Το κραχ του 1929 και το σήμερα- μέρος Λ

Οι πολυτελείς δεξιώσεις, οι πανάκριβες κατοικίες ο ήχος των γυαλιστερών Porsche, η απίστευτα προνομιακή ζωή, ήταν η δική τους πραγματικότητα.

Η άλλη πραγματικότητα ήταν αυτή της βαθιάς παράλληλης κρίσης της δεκαετίας του 1970 που όμως αντιμετωπίστηκε στην δεκαετία του 1980. Με «κάπως» αμφιλεγόμενες μεθόδους, είναι αλήθεια, αλλά αντιμετωπίστηκε. Όπως και μια σειρά άλλες τοπικές και περιφερειακές κρίσεις που ξέσπασαν από τότε σε όλες τις Ηπείρους, στην Λατινική Αμερική, την νοτιοανατολική Ασία, στις ίδιες τις ΗΠΑ την δεκαετία του 1990, το 2000. Κρίσεις που είχαν γίνει σύμφυτο φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης περιόδου.

Και στην επόμενη ύφεση κάτι θα βρεθεί για αντιμετώπιση της. Αμφιλεγόμενο ή όχι μας παίρνει παρακάτω και βλέπουμε…

Έτσι, θεωρούσαν ότι μια κρίση που δεν θα μπορούν πια να διαχειριστούν

«… δεν θα έρθει επειδή έλεγαν ότι δεν θα έρθει…» Και αφού μια τέτοια

«…κρίση δεν έχει προκύψει, δεν θα συμβεί…» ( Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 31).

Ξανά πάνω στον μαρξιστικό νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους.

Η κρίση όμως προκύπτει. Κρίση τελική, μη διαχειρίσιμη, με Κ κεφαλαίο όπως την ονομάζει ο Γιάννης Βαρουφάκης. Όλες οι προβλέψεις παρέμειναν τραγικά άστοχες. Όπως και μετά το κραχ του 1929, μετά το 2008 δεν υπάρχει καμιά ανταπόκριση σε γνωστές θεραπείες.

Το 1929 και 2008 ταυτίζονται μέσα από τη γενική κατάρρευση της κερδοφορίας που προηγήθηκε. Παρόλο που για το 1929 τα στατιστικά στοιχεία που υπάρχουν είναι περιορισμένα, στα λίγα χρόνια που προηγήθηκαν, καταγράφηκε σημαντική μείωση του κύκλου εργασιών σε όλους σχεδόν τους τομείς της οικονομίας των ΗΠΑ. Από την βιομηχανία αυτοκινήτων, ατσαλιού την οικοδομική βιομηχανία, μέχρι την κατάρρευση στην αγροτική παραγωγή που οδήγησε μαζικά αγρότες εκτός του επαγγέλματος.

Πριν το κραχ του 2008,

«Το κέρδος πριν την φορολογία στις ΗΠΑ έφτασε στην κορυφή του το 3ο τρίμηνο του 2006 στα 1865 δις… και κτύπησε πάτο το 4ο τρίμηνο του 2008 στα 861δις»( Mick Brooks, Capitalist Crisis, πρώτη αγγλική έκδοση 2012, σελ. 46), καταγράφοντας την τρομακτική πτώση 55% σχεδόν μέσα σε δυο χρόνια.

Η κατακράτηση μέρους της ανθρώπινης εργασίας για να γίνει δυνατή η καπιταλιστική συσσώρευση, κατέγραψε το τίμημα της και στις δύο ιστορικές περιόδους. Η συσσώρευση πλούτου και τεράστιων μέσων παραγωγής στις μητροπόλεις και φτώχειας στην περιφέρεια, κατέστησε σταδιακά ανίκανη την περιφέρεια να συντηρήσει τις μητροπόλεις και το παγκόσμιο σύστημα αναποδογυρίστηκε.

Όπως αναποδογυρίστηκε και την δεκαετία του 1970, όπου προηγήθηκε, στα χρόνια από το 1965 μέχρι το 1974, κατάρρευση της κερδοφορίας κατά περισσότερο από 40% στον ανεπτυγμένο κόσμο. Επιβεβαιώνοντας, και στις τρείς περιπτώσεις, τον μαρξιστικό νόμο της «Πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους», τον νόμο που σύμφωνα με τον Μαρξ,

«.. είναι με κάθε έννοια ο πιο σημαντικός νόμος της πολικής οικονομίας, ο πιο ουσιώδης για κατανόηση των πιο δύσκολων σχέσεων. Είναι ο πιο σημαντικός νόμος από ιστορικής άποψης. Είναι ένας νόμος που παρά την απλότητα του δεν έχει γίνει κατανοητός ποτέ προηγουμένως και, ακόμα λιγότερο, δεν διατυπώθηκε με ένα συνειδητό τρόπο.» (Μαρξ, Grundrisse σελ.748)

Μετά την δεκαετία του 1970 ο νεοφιλελευθερισμός έπαιξε, απρόσμενα, τον ρόλο διάσωσης του παγκόσμιου συστήματος.

Η αμερικάνικη οικονομία αποτέλεσε για δεκαετίες την ατμομηχανή της παγκόσμιας μέσα από την « στρατηγική δανεισμού των ΗΠΑ…».(John Eatwell and Lαnce Taylor)

Μέσα από την πούληση σε όλο τον κόσμο τίτλων με πλασματικές αξίες, αυτή η στρατηγική «έχει γίνει σημαντικό στοιχείο στη διατήρηση της ζήτησης σε όλο τον κόσμο...»( Το ίδιο) και συνεπώς της κερδοφορίας.

Στην τελευταία φάση του παιγνιδιού αυτού στην δεκαετία του 2000 στις ΗΠΑ, υιοθετείται η «καινοτόμος» περίοδος χάριτος(teasing period). Περίοδος μέχρι και τρία χρόνια κατά την οποία υπήρχε σχεδόν αναστολή της υποχρέωσης αποπληρωμής για όσους είχαν δανειστεί για να κτίσουν το σπίτι τους. Τα πράγματα άγγιξαν οριακά σημεία. Το παρόν δεν είχε πια πάρα λίγες δυνάμεις και το μέλλον αναλάμβανε σχεδόν από μόνο του την ενίσχυση της σημερινής κατανάλωσης. Με δανεικά από τους Κινέζους, αλλά και κάθε γωνιά του πλανήτη.

Και όταν οι δανειολήπτες, οι φτωχοί κάτοχοι ενυπόθηκων δανείων των ΗΠΑ, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον πραγματικό λογαριασμό, όταν η δόση πηδούσε από τα 400 δολάρια τον μήνα στα 2000 ή 2500, και πετούσαν τα κλειδιά του σπιτιού στο γραμματοκιβώτιο, και σε καραβάνια κινούσαν για άλλες πολιτείες, ανέδειξαν την πραγματική εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας.

Από το 2000 οι John Eatwell and Lurence Taylor, είχαν προβλέψει ότι,

«Αν η στρατηγική των ΗΠΑ αναγκαζόταν να αλλάξει, αυτό θα είχε σοβαρές επιπτώσεις για τη μελλοντική σταθερότητα και ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας." (John Eatwell and Lαnce Taylor, "Global Finance at Risk", πρώτη αγγλική έκδοση 2000, σελ 122)

Σωτήρης Βλάχος

Φασισμός, Ξενοφοβία και Ρατσιστική Βία στην Κύπρο - Δεύτερη Έκδοση

Φίλος/η της ιστοσελιδας μας έστειλε το κείμενο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

"Το αρχείο PDF εμπεριέχει υλικό πάνω στον φασισμό, την ξενοφοβία και τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις στην Κύπρο για την περίοδο 2003-2014.

Σας το στέλνω με την ελπίδα πως θα προωθήσετε με τα μέσα που διαθέτετε και πως το αξιοποιήσετε αναλόγως."

Συνεργατισμός και ανθρώπινο πρόσωπο

Μια συνέντευξη στον Φιλελεύθερο που αποτελεί προειδοποίηση προς τους ανέργους.

Σε συνέντευξη του στον Φιλελεύθερο, ο Γενικός Διευθυντής της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριος Κληρίδης, τονίζει ότι επιδίωξης τους είναι να διατηρήσει ο Συνεργατισμός τον ανθρώπινο του πρόσωπο. Από εδώ και πέρα θα αλλάξουν πολλά αλλά θα παραμείνει το ανθρώπινο του πρόσωπο.Το ζήτημα όμως είναι ότι αυτά που λέει αναιρούν την πρόθεση τους.

Παρόλο που από την αρχή της συνέντευξης του τονίζει ότι θα Πρέπει όμως να καταλάβουν όλοι πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει, ο ίδιος μιλά με ένα εντελώς τυπικό τρόπο, λες και τίποτε δεν έχει αλλάξει.

Και βεβαίως αναγνωρίζουμε αυτό που ο κύριος Κληρίδης λέει: έχω νομική υποχρέωση στην περίπτωση που το δάνειο ενός οφειλέτη παρουσιάζει καθυστέρηση να στείλω ένα γράμμα στον οφειλέτη υπό τη μορφή όχι βέβαια της απειλής αλλά σε κάποιο αυστηρό-τυπικό τόνο.

Το ζήτημα είναι τι γίνεται από αυτό το σημείο και μετά. Διευκρινίζει ο Γενικός Διευθυντής πια είναι η πρόθεση τους σε περιπτώσεις όπου ένας οφειλέτης έχει χάσει τη δουλειά του αλλά έχει προοπτική να εξεύρει κάπου αλλού εργασία και δεν είναι εσαεί άνεργος, τότε σε αυτήν την περίπτωση θα δώσουμε ένα χρονικό περιθώριο.

Ή στην άλλη περίπτωση που κούρεψαν τον μισθό του οφειλέτη, κάτι που αποτελεί μόνιμο γεγονός και δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Εκεί θα πρέπει να καταλήξουμε σε μια λύση όπου η δόση θα είναι χαμηλότερη και θα γίνει ενδεχομένως και μια επιμήκυνση του δανείου.

Εκείνο όμως με το οποίο δεν καταπιάνεται ο Γενικός Διευθυντής του Συνεργατισμού, είναι με τις περιπτώσεις της μόνιμης, μακρόχρονης ανεργίας που είναι το χαρακτηριστικό της εποχής που ζούμε τώρα. Το χαρακτηριστικό που κάνει όλη την διαφορά. Και παρόλο που τονίζει ότι Πρέπει όμως να καταλάβουν όλοι πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει, ο ίδιος αδυνατεί εντελώς να το καταλάβει.

Είναι ένα πράγμα τα δικαιώματα των τραπεζών σε μια κοινωνία με 2% ή 4% ανεργία, με την μόνιμη να βρίσκεται πρακτικά στο 0%, και άλλο σε κοινωνία που η μόνιμη πια ανεργία προσεγγίζει τον ένα στους τέσσερεις, που με το τέλος του χρόνου μπορεί να πλησιάσει τον ένα στους τρείς. Η κατάσταση σε μια τέτοια περίπτωση μετατρέπεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η ίδια η κοινωνία στερεί πια το δικαίωμα στους ανθρώπους να δουλέψουν, το λογικό γίνεται παράλογο και το ηθικό ανήθικο.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η νομική υποχρέωση στην περίπτωση που το δάνειο ενός οφειλέτη παρουσιάζει καθυστέρηση να στείλω ένα γράμμα, γίνεται το προοίμιο ανήθικης πράξης αφαίρεσης από ανθρώπους του δικαιώματος στέγης, μετά που τους αφαιρέθηκε το δικαίωμα στην εργασία.

Και η όλη πράξη γίνεται ακόμα πιο ανήθικη, όταν την νομική υποχρέωση για να εκδιώξουν ανθρώπους από τα σπίτια τους, αναλαμβάνουν οι τραπεζικοί οργανισμοί που, ενεργώντας έξω από κάθε νομικό και ηθικό πλαίσιο, έχουν γονατίσει τις κοινωνίες. Και επιβιώνουν ακόμα μόνο και μόνο γιατί οι γονατισμένες κοινωνίες πληρώνουν τις ζημιές τους, με τις καταθέσεις και τους φόρους των απλών ανθρώπων.

Με χορήγηση ύψους €1,5 δις με λεφτά από το κοινωνικό σύνολο ενισχύθηκε η ρευστότητα του Συνεργατισμού πολύ πρόσφατα , χωρίς να ακούσουμε μέχρι τώρα για κατάσχεση της επιπλέον περιουσίας- όχι της πρώτης κατοικίας, δεν το ζητούμε αυτό- αυτών που έχουν κάνει άνεργο τον ένα στους τέσσερεις. Και τολμά, παρόλα αυτά, ο Γενικός Διευθυντής να μιλά για κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, όχι γιατί θα το θελαν οι άνθρωποι, αλλά σαν μια τελευταία δραστική ενέργεια για να εισπράξουμε τα ποσά που μας οφείλουν.

Και προειδοποιεί ότι αν περάσει αυτό το μέτρο όπου και στα χαρτιά η πρώτη κατοικία δεν θα μπορεί να εκποιηθεί μπορεί να μας δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα κεφαλαιουχικής επάρκειας… οι πολιτικοί δεν ξέρουν καλά τι επιδράσεις μπορεί να έχει η ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου και ποιες επιπτώσεις θα δημιουργήσει.

Ανησυχεί για τις επιπτώσεις από την ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου ο Γενικός Διευθυντής, αλλά δεν φαίνεται να ανησυχεί καθόλου από την πιθανότητα να ζει σε μια κοινωνία με δεκάδες χιλιάδες ή και περισσότερους άστεγους.

Έτσι όπως οι πανταχού υπεύθυνοι των τραπεζών τα έχουν κάνει, βεβαίως και υπάρχει πρόβλημα με την κεφαλαιουχική επάρκεια των τραπεζών. Και πρέπει να σωθούν. Για να σώσουν την κοινωνία όμως- χωρίς αυτό τον στόχο χάνει κάθε νόημα και η ίδια η διάσωση τους. Να σωθούν οι τράπεζες, με ξεκίνημα

1. Κατασχέσεων της επιπλέον περιουσίας
2. Κατασχέσεων περιουσίας όσων φυγάδευσαν τεράστια ποσά στο εξωτερικό στα πρόθυρα του κουρέματος
3. Κατασχέσεων περιουσίας των ιδιοκτητών των 22 εταιρειών που χρωστούν στον φόρο εισοδήματος περισσότερα από 6 δις ευρώ.
4. Κατασχέσεων της εκκλησιαστικής περιουσίας

Ναι, κατάσχεση από το κράτος κάθε επιπλέον περιουσιακού στοιχείου της κοινωνίας αν χρειαστεί, για να διαφυλαχτεί η κεφαλαιουχική επάρκεια των τραπεζών και, έτσι, η στέγη πάνω από το κεφάλι του κάθε ανθρώπου. Οτιδήποτε άλλο θα αποτελεί πράξη βαρβαρότητας απέναντι στην κοινωνία και ότι μπορεί να χαρακτηρισθεί στοιχείο πολιτισμού.

Σωτήρης Βλάχος.

Ο χαιρετισμός της ΕΡΑΣ στην αντιρατσιστική - αντιφασιστική εκδήλωση του Σαββάτου

Εκ μέρους της ΕΡΑΣ χαιρετίζουμε τη σημερινή εκδήλωση.

Βρισκόμαστε εδώ για να ενώσουμε τη φωνή μας με δεκάδες χιλιάδες, με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που αυτή τη στιγμή γεμίζουν τις πλατείες του Λονδίνου, της Γλασκόβης, του Κάρντιφ, του Παρισιού, του Άμστερνταμ, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και πολλών άλλων ευρωπαϊκών πόλεων ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό.

Βρισκόμαστε εδώ για να καταγγείλουμε τις ρατσιστικές επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες. Για να καταγγείλουμε τις επιθέσεις των φασιστών ενάντια στους τουρκοκύπριους. Για να καταγγείλουμε τον ρατσιστικό λόγο όπως εκφράζεται καθημερινά όχι μόνο από τους φασίστες αλλά και τα περισσότερα ΜΜΕ. Βρισκόμαστε εδώ για να καταγγείλουμε τη στάση ανοχής της κυβέρνησης, της αστυνομίας και των άλλων αρμοδίων αρχών απέναντι σε αυτές τις ρατσιστικές συμπεριφορές.

Βρισκόμαστε εδώ για να διατρανώσουμε την αποφασιστικότητα μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, ενωμένοι όπως και σήμερα, ώστε οργανώσεις όπως τη Χρυσή Αυγή, αυτή τη ναζιστική συμμορία και το εδώ παρακλάδι της το ΕΛΑΜ να τις στείλουμε οριστικά και αμετάκλητα εκεί που πραγματικά τους αξίζει να βρίσκονται, στις υπονόμους της ιστορίας.

Non Pasaran

Το κραχ του 1929 και το σήμερα- μέρος Κ

Μετά από περίπου τρεις δεκαετίες επιβολής των νεοφιλελεύθερων δογμάτων, θεωρητικής στήριξης τους σαν τις αιώνιες οικονομικές αλήθειες, διαπόμπευσης του δημόσιου τομέα και των κρατικών παρεμβάσεων στην οικονομία,

«… άρχισαν( μετά την κατάρρευση του 2008) να διοχετεύουν τρισεκατομμύρια δολάρια, ευρώ, γεν κλπ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα… που μέχρι πριν από λίγους μήνες βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας του, συσσωρεύοντας αμύθητα κέρδη και διατρανώνοντας προκλητικά ότι είχε ανακαλύψει την αστέρευτη φλέβα χρυσού.»( Γιάννης Βαρουφάκης, Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος, Ελληνική έκδοση 2012, σελ. 25)

«Και όταν αποδείκτηκε ότι όλο αυτό το δημόσιο χρήμα δεν έφτανε για να συγκρατήσει την κατάρρευση, οι πρόεδροι και πρωθυπουργοί μας, άντρες και γυναίκες με νεοφιλελεύθερα διαπιστευτήρια υπεράνω υποψίας, άρχισαν να εθνικοποιούν τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, ακόμα και αυτοκινητοβιομηχανίες με μια ‘σοσιαλμανία’ που ούτε ο Λένιν δεν είχε επιδείξει το 1917»( Το ίδιο, σελ. 25-26)

Τεράστια συμφέροντα πίσω από την αστοχία κινήσεων και προβλέψεων.

Όλες οι προβλέψεις- υπουργών οικονομικών, προέδρων κεντρικών τραπεζών, κορυφαίων στελεχών κορυφαίων οργανισμών ήταν απελπιστικά άστοχες. Θα μπορούσε η ανικανότητα όμως να ερμηνεύσει το γεγονός;

Στους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όπως η Lehman Brothers, τους Οίκους αξιολόγησης όπως οι Moody’s, οι Standard & Poors, εργοδοτούνταν άτομα με ψηλά προσόντα από τα καλύτερα πανεπιστήμια.

«Λαμπρά μυαλά σε λαμπρούς Οργανισμούς και Οίκους», που όμως δεν είδαν αυτό που θα μπορούσε να εντοπίσει ο κάθε άνθρωπος. Ότι δηλαδή, όλες αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια αμερικανοί, που με δυσκολία μπορούσαν να αντέξουν την δόση των 400 δολαρίων τον μήνα, δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν όταν αυτή αναπροσαρμοζόταν στα 2000 ή 2500 δολάρια.

Καταθλιπτικά απλό στοιχείο για να διαφύγει οποιουδήποτε! Είναι ένα πράγμα όμως οι εξελίξεις στην επιστήμη να χρησιμοποιούνται για λύση προβλημάτων στις ζωές των ανθρώπων, και εντελώς διαφορετικό να επιστρατεύεται η «επιστήμη», σε μια εκ των προτέρων καθορισμένη αποστολή κατασκευής θεωρητικών μοντέλων, που να συνάδουν με τεράστια συμφέροντα ομάδων και τάξεων. Ο Larry Macdonald, εκ των αντιπροέδρων της Lehman Brothers, καταθέτει την δική του μαρτυρία:

«Η Lehman Brothers αγόραζε τις υποθήκες που άξιζαν 300 χιλιάδες δολάρια η κάθε μια σε ποσότητα δέκα χιλιάδων κάθε φορά, τις έδενε σε εγγυημένα ομόλογα (τίτλοι για τους οποίους μιλήσαμε επανειλημμένα)… και τις πουλούσαν στην αγορά... 1% τόκος σε μια δέσμη 3 δις δολαρίων... αυτό σημαίνει 30 εκατομμύρια στο εισόδημα της Lehman.." (Larry Macdonald, Colossal Failure of Common Sense, σελ 135)

Για να γίνει δυνατή η πούληση τέτοιων ποσοτήτων από «εγγυημένα» ομόλογα, έπρεπε η «επιστήμη» να βρίσκεται πίσω από την δημιουργία τους, αλλά και να εγγυηθεί την κορυφαία ποιότητα τους.

" Οι S&P, Fitch Ratins, και οι Moody's ήταν εκεί δίνοντας βαθμολογίες ΑΑΑ σαν σοκολάτες, μαζεύοντας τεράστιες χρεώσεις (fees) και βοηθώντας στην οργάνωση για την πούληση των ομολόγων σε όλο τον κόσμο." (Το ίδιο, σελ 140)

Ο Οίκος αξιολόγησης Moody's είχε εισοδήματα από τις δραστηριότητες του, στις οποίες πολύ σημαντικό μέρος αποτελούσε η αξιολόγηση τίτλων,

"800.7 εκατομμύρια δολάρια το 2001, το 2005 ανήλθαν στα 1.73 δισεκατομμύρια και το 2006 στα 2.037 δισεκατομμύρια." (Το ίδιο, σελ 200)

Αμύθητα ποσά, μέρος των οποίων διαμοιραζόταν μεταξύ των στελεχών που «διάχεαν» τα ρίσκα, που «διασφάλιζαν» το μέλλον, που έκλειναν τις συμφωνίες, που πουλούσαν τους τίτλους.

Οι πολυτελείς δεξιώσεις, οι πανάκριβες κατοικίες ο ήχος των γυαλιστερών Porsche, η απίστευτα προνομιακή ζωή, ήταν η δική τους πραγματικότητα.

Η άλλη πραγματικότητα ήταν αυτή της βαθιάς παράλληλης κρίσης της δεκαετίας του 1970 που όμως αντιμετωπίστηκε στην δεκαετία του 1980. Με «κάπως» αμφιλεγόμενες μεθόδους, είναι αλήθεια, αλλά αντιμετωπίστηκε. Όπως και μια σειρά άλλες τοπικές και περιφερειακές κρίσεις που ξέσπασαν από τότε σε όλες τις Ηπείρους, στην Λατινική Αμερική, την νοτιοανατολική Ασία, στις ίδιες τις ΗΠΑ την δεκαετία του 1990, το 2000. Κρίσεις που είχαν γίνει σύμφυτο φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης περιόδου.

Και στην επόμενη ύφεση κάτι θα βρεθεί για αντιμετώπιση της. Αμφιλεγόμενο ή όχι μας παίρνει παρακάτω και βλέπουμε…

Έτσι, θεωρούσαν ότι μια κρίση που δεν θα μπορούν πια να διαχειριστούν

«… δεν θα έρθει επειδή έλεγαν ότι δεν θα έρθει…» Και αφού μια τέτοια

«…κρίση δεν έχει προκύψει, δεν θα συμβεί…» ( Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 31).

Σωτήρης Βλάχος