένα και περισσότερο, εύκολα θα προωθούσαν την διχοτόμηση και τα δύο κράτη ως μία εξ ίσου βολική λύση, αν αποτύγχανε η Ομοσπονδιακή.

Μπροστά σε ιστορικές στιγμές, το ΑΚΕΛ, με την στάση του, έβαλε τις βάσεις για να μετατραπεί στον κύριο παίκτη που θα επιβάλει νέα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα.

Σωτήρης Βλάχος.

Από τον Αλή Μπαμπά και τους 40 κλέφτες στον Νίκο Αναστασιάδη και τα 40 προσχέδια λύσης

Η γελοιότητα της πολιτικής ηγεσίας της Ε/Κυπριακής Δεξιάς

Από την πρώτη στιγμή της προεδρίας Αναστασιάδη φάνηκε με σαφήνεια η πολιτική κωλυσιεργίας που θα ακολουθούσε στο Κυπριακό. Σε πρώτη φάση πήρε "αναστολή" λόγω κρίσης και στη συνέχεια βάλθηκε να διορίζει διαμεσολαβητές και ομάδες εργασίας, στοχεύοντας σε χρονοβόρες διαδικασίες, όπως την Πηνελόπη που κεντούσε 40 να πούμε χρόνια το σάβανο του Οδυσσέα (και το ξεκεντούσε το βράδυ). Ενώ το παράθυρο για λύση του Κυπριακού κλείνει μέχρι τον Μάρτιο, ο Νίκος Αναστασιάδης φέρνει και ξαναφέρνει στο προσκήνιο μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Κατ' ακρίβεια, η συγκεκριμένη πολιτική ήταν σαφής από τη στιγμή που το ΔΗΚΟ εγκατέλειψε την κυβέρνηση Χριστόφια, οπότε ο Νίκος Αναστασιάδης άρχισε να μπλέκει μία δηκοδησυκή πολιτική. Το νέο προσωπείο Αναστασιάδη επιχειρούσε για αρκετό καιρό να διασκεδάσει με μεγάλη δόση αγαθότητας το κεντρο-φιλελεύθερο κομμάτι του ΔΗΣΥ που τώρα παραδέρνει σ' ένα πέλαγος αμηχανίας.

Ενώ σήμερα ο κύριος Αναστασιάδης προβάλλει ως κεντρικό αίτημα το διάλογο για λύση και όχι το διάλογο για το διάλογο, εξαντλεί τα περιθώρια της συζήτησης σε ένα διάλογο για την εξεύρεση βάσης των συνομιλιών (κοινό ανακοινωθέν). Έτσι αντί να έχουμε διάλογο για το διάλογο έχουμε «διάλογο για διάλογο» για τα προσχέδια κοινού ανακοινωθέντος. Έτσι σπαταλήθηκαν τρεις από τους έξι μήνες που αποτελούσαν το «παράθυρο ευκαιρίας», κατασκευάζοντας σαράντα προσχέδια για να γίνει ο διάλογος «ουσιαστικός». Και φυσικά τα σαράντα προσχέδια είναι πολύ πίσω από το σημείο που είχε φτάσει η διαπραγμάτευση  μεταξύ Χριστόφια–Ταλάτ, όπως πίσω είναι και από το έγγραφο των συγκλίσεων του Ντάουνερ. Για πολλοστή φορά στην ιστορία των δικοινοτικών συνομιλιών, η ελληνοκυπριακή πλευρά καταναλώνει περισσή ενέργεια στην εξόντωση των απεσταλμένων των Ηνωμένων Εθνών ή στην υπόσκαψη των Γενικών Γραμματέων του Οργανισμού. Για ακόμα μια φορά οι εκπρόσωποι των Ηνωμένων Εθνών «δεν αντιπροσωπεύουν ικανοποιητικά» τα ψηφίσματα και τις θέσεις του οργανισμού.

Ο Νίκος Αναστασιάδης επιστρέφει από την Αγγλία ανεμίζοντας ως «επιτυχία» τη δήλωση του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών ότι υποστηρίζει μία και μόνη κυριαρχία στο Κυπριακό. Καμώνεται πως ξεχνά όμως ότι, με βάση τη θέση αυτή, τόσο η Βρετανία όσο και ο ίδιος ο κύριος Αναστασιάδης υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν. Για την ακρίβεια ο κύριος Αναστασιάδης πρέπει να εξηγήσει τους λόγους που εγκατέλειψε το σχέδιο Ανάν, τουλάχιστον όσον αφορά το θέμα της μίας κυριαρχίας. Εάν τον ικανοποιούσε τότε η αναφορά του σχεδίου στην κυριαρχία λογικά πρέπει να τον ικανοποιεί και τώρα. Γιατί σήμερα αναζητεί καινούριες βάσεις διαλόγου;

Φυσικά τίθεται μια σειρά ερωτημάτων από τα οποία κάποια μπορεί να θεωρηθούν και λογικά: όπως π.χ. μία αναμονή για να ξεκαθαρίσει η κρίση εξουσίας στην Τουρκία, όπως μία βολιδοσκόπηση τυχόν αλλαγής των συσχετισμών δυνάμεων λόγω της ανεύρεσης υδρογονανθράκων, ή όπως ακόμα μία αναμονή για να ξεκαθαρίσει η αστάθεια στη Συρία και την Αίγυπτο και, τέλος, μία αναμονή για να αξιολογηθεί η τυχόν αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Κύπρου ως αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Δύσης. Εν πάση περιπτώσει, η σοβαρότερη εξήγηση είναι η καλλιέργεια χωριστικής συνείδησης στην ελληνοκυπριακή κοινότητα που κάνει δύσκολη οποιαδήποτε λύση προνοεί ειρηνική επανένωση και συνύπαρξη με τους τουρκοκύπριους. Εξάλλου η κυρίαρχη ιδεολογία μετά την εγκατάλειψη της ένωσης ήταν η επικυριαρχία των ελληνοκυπρίων επί των τουρκοκυπρίων.

Οι πολιτικές που περιγράψαμε διευκολύνουν και αναπτύσσουν την αρνητική θέση της τουρκικής κυβέρνησης και τρέφουν τη φοβία της τουρκοκυπριακής εθνικιστικής παράταξης προς τους ελληνοκύπριους.

Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι οι πολιτικές ηγεσίες ήταν και είναι πάντα δημιουργοί και συντηρητές της κρίσης, δημιουργοί και συντηρητές της διακοινοτικής αντιπαράθεσης και δεν είναι σε θέση να την επιλύσουν. Η μοναδική ελπίδα για να πάρει το Κυπριακό διαφορετικό δρόμο από εκείνο που χάραξε το πραξικόπημα και η εισβολή, είναι η ανάπτυξη ενός διακοινοτικού-λαϊκού τρίτου πόλου που θα ανατρέψει τη χρησιμοποίηση του Κυπριακού ως οχήματος επιβολής των εξουσιών πάνω στις κοινότητες.

Κλείνοντας, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε επίσης ότι ο Νίκος Αναστασιάδης παραφουσκώνει τα όποια αποτελέσματα ισχυρίζεται ότι πέτυχε με την επίσκεψή του στο Λονδίνο, για να καλύψει το χάος που επικρατεί στην οικονομία, το διαφαινόμενο αδιέξοδο στο Κυπριακό και τις ζημιές που θα προκύψουν από αυτό, όπως επίσης και τη ντροπιαστική για τον κυπριακό λαό κατάσταση που επικρατεί στις φυλακές.

 

ΕΡΑΣ, KTOS, KTOEOS Ανοικτό γράμμα προς Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους

6 Δεκεμβρίου 2013

Την Τρίτη 3 του Δεκέμβρη 2013 αντιπροσωπεία της ΕΡΑΣ πραγματοποίησε συνάντηση εργασίας με τις Γραμματείες των Τ/Κ συντεχνιών KTOS (Συντεχνία δασκάλων δημοτικής εκπαίδευσης) και KTOEOS (Συντεχνία καθηγητών μέσης εκπαίδευσης).

Στη συνάντηση αποφασίστηκε η συνεργασία των τριών οργανώσεων για τη συγκρότηση ενός δικοινοτικού κινήματος δράσης για την ειρήνη, την επανένωση και την αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αποδομούν την κοινωνία και στις δυο πλευρές της πράσινης γραμμής.

Κατά τη συνάντηση εγκρίθηκε επίσης η ακόλουθη διακήρυξη που αποτελεί το πολιτικό υπόβαθρο της συνεργασίας:

Ανοιχτό γράμμα προς Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους

Οι πολιτικές ηγεσίες των δύο πλευρών γνωρίζουν μετά από 50 τόσα χρόνια συνομιλιών τη λύση στην οποία μπορούν να συμφωνήσουν. Γνωρίζουν επίσης η κάθε πλευρά τις ευαισθησίες της άλλης. Ταυτόχρονα στη διάρκεια των χρόνων αυτών έχει γίνει σαφές ότι οι δυνάμεις που προκάλεσαν τη δικοινοτική αντιπαράθεση εξακολουθούν να την συντηρούν, υπονομεύοντας την προσπάθεια επανένωσης και προωθώντας χωριστικές εθνικιστικές συνειδήσεις.

Η ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου πλήττεται από τη διεθνή κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και οδηγείται σε κοινωνικές αναταράξεις και τοπικούς πολέμους και εξεγέρσεις. Ακόμα και τα σύνορα κρατών της περιοχής έχουν χάσει τη σταθερότητά τους και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις πολλαπλασιάζονται. Η ανεύρεση υδρογονανθράκων στην περιοχή ενέταξε και την Κύπρο στη θερμή πολεμική ζώνη των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Έτσι στο Κυπριακό ζήτημα προστίθεται μια επιπλέον πηγή έντασης, την οποία οι δυο κοινότητες καλούνται να διαχειριστούν προς όφελος της λύσης και της συνύπαρξης. Ταυτόχρονα όλοι οι Κύπριοι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές βάρβαρης λιτότητας που φτωχοποιούν την κοινωνία και αποδομούν τον κοινωνικό ιστό.

Ωστόσο μέσα σε αυτό το κλίμα, στο πλαίσιο των ανακατατάξεων που διαμορφώνονται στην περιοχή μας, ανοίγει ταυτόχρονα και ένα παράθυρο ευκαιρίας για λύση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να πάει χαμένη. Θεωρούμε ότι η πιο ορθή και παραγωγική διαδικασία για να προχωρήσουν οι συνομιλίες είναι η συνέχισή τους από το σημείο που τις άφησαν ο Δημήτρης Χριστόφιας και ο Μεχμέτ Αλή Ταλάτ, με αποδοχή των συγκλίσεων που είχαν επιτευχθεί μέχρι τότε. Παράλληλα όμως καλούμε τους ηγέτες των δυο κοινοτήτων να προχωρήσουν χωρίς καθυστερήσεις στην επανέναρξη του διαλόγου στηριγμένοι πάνω στο κεκτημένο των πολύχρονων συνομιλιών και των κατά καιρούς συμφωνιών, χωρίς ελιγμούς και παιγνίδια εντυπώσεων.

Καλούμε ταυτόχρονα κάθε Ελληνοκύπριο και κάθε Τουρκοκύπριο να διεκδικήσουμε όλοι μαζί σε ένα κοινό μέτωπο αγώνα την ειρηνική συμβίωση των κοινοτήτων μας και την επίλυση του Κυπριακού. Έχουμε συνείδηση ότι εκείνες οι πολιτικές ηγεσίες που δημιούργησαν την δικοινοτική αντιπαράθεση και εν πολλοίς την συντηρούν δεν είναι σε θέση να εξεύρουν τη λύση που εξυπηρετεί το λαό. Εν τούτοις θεωρούμε ότι η λύση θα δώσει την ευκαιρία στις κυπριακές κοινότητες να προχωρήσουν με λιγότερα εμπόδια. Πρέπει όμως οι πολίτες της συνύπαρξης και της επαναπροσέγγισης, και πριν και μετά τη λύση, να αναλάβουν το καθήκον να μεταφέρουν στους ώμους τους την ευθύνη για την βελτίωση των δικοινοτικών σχέσεων και τη δημιουργία ενός καλού μέλλοντος στα ερείπια ενός κακού παρελθόντος.

Το κοινό μέτωπο αγώνα γίνεται εξαιρετικά επείγον και αναγκαίο όχι μόνο για την επίλυση του Κυπριακού αλλά και για την οικοδόμηση της δικοινοτικής κοινωνικής αντίστασης ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας που επιβάλλει η οικονομική ολιγαρχία και στις δύο πλευρές.

Έξω όλοι οι στρατοί – Έξω οι βάσεις

Ελεύθερη Ανεξάρτητη Διζωνική Δικοινοτική Κύπρος

 

Η Αριστερά να πάρει την πρωτοβουλία, στην τελευταία ίσως ευκαιρία

Οι συνεχείς παλινδρομήσεις σε βασικές συμφωνίες που επετεύχθησαν στις διαπραγματεύσεις, σε συνδυασμό με την θολούρα για τον πολύ κόσμο για αυτό που συζητιόταν σε μια περίοδο 50 χρόνων, στήριξαν διαχρονικά μόνο τον εθνικισμό και απειλούν, για ακόμα μια φορά, να ανατινάξουν την προσπάθεια, την τελευταία ίσως, διζωνικής, δικοινοτικής διευθέτησης.

Πριν ακόμα η διαδικασία ξεκινήσει, έχει  μπλοκαριστεί σε ένα ζήτημα που είχε διευθετηθεί, μα που το ξαναφέρνει πίσω η υπαναχώρηση από συμφωνίες και η πολιτική του «όλα ανοικτα στο τραπέζι». Τελευταίο και πιο ακραίο παράδειγμα αυτής της τακτικής, που χαντάκωσε τις δυνατότητες λύσης, ήταν η υπαναχώρηση της κυβέρνησης Αναστασιάδη από την συμφωνία για σταθμισμένη ψήφο. Μια συμφωνία που ήταν ίσως η πιο σημαντική κατάκτηση στην προσπάθεια ενίσχυσης των δυνάμεων ειρήνης και στις δυο κοινότητες σε μια ενωμένη Κύπρο.

Οι υπαναχωρήσεις  φυσικά ποτέ δεν αντιμετώπισαν  ιδιαίτερες δυσκολίες. Η έλλειψη ενημέρωσης  που θα οδηγούσε σε ζύμωση για να εξασφαλιστεί η απαραίτητη στήριξη σε κάθε νέα συμφωνία, ήταν συστατικό στοιχείο της όλης πορείας των συνομιλιών. Αυτό το στοιχείο κράτησε μακριά από τον κόσμο ακόμα και  παραδοχές των ηγετών για δίκαια της άλλης πλευράς, που έγιναν στις κλειστές αίθουσες των  συνομιλιών, και είχε ολέθρια αποτελέσματα: δεν έγινε στοιχείο της συλλογικής σοφίας ότι,  για την ύπαρξη του εθνικού ζητήματος, δεν φταίει μόνο η μια εθνική πλευρά.  Μπορούσε  έτσι εύκολα να χαρακτηρισθεί  σαν προδοσία κάθε λύση συμβιβασμού, να αναθεματίζεται σαν τέτοια η ίδια η ομοσπονδιακή λύση. Ο εθνικισμός  παράμεινε πρωταγωνιστής στο παιγνίδι και  κράτησε υποθηκευμένο των μέλλον  των ανθρώπων του νησιού.

 Μέσα σε αυτές τις πρακτικές χάθηκε και η ιστορική συμφωνία της σταθμισμένης ψήφου. Όταν αυτή έγινε πραγματικότητα επί διακυβέρνησης Χριστόφια, αντί παθιασμένης καμπάνιας για στήριξη της, κρατήθηκε κλειστή στα συρτάρια του Προεδρικού, για να μην ενοχληθεί πιθανότατα  η «συμμαχική» ηγεσία του ΔΗΚΟ. Σήμερα διαγράφεται με τον πιο εύκολο τρόπο και ο εθνικισμός πετυχαίνει ακόμα μια νίκη.

Μέσα από αυτές τις πρακτικές επανέρχεται από το παρελθόν εμπόδιο που είχε ξεπεραστεί, για να αποτελέσει το νέο μπλοκάρισμα. Το εμπόδιο  αυτό έχει να κάνει με  την απαίτηση της τ/κ διαπραγματευτικής ομάδας για αναγνώριση της ΤΔΒΚ. 

Αυτό είναι ζήτημα που ιστορικά συναντούσαν μπροστά τους τα ΗΕ σε όλα τα χρόνια που στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας βρισκόταν ο Ντενκτάς. Πολύμηνες ή και πολύχρονες διαδικασίες που φαίνονταν να εξελίσσονται, έστω και με μεγάλες δυσκολίες, ανατινάζονταν από την μια στιγμή στην άλλη από ένα Ντενκτάς που ξαφνικά έβαζε το ζήτημα της κυριαρχίας και αναγνώρισης σαν προϋπόθεση για συνέχιση τους.

Τα ΗΕ αντιλαμβάνονταν δίκαια στην προσέγγιση  Ντενκτάς, αλλά, ταυτόχρονα αντιλαμβάνονταν και τους λόγους από του οποίους πήγαζε η ένσταση  των ε/κ για ένα τέτοιο βήμα. Όταν αυτός έβαζε το ζήτημα  ότι, ενώ ήταν η ε/κ πλευρά που ευθυνόταν για την κατάργηση του συντάγματος της Ζυρίχης από το 1963 κιόλας, ήταν αυτή που αναγνωρίστηκε σαν η νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν μπορούσε στα σίγουρα να αγνοηθεί. Όπως δεν μπορούσαν να αγνοηθούν από τα ΗΕ  ανησυχίες των ε/κ, που εστιαζόταν στο ότι η αναγνώριση της ΤΔΒΚ στα χέρια τ/κ ηγέτη που δεν πίστεψε στην Ομοσπονδία και την συμβίωση, άνοιγε τον δρόμο για δυο κράτη.

Το εμπόδιο ξεπεράστηκε  στο Σχέδιο Ανάν, με  προσέγγιση που δεν αναφερόταν σε κυριαρχίες των συστατικών κρατών που ζητούσε ο Ντενκτάς, αλλά, ταυτόχρονα δεν έκανε αναφορά ότι οι ε/κ είναι το μόνο αναγνωρισμένο κράτος. Η προσέγγιση του σχεδίου Ανάν εστιαζόταν στην εκτέλεση των εξουσιών του νέου κράτους στα διάφορα επίπεδα- ομόσπονδο, συνιστωντα- χωρίς να μπαίνει ζήτημα ιεράρχησης μεταξύ τους και χωρίς να γίνεται αναφορά στην προηγούμενη κατάσταση.

Σήμερα, το ζήτημα της κυριαρχίας των συνιστούντων  κρατών είναι ξανά εκεί. Στην πραγματικότητα είναι όλα ξανά εκεί, ξεγυμνώνοντας πάνω από όλα την πολιτική που η ε/κ ηγεσία ακλούθησε ειδικά με την κατάθεση του Σχεδίου Ανάν.  Πενήντα χρόνια διαπραγματεύσεων δεν έχουν αφήσει τίποτε- παρά μόνο κάτι πόντους απόσταση από την δημιουργία και δευτέρου αναγνωρισμένου κράτους.

Το  κλίμα είναι βαρύ και οι δυνατότητες για διζωνική διευθέτηση πιο περιορισμένες από ποτέ. Η πλατιά  απογοήτευση και δυσπιστία που επικρατεί εξυπηρετούν μόνο τον εθνικισμό. Η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί  αυτή την ιστορικά τόσο καθυστερημένη στιγμή, μόνο από πολιτικές ηγεσίες που θα τολμήσουν να αρθρώσουν τολμηρό, αληθινό λόγο. Μπορεί να ανατραπεί μόνο αν τολμηρά η Αριστερά πάρει πρωτοβουλία βασισμένη στα πιο πάνω, και να δώσει με αυτό τον τρόπο  στέρεο έδαφος στην κυβέρνηση Αναστασιάδη να απεγκλωβιστεί από την μέγγενη των εθνικιστών στην οποία οι εκλογικές της συμμαχίες την έχωσαν.

Σωτήρης Βλάχος

Η ΕΡΑΣ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΛΙΓΜΟΥΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

της Επιτροπής για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση (ΕΡΑΣ)

7 Νοεμβρίου 2013

Η ΕΡΑΣ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΛΙΓΜΟΥΣ

Ο διορισμός αντιπροσώπων των ηγετών των κοινοτήτων στις δικοινοτικές συνομιλίες θεωρήθηκε από σειρά ξένων αναλυτών ως πολιτική κωλυσιεργίας από μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς. Εν τούτοις η τουρκική πλευρά συγκατένευσε διότι οι αντιπρόσωποι πρόκειται να επισκεφθούν Αθήνα και Λευκωσία, εξέλιξη που ενδεχομένως υπονοεί την πιθανότητα τετραμερούς ή πενταμερούς ενώ ταυτόχρονα υπονοεί ότι η πολιτική Χριστόφια για κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλίες απορρίπτεται.

Όλοι οι άλλοι νεωτερισμοί του κ Αναστασιάδη φαίνεται να τον οδηγούν σε αδιέξοδο: απόρριψη συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ, απόρριψη εγγράφου Ντάουνερ, πρόταση για αναβάθμιση του ευρωπαίου αντιπροσώπου στις συνομιλίες, άνοιγμα των Βαρωσίων χωρίς λύση του Κυπριακού. Τελικά φαίνεται ότι θα μείνει με τους δύο αντιπροσώπους στο χέρι, ενώ κατάφερε να θέσει σε δοκιμασία τις σχέσεις του με τον Μπαν Κι Μουν και τον Αλεξάντερ Ντάουνερ. Παράλληλα επέτρεψε στον κ Έρογλου να αλλάξει πολιτική και να ζητά συνέχιση των συνομιλιών από το σημείο που είχαν σταματήσει και να διατηρεί έτσι την τουρκική θέση που θέλει να εμφανίζεται ως η πλευρά που είναι ένα βήμα μπροστά προς την επίλυση του Κυπριακού.

Ενώ ο κ Αναστασιάδης ανάλωσε μεγάλο μέρος της προεκλογικής του καμπάνια για να προτείνει ομάδες και παραομάδες από ειδικούς τους οποίους θα συμβουλευόταν, κλπ, τελικά μέχρι στιγμής κινείται μόνος του και μπουρδουκλώνεται  στα βήματα του. Την ίδια ώρα δεν χάνει ευκαιρία να καταφεύγει σε εξάρσεις εθνικιστικής ρητορείας που καταστρέφουν την προσπάθεια δημιουργίας συνείδησης λύσης στον κυπριακό λαό.

Η ολιγόμηνη ενασχόληση του με το Κυπριακό αποτελεί μια κακέκτυπη επανάληψη της πολιτικής των προτάξεων του  Σπύρου Κυπριανού. Αυτό που απομένει για να επαναλάβει και τον Τάσσο Παπαδόπουλο είναι "η ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο". Υπάρχει όμως τώρα μια σημαντική διαφορά. Στην παρούσα συγκυρία επικρατεί μια φοβερή ρευστότητα στην περιοχή μας αλλά και στον πλανήτη, η οποία εκφράζεται με εκρηκτικές ανατροπές σε σειρά κρατών, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Ενδεχομένως και της Κύπρου, το επόμενο διάστημα, με το βάθεμα της κοινωνικής αποδόμησης που προκαλεί το μνημόνιο.

Είναι προφανές ότι η επιβεβαίωση της ύπαρξης υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή νότια της Κύπρου, ενισχύει την μερίδα των Ε/Κ  ολιγαρχών που προσανατολίζονται προς την προώθηση της διχοτόμησης.

Η ΕΡΑΣ επαναλαμβάνει ότι θεωρεί πρόοδο τις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ, δηλαδή την εκ περιτροπής προεδρία και την διασταυρούμενη ψήφο. Θεωρεί επίσης επαρκή τη βάση λύσης που είχε διαμορφωθεί τότε. Εν πάση περιπτώσει θεωρούμε ότι η διακοπή των συνομιλιών πριν καν αρχίσουν αποτελεί επιταχυνόμενο βηματισμό προς την διχοτόμηση. Παράλληλα θεωρούμε την αντιπολιτευτική πολιτική του ΑΚΕΛ στο ζήτημα αμφίσημη. Στις τελευταίες εκλογές είχε πάρει  πίσω τις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ και τώρα δυσκολεύεται να επιστρέψει σε μια θετική και συγκροτημένη πρόταση.

Ο Πρόεδρος αν όντως επιθυμεί σύντομη λύση του Κυπριακού οφείλει να σταματήσει τους προσχηματικούς ελιγμούς, να απαλλαγεί απο τα όποια βαρίδια του καιροσκοπισμού και να κάτσει στο τραπέζι των συνομιλιών.

Παράλληλα η ΕΡΑΣ καλεί τους Ε/Κ και τους Τ/Κ να μην αφήνουν την ευθύνη της λύσης στους ηγέτες τους. Πενήντα χρόνια συνομιλιών είναι αρκετά για να μας πείσουν ότι οι πολιτικές μας ηγεσίες βαθαίνουν την αντιπαράθεση, αντί να τη μειώνουν. Είναι καιρός να αναλάβουμε ως πολίτες και εργαζόμενοι την ευθύνη για την επανένωση των Κοινοτήτων μας στα πλαίσια ενος δικοινοτικού λαϊκού μετώπου  πίεσης για την άμεση λύση του Κυπριακού.

Μέχρι τότε εργαζόμαστε για να αυξήσουμε τις επαφές και τις κοινές δράσεις πέρα και πάνω από τα οδοφράγματα και τις διαχωριστικές γραμμές. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προωθούμε την αγωνιστική συνεργασία Ε/Κ και Τ/Κ εργαζομένων σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας που πλήττουν εξίσου και δύο Κοινότητες.

1η Σεπτεμβρίου, Παγκόσμια μέρα δράσης των Συνδικάτων για την Ειρήνη

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ (ΕΡΑΣ)

   29.8.2013

Η ΕΡΑΣ χαιρετίζει την κοινή εκδήλωση Ε/Κ και Τ/Κ Συνδικαλιστικών οργανώσεων για την Παγκόσμια Μέρα Ειρήνης (1η Σεπτεμβρίου) και καλεί τα μέλη της και όλους τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν σ’ αυτή.  Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της σκληρής λιτότητας και του αυταρχισμού της εξουσίας είναι σημαντικό να αναπτύξουμε την ενότητα και την αντίσταση των εργαζομένων ενάντια στις διαδικασίες που φέρνουν ξανά το φάσμα του πολέμου μπροστά μας.

Στην Κύπρο η παγκόσμια οικονομική κρίση οδήγησε ήδη στην οικονομική καταστροφή και την κοινωνική εξαθλίωση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού. Την ίδια στιγμή στο όνομα του Μνημονίου και της Τρόικα επιβάλλονται βαριές περικοπές στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και των συνταξιούχων και προστατεύονται η χλιδή και ο πλούτος.  Μέσα στο κλίμα της απόγνωσης επανεμφανίζονται διάφοροι σωτήρες με ρατσιστικά και εθνικιστικά συνθήματα και αντιεργατικές απαιτήσεις.

Μέσα στα πλαίσια της εθνικιστικής υστερίας που αναπτύσσεται εντάσσεται και η χωρίς αρχές νεοσυσταθείσα επιχειρησιακή συμμαχία με το Ισραήλ με στόχο την αντιμετώπιση των Τουρκικών απαιτήσεων σε σχέση με το φυσικό αέριο.  Πρόκειται για μια επικίνδυνη νοοτροπία που εγκαταλείπει την πολιτική αρχών και οδηγείται στην άγονη επιδίωξη γεωπολιτικών παιγνιδιών με τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης.  Τέτοια παιγνίδια οδηγούν σε πολεμικές περιπέτειες όπως είδαμε να συμβαίνει στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και αλλού.

Σήμερα απροκάλυπτα προγραμματίζουν επίθεση στη Συρία όχι γιατί νοιάζονται για τη χρήση χημικών όπλων αλλά γιατί θέλουν να απαλλαγούν από κάθε καθεστώς που δεν συμμορφώνεται με τις επιθυμίες τους.  Τέτοιες περιπέτειες ωστόσο είναι πολύ επικίνδυνες μέσα στο γενικότερο κλίμα αστάθειας που επικρατεί στην περιοχή και ιδιαίτερα στον Αραβικό κόσμο.  Η πιθανή χρήση των Βρετανικών βάσεων στην Κύπρο και, ακόμα χειρότερα, η πιθανή συνεργασία της Κυπριακής Κυβέρνησης στις επιθέσεις είναι μια εξέλιξη που δημιουργεί ιδιαίτερους κινδύνους για την Κύπρο και την αξιοπρέπεια του Κυπριακού λαού.

Η κοινή εκδήλωση των Ε/Κ και Τ/Κ συνδικαλιστικών οργανώσεων πρέπει να στείλει το μήνυμα ότι οι Κύπριοι εργαζόμενοι αγωνίζονται μαζί για την επικράτηση της ειρήνης στην Κύπρο, την περιοχή και ολόκληρο τον κόσμο.  Πρέπει να δώσει το μήνυμα πως οι Κύπριοι εργαζόμενοι αγωνίζονται μαζί για τη λύση του Κυπριακού και την επανένωση του νησιού, αγωνίζονται μαζί για τη διαμόρφωση μετώπου των εργαζομένων όλου του κόσμου για την ειρήνη και την ευημερία των λαών.

ΕΡΑΣ

---

Το κάλεσμα σε στήριξη και συμμετοχή και η διακήρυξη των συνδικάτων και η λίστα οργανώσεων που καλούν σε μαζική συμμετοχή στην δικοινοτική εκδήλωση για την παγκόσμια μέρα ειρήνης την 1η του Σεπτέμβρη. Στα ελληνικά , στα τουρκικά και στα αγγλικά.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ- 1 EYLÜL ORTAK AÇIKLAMASI

Πρόγραμμα της εκδήλωσης

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ- 1 EYLÜL ORTAK AÇIKLAMASI 

Η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία ΠΣΟ καθιέρωσε την 1η Σεπτεμβρίου, ως Παγκόσμια μέρα δράσης των Συνδικάτων για την ειρήνη στην μνήμη της επίθεσης της ναζιστικής Γερμανίας κατά της ανθρωπότητας το 1939 και των εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού και του φασισμού. Τούτη η μέρα, για το κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό άνθρωπο είναι μέρα καλέσματος για αγώνα με στόχο την επικράτηση της ειρήνης στην χώρα μας και παγκόσμια.

Με την ευκαιρία της 1 Σεπτεμβρίου, παγκόσμιας μέρας δράσης των Συνδικάτων για την ειρήνη, εκφράζουμε την αλληλεγγύη και συμπαράσταση μας σ’ όλους τους λαούς που αγωνίζονται για ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, για δημοκρατία, που ενώνονται στον κοινό στόχο για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου χωρίς ανισότητες και εκμετάλλευση. Ο ιμπεριαλισμός σε όλη την διάρκεια της ιστορίας, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί πολέμους και δυστυχία σε πολλούς λαούς. Ενώνουμε τη φωνή μας με τις φιλειρηνικές προοδευτικές δυνάμεις στον κόσμο που αγωνίζονται για παγκόσμια ειρήνη βασισμένη στον σεβασμό των αρχών του διεθνούς δικαίου, ενάντια στην ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη πραγμάτων.

Υπερασπίζουμε το δικαίωμα των Λαών στην περιοχή μας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, να αγωνίζονται και να διεκδικούν συνθήκες πραγματικής δημοκρατίας στις χώρες τους.

Οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο βιώνουν τις αρνητικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για μια κρίση του καπιταλισμού και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες και έχει οδηγήσει στη διεύρυνση των ανισοτήτων, στην υπόσκαψη του κοινωνικού κράτους και στην διάλυση των εργασιακών σχέσεων. 

Η οικονομική ανισότητα, η εκμετάλλευση, η αθλιότητα και η φτώχεια για μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, αυξάνεται περισσότερο από ποτέ. Τα σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται στους λαούς αποτελούν πικρές συνταγές που στοχεύουν να γυρίσουν τους εργαζόμενους σε άλλες εποχές που νομίζαμε ότι πέρασαν ανεπιστρεπτί. 

Τα μεγάλα προβλήματα της δραματικής αύξησης της ανεργίας, της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων, του νέου κύματος έξαρσης του ρατσισμού, της αλλαγής των κλιματικών συνθηκών και της μεγάλη καταστροφής στο περιβάλλον, είναι ζητήματα που επηρεάζουν αρνητικά τις ισορροπίες στον κόσμο και θέτουν την παγκόσμια ειρήνη σε κίνδυνο.

Αναπόφευκτα και στην χώρα μας, όλοι οι εργαζόμενοι έχουν επηρεαστεί από τις συνέπειες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας κάτω από μανδύα υποτιθέμενων πακέτων ¨διάσωσης¨ δεν είναι τίποτε άλλο από προσπάθεια υποδούλωσης των εργαζομένων και επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα. Εμείς από θέση αρχής συνεχίζουμε και εντείνουμε τον αγώνα μας ώστε να μην φορτωθούν τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης πάνω στην πλάτη της εργατικής τάξης και να μην ξηλωθούν κατακτήσεις που κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες, πολλές φορές ακόμα και με αίμα. 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, επιχειρείται από ακραίες, σοβινιστικές δυνάμεις η καλλιέργεια του ρατσισμού, του εθνικισμού και του νεοφασιμού. Ως εργαζόμενοι χρειάζεται να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και δράσεις που θα δημιουργούν ανάχωμα στην κοινωνία και να μην επιτρέπουν να περάσει το μίσος και η μισαλλοδοξία.

Η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων αποτελεί σημαντικό όπλο στην ανάγκη αντίστασης στα σχέδια όλων όσων επιβουλεύονται τις κατακτήσεις μας, όλων όσων σχεδιάζουν για μας, χωρίς εμάς.

Ο πιο σοβαρός κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο Κυπριακός λαός είναι η συνέχιση της de facto διαίρεσης του τόπου μας. Ο αγώνας για την ειρήνη και την επανένωση της χώρας μας, είναι για μας  βασική και άμεση προτεραιότητα μας. Ξέρουμε ότι καμία κατάκτηση των εργαζομένων δεν μπορεί να είναι μόνιμη και σταθερή όσο η πατρίδα μας παραμένει διχοτομημένη. 

Σταθερά και αταλάντευτα αγωνιζόμαστε για την επανένωση και αποστρατικοποίηση της Κύπρου, για την δημιουργία συνθηκών ειρήνης, ασφάλειας και ευημερίας για όλους τους Κυπρίους, χωρίς κηδεμόνες και χωρίς προστάτες.

Καλούμε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη στο διεθνές επίπεδο να εντείνουν τις προσπάθειες τους για εξεύρεση συμφωνημένης λύσης, σημειώνοντας ότι η παρέλευση του χρόνου δεν βοηθά το στόχο της λύσης, αλλά αντίθετα βοηθά στην εδραίωση της υφιστάμενης κατάστασης. Για το συμφέρον της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας ζητούμε την  επανέναρξη της διαδικασίας των συνομιλιών, με ειλικρινή διάθεση, χωρίς υπαναχωρήσεις και με σεβασμό στα μέχρι σήμερα συμφωνηθέντα θέματα.

Η κοινή βάση για τη λύση υπάρχει και αυτή είναι συμφωνημένη στις συμφωνίες ανωτάτου επιπέδου μεταξύ των δύο κοινοτήτων και υιοθετημένη από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

O στόχος μας είναι η λύση δικοινοτικής, διζωνικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, όπως αυτή προνοείται από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, και που θα προνοεί για ένα κράτος, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα βάσει των συμφωνιών 23ης Μαΐου και 1ης Ιουλίου. Παραμένουμε σταθερά δεσμευμένοι στο στόχο μας. 

Αυτή είναι η λύση που εξυπηρετεί τους κύπριους και που θα μετατρέψει την χώρα μας σε γέφυρα ειρήνης και ασφάλειας για ολόκληρη την περιοχή μας.

Αρνούμαστε την διχοτόμηση. Τέτοιες καταστάσεις θα έχουν καταστροφικές συνέπειες για την Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

O κοινός αγώνας των εργαζομένων για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος και επανένωση της Κύπρου είναι μέρος του ευρύτερου αγώνα των λαών του κόσμου για παγκόσμια ειρήνη. 

Καλούμε όλους τους Κύπριους να ενωθούν μαζί μας στην εκδήλωση που θα γίνει προς τιμή της 1η Σεπτεμβρίου, για να συνεχίσουμε και να ενισχύσουμε τον κοινό αγώνα με στόχο την ειρήνη και την επανένωση. Σε αυτά τα πλαίσια, επαναλαμβάνουμε την θέση μας για άμεση αποστρατικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου μαζί με την λύση. 

Καλούμε όσες οργανώσεις, Συνδικαλιστικές ή άλλα οργανωμένα σύνολα, συμφωνούν με το παρών κείμενο, να ενώσουν την φωνή τους μαζί μας για να δώσουμε βροντερό μήνυμα ότι η λύση και η επανένωση του τόπου μας, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα. 

PEO, DEV-IS, KTOS, KTOEOS, KTAMS, BES

Μια επιτυχημένη εκδήλωση στη Λεμεσό

Έγινε την Κυριακή, στην Λεμεσό, ανοικτή συνάντηση συζήτηση με κεντρικό θέμα τον πόλεμο του 74. Τριάνταεννια χρόνια μετά ο πόλεμος έχει χαράξει ανεξίτηλα τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Η εκδήλωση οργανώθηκε από την μαθητική ομάδα ΑΝΤ.Α.Μ.Α (ΑΝΤικαπιταλιστικός Αντιφασιστικός Μαθητικός Αγώνας), τους ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.Ε.Σ (ΑΝΤικαπιταλιστική Αριστερή Ταξική Επαναστατική Συσπείρωση) και την Εργατική Δημοκρατία.

Κάτω από τον τίτλο «39 χρόνια μετά τον πόλεμο του ‘74 – Αντίσταση στον Πόλεμο και το Εθνικισμό» έγιναν οι κεντρικές εισηγήσεις από τον Ντίνο Αγιομαμίτη της Εργατικής Δημοκρατίας και τον Γιάννη Σωκράτους από τους ΑΝΤΑΡΤΕΣ και ακολούθησε συζήτηση.

Στην εισήγηση του ο Ντίνος μίλησε για την αλήθεια σαν το πρώτο θύμα σε ένα πόλεμο και το πραξικόπημα πέρα από τον μύθο του «προδοτικού» που κυριαρχεί ανάμεσα στους ε/κ, αλλά σαν αποτέλεσμα των ανταγωνισμών ανάμεσα στις «αδελφικές» άρχουσες τάξεις, στην ελληνική και την ε/κ άρχουσα τάξη, και τον ρόλο που διεκδικούσε η κάθε μια για τον εαυτό της στην ανατολική Μεσόγειο. Την εισβολή της Τουρκίας σαν μέρος του ανταγωνισμού των αρχουσών τάξεων, και όχι σαν «ειρηνευτική» επιχείρηση για διάσωση των τ/κ. Και ακόμα την επίσημη αριστερά του ΑΚΕΛ σαν ουραγό στις πολιτικές εθνικού ξεκαθαρίσματος του Μακαρίου και της ε/κ άρχουσας τάξης ενάντια τους τ/κ. Τόνισε την ανάγκη για μια ειλικρινή επαναπροσέγγιση με τους τ/κ.

Ο Γιάννης κατήγγειλε την αντιδραστική συμμαχία Κύπρου-Ισραήλ-Ελλάδας. Μια συμμαχία που ουσιαστικά στρέφεται ενάντια στους λαούς της περιοχής στηρίζοντας το σιωνιστικό κράτος. Αναφέρθηκε στους κοινούς αγώνες ε/κ και τ/κ εργαζομένων, στην δολοφονία των Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστα Μισιαούλη από τ/κ εθνικιστές και στην δολοφονία, από τους πραξικοπηματίες, του ανιψιού του Κώστα Μισιαούλη με το ίδιο όνομα το 74.

Γύρω στα πενηνταπέντε άτομα είχαν γεμίσει τον σχετικά μικρό χώρο της εκδήλωσης και έγιναν γύρω στις 15 παρεμβάσεις που έκαμαν την συζήτηση ζωντανή με ερωτήματα και τοποθετήσεις που άπλωναν και πέρα από την συζήτηση ειρήνη πόλεμος εθνικισμός. Αλλά και πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε την συνδικαλιστική γραφειοκρατία και η ανάγκη για μια αριστερά που θα στηρίζει τους αγώνες.

Στο κλείσιμο της συζήτησης ο Ντίνος αναφέρθηκε στην νικηφόρα απεργία των εργαζομένων στο ξενοδοχείο Hilton την σημασία που έχει η δράση των νεολαίων και των εργαζομένων και πόσο από τις όποιες νίκες αλλάζουν οι ιδέες στα μυαλά των ανθρώπων, κτίσουν την αυτοπεποίθηση και την πίστη στις δικές μας δυνάμεις για ότι μπορούμε να χτίσουμε ένα κόσμο ειρήνης και ευημερίας

Ανοικτά αυτιά, ερωτήματα, διάθεση για οργάνωση και ενωτική δράση αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που φάνηκαν και πάνω στα οποία μπορούμε να δουλέψουμε, με παρεμβάσεις σαν και την συζήτηση για το ‘74, για το κτίσιμο της αριστεράς που χρειαζόμαστε και μας αξίζει.

Σταύρος Σιδεράς
Από  Εργατική Αλληλεγγύη

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Η μαθητική ομάδα ΑΝΤ.Α.Μ.Α (ΑΝΤικαπιταλιστικός Αντιφασιστικός Μαθητικός Αγώνας),
Οι ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.Ε.Σ (ΑΝΤικαπιταλιστική Αριστερή Ταξική Επαναστατική Συσπείρωση)
και η Εργατική Δημοκρατία
Οργανώνουν στη Λεμεσό ανοικτή εκδήλωση συζήτηση με θέμα:

39 χρόνια από τον πόλεμο του ‘74
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

Την Κυριακή 21 Ιούλη. Ωρα: 7:30 μμ
Στο καφέ Αθηνών 1 ( οδός Αθηνών 1Α κατάστημα 2 στον δρόμο που βρίσκεται το ΤΕΠΑΚ)

Ελάτε να κουβεντιάσουμε για το:
• Τι οδήγησε στον πόλεμο του ’74;
• Πως μπορούμε να αποτρέψουμε νέες συγκρούσεις και πολέμους;
• Αντικατοχικός ή ταξικός ο αγώνας μας
• Πως μπορούμε να πετύχουμε επανένωση του νησιού μας;

Δικοινοτική Πορεία για την Αποστρατικοποίηση της Λευκωσίας

Δικοινοτική Πορεία για την

Αποστρατικοποίηση της Λευκωσίας.

Μέσα σ’ ένα πλαίσιο πολιτικής στο οποίο το Κυπριακό είναι πλέον στον πάγο εδώ και καιρό και οι δικοινοτικές δράσεις σε ύφεση, η καθιερωμένη ετήσια πλέον δικοινοτική εκδήλωση – πορεία για την αποστρατικοποίηση της Λευκωσίας και την επανένωση της χώρας μας αποτελεί μια χρήσιμη πρωτοβουλία με ιδιαίτερη αξία. Η δράση αυτή που αναλαμβάνεται και υλοποιείται κυρίως από νέους ανθρώπους υπενθυμίζει ότι αν η λύση του Κυπριακού μείνει όμηρος στις συνομιλίες υψηλού επιπέδου όπως μάθαμε να τις αποκαλούμε, δεν μπορεί να πάει πολύ πιο μακριά από το αδιέξοδο από το οποίο δεν ξέφυγε ουσιαστικά ποτέ. Αντίθετα οι διοργανωτές με την πρωτοβουλία τους υποδεικνύουν εμπράκτως ότι η κινηματική συνέργεια των δύο κοινοτήτων είναι αναγκαία για τη δημιουργία της πολιτικής λύσης μέσα στην οποία οι κοινότητες θα συμβιώσουν ειρηνικά και δημιουργικά.

Το ελληνοκυπριακό σκέλος της πορείας θα αρχίσει από το τέρμα της οδού Λήδρας στο άνοιγμα της οποίας συνέβαλε σημαντικά το δικοινοτικό κίνημα και έγινε το σημείο που φιλοξένησε πολλές δικοινοτικές δραστηριότητες. Η πιο σημαντική ίσως της τελευταίας πέτρινης περιόδου ήταν και πάλι εξωθεσμική και ήταν η κατάληψη της νεκρής ζώνης σε εκείνο το σημείο.

Το ελληνοκυπριακό κομμάτι της πορείας θα συναντηθεί με το τουρκοκυπριακό στο ύψος της πύλης Πάφου όπου θα ζητήσουν συμβολικά την κατάργηση του διαχωριστικού συρματοπλέγματος.

Η ΕΡΑΣ στηρίζει θερμά την πορεία. Ας λάβουμε όλοι μέρος. Ραντεβού το Σάββατο στις 13.00 στο τέρμα Λήδρας στη Λευκωσία.